ಅನಾದಿನಿಧನಾವ್ ಏತೌ ಉಭಾವ್ ಏವೇಶ್ವರೌ ಮತೌ ತತ್ತ್ವಸಂಜ್ಞಾವ್ ಉಭಾವ್ ಏವ ಪ್ರೋಚ್ಯೇತೇ ಜ್ಞಾನಚಿನ್ತಕೈಃ
ಇವು ಎರಡೂ ಆದಿಯೂ ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲದ ಈಶ್ವರರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ; ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಚಿಂತಿಸುವವರು ಎರಡನ್ನೂ ತತ್ವವೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಸರ್ಗಪ್ರಲಯಧರ್ಮಿತ್ವಾದ್ ಅವ್ಯಕ್ತಂ ಪ್ರಾಹುರ್ ಅವ್ಯಯಮ್ ತದ್ ಏತದ್ ಗುಣಸರ್ಗಾಯ ವಿಕುರ್ವಾಣಂ ಪುನಃ ಪುನಃ
ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಲಯದ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಅಪ್ರಕಟವನ್ನು ಅವ್ಯಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಅದು ಗುಣಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಗಾಗಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ರೂಪಾಂತರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಗುಣಾನಾಂ ಮಹದಾದೀನಾಮ್ ಉತ್ಪದ್ಯತಿ ಪರಸ್ಪರಮ್ ಅಧಿಷ್ಠಾನಂ ಕ್ಷೇತ್ರಮ್ ಆಹುರ್ ಏತದ್ ವೈ ಪಞ್ಚವಿಂಶಕಮ್
ಮಹತ್ ಮುಂತಾದ ಗುಣಗಳು ಪರಸ್ಪರ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತವೆ; ಇದನ್ನೇ ಆಧಾರ, ಕ್ಷೇತ್ರ, ಮತ್ತು ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ತತ್ವವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಯದ್ ಅನ್ತರ್ಗುಣಜಾಲಂ ತು ತದ್ ವ್ಯಕ್ತಾತ್ಮನಿ ಸಂಕ್ಷಿಪೇತ್ ತದ್ ಅಹಂ ತದ್ ಗುಣೈಸ್ ತೈಸ್ ತು ಪಞ್ಚವಿಂಶೇ ವಿಲೀಯತೇ
ಅಂತರಂಗದ ಗುಣಗಳ ಜಾಲವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ; ಅದು ಆ ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ತತ್ವದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ.
ಗುಣಾ ಗುಣೇಷು ಲೀಯನ್ತೇ ತದ್ ಏಕಾ ಪ್ರಕೃತಿರ್ ಭವೇತ್ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞೋ ಽಪಿ ತದಾ ತಾವತ್ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಃ ಸಂಪ್ರಣೀಯತೇ
ಗುಣಗಳು ಗುಣಗಳಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗುತ್ತವೆ; ಆಗ ಮೂಲ ಪ್ರಕೃತಿ ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನೂ ಕೂಡ ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಕಡೆಗೆ ಸೆಳೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ.
ಯದಾಕ್ಷರಂ ಪ್ರಕೃತಿರ್ ಯಂ ಗಚ್ಛತೇ ಗುಣಸಂಜ್ಞಿತಾ ನಿರ್ಗುಣತ್ವಂ ಚ ವೈ ದೇಹೇ ಗುಣೇಷು ಪರಿವರ್ತನಾತ್
ಪ್ರಕೃತಿಯು, ಗುಣಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವದು, ಅವಿನಾಶಿಯನ್ನಾಗಲು ಹೋಗುವಾಗ, ದೇಹದಲ್ಲಿರುವ ಗುಣಗಳ ಬದಲಾವಣೆಯಿಂದ ನಿಜಕ್ಕೂ ಗುಣರಹಿತತೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.
ಏವಮ್ ಏವ ಚ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಃ ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞಾನಪರಿಕ್ಷಯಾತ್ ಪ್ರಕೃತ್ಯಾ ನಿರ್ಗುಣಸ್ ತ್ವ್ ಏಷ ಇತ್ಯ್ ಏವಮ್ ಅನುಶುಶ್ರುಮ
ಹಾಗೆಯೇ, ಕ್ಷೇತ್ರಜ್ಞನ ಜ್ಞಾನವು ಮುಗಿದಾಗ, ಅವನು ಸಹ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಗುಣರಹಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ನಾವು ಕೇಳಿದ್ದೇವೆ.
ಕ್ಷರೋ ಭವತ್ಯ್ ಏಷ ಯದಾ ಗುಣವತೀ ಗುಣೇಷ್ವ್ ಅಥ ಪ್ರಕೃತಿಂ ತ್ವ್ ಅಥ ಜಾನಾತಿ ನಿರ್ಗುಣತ್ವಂ ತಥಾತ್ಮನಃ
ಗುಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದಾಗ ಈ ಆತ್ಮನು ನಾಶವಾಗುವವನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಆದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಅರಿತಾಗ, ತನ್ನ ಗುಣರಹಿತ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೂ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ತಥಾ ವಿಶುದ್ಧೋ ಭವತಿ ಪ್ರಕೃತೇಃ ಪರಿವರ್ಜನಾತ್ ಅನ್ಯೋ ಽಹಮ್ ಅನ್ಯೇಯಮ್ ಇತಿ ಯದಾ ಬುಧ್ಯತಿ ಬುದ್ಧಿಮಾನ್
ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ ಅವನು ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಜ್ಞಾನಿಯಾದವನು 'ನಾನು ಬೇರೆ, ಇದು ಬೇರೆ' ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ,
ತದೈಷೋ ಽವ್ಯಥತಾಮ್ ಏತಿ ನ ಚ ಮಿಶ್ರತ್ವಮ್ ಆವ್ರಜೇತ್ ಪ್ರಕೃತ್ಯಾ ಚೈಷ ರಾಜೇನ್ದ್ರ ಮಿಶ್ರೋ ಽನ್ಯೋ ಽನ್ಯಸ್ಯ ದೃಶ್ಯತೇ
ಅವನು ಅಷ್ಟು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಮಿಶ್ರತೆಯೊಳಗೆ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ರಾಜನೇ, ಸ್ವಭಾವದಿಂದಲೇ ಈ ಆತ್ಮನು ಇನ್ನೊಂದರೊಂದಿಗೆ ಮಿಶ್ರವಾಗಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ.
ಯದಾ ತು ಗುಣಜಾಲಂ ತತ್ ಪ್ರಾಕೃತಂ ವಿಜುಗುಪ್ಸತೇ ಪಶ್ಯತೇ ಚ ಪರಂ ಪಶ್ಯಂಸ್ ತದಾ ಪಶ್ಯನ್ ನು ಸಂಸೃಜೇತ್
ಆದರೆ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಆ ಗುಣಗಳ ಜಾಲವನ್ನು ಅವನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ ಪರಮಾತ್ಮನನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ಹೀಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಇರುವವನು ಇನ್ನೂ ಬಂಧನವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆಯೆ?
ಕಿಂ ಮಯಾ ಕೃತಮ್ ಏತಾವದ್ ಯೋ ಽಹಂ ಕಾಲನಿಮಜ್ಜನಃ ಯಥಾ ಮತ್ಸ್ಯೋ ಹ್ಯ್ ಅಭಿಜ್ಞಾನಾದ್ ಅನುವರ್ತಿತವಾಞ್ ಜಲಮ್
ನಾನು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದವನು, ಏನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ? ಮೀನು ತನ್ನ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ನೀರನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವಂತೆ,
ಅಹಮ್ ಏವ ಹಿ ಸಂಮೋಹಾದ್ ಅನ್ಯಮ್ ಅನ್ಯಂ ಜನಾಜ್ ಜನಮ್ ಮತ್ಸ್ಯೋ ಯಥೋದಕಜ್ಞಾನಾದ್ ಅನುವರ್ತಿತವಾನ್ ಇಹ
ಹಾಗೆ ನಾನು ಮೋಹದಿಂದ ಜನದಿಂದ ಜನರ ಕಡೆಗೆ ಹೋದಂತೆ, ಒಂದರ ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಮೀನು ನೀರನ್ನು ತಿಳಿದು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವಂತೆ.
ಮತ್ಸ್ಯೋ ಽನ್ಯತ್ವಮ್ ಅಥಾಜ್ಞಾನಾದ್ ಉದಕಾನ್ ನಾಭಿಮನ್ಯತೇ ಆತ್ಮಾನಂ ತದ್ ಅವಜ್ಞಾನಾದ್ ಅನ್ಯಂ ಚೈವ ನ ವೇದ್ಮ್ಯ್ ಅಹಮ್
ಮೀನು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಬೇರೆ ನೀರನ್ನು ಬೇರೆ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ನನ್ನನ್ನೂ ಬೇರೆವನನ್ನೂ ಅರಿಯದೆ ಇದ್ದೆನು.
ಮಮಾಸ್ತು ಧಿಕ್ ಕುಬುದ್ಧಸ್ಯ ಯೋ ಽಹಂ ಮಗ್ನ ಇಮಂ ಪುನಃ ಅನುವರ್ತಿತವಾನ್ ಮೋಹಾದ್ ಅನ್ಯಮ್ ಅನ್ಯಂ ಜನಾಜ್ ಜನಮ್
ತಪ್ಪು ಮನಸ್ಸಿನ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಧಿಕ್ಕಾರವಾಗಲಿ; ನಾನು ಮುಳುಗಿದ್ದು, ಮತ್ತೆ ಮೋಹದಿಂದ ಜನದಿಂದ ಜನರ ಕಡೆಗೆ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದ್ದೇನೆ.
ಅಯಮ್ ಅನುಭವೇದ್ ಬನ್ಧುರ್ ಅನೇನ ಸಹ ಮೇ ಕ್ಷಯಮ್ ಸಾಮ್ಯಮ್ ಏಕತ್ವತಾಂ ಯಾತೋ ಯಾದೃಶಸ್ ತಾದೃಶಸ್ ತ್ವ್ ಅಹಮ್
ಈ ಸ್ನೇಹಿತನು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ನಾಶವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ; ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಏಕತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಹೇಗಿದ್ದಾನೋ, ನಾನು ಕೂಡ ಹಾಗೆ ಇದ್ದೇನೆ.
ತುಲ್ಯತಾಮ್ ಇಹ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಸದೃಶೋ ಽಹಮ್ ಅನೇನ ವೈ ಅಯಂ ಹಿ ವಿಮಲೋ ವ್ಯಕ್ತಮ್ ಅಹಮ್ ಈದೃಶಕಸ್ ತದಾ
ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇನೆ; ನಾನು ಅವನಂತೆಯೇ ಇದ್ದೇನೆ. ಅವನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ನಿರ್ಮಲನು; ನಾನು ಕೂಡ ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದೇನೆ.
ಯೋ ಽಹಮ್ ಅಜ್ಞಾನಸಂಮೋಹಾದ್ ಅಜ್ಞಯಾ ಸಂಪ್ರವೃತ್ತವಾನ್ ಸಂಸರ್ಗಾದ್ ಅತಿಸಂಸರ್ಗಾತ್ ಸ್ಥಿತಃ ಕಾಲಮ್ ಇಮಂ ತ್ವ್ ಅಹಮ್
ನಾನು ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಮೋಹದಿಂದ ಅಜ್ಞಾನಿಯಾಗಿ ವರ್ತಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಕಾಲ ಉಳಿದಿದ್ದೇನೆ.
ಸೋ ಽಹಮ್ ಏವಂ ವಶೀಭೂತಃ ಕಾಲಮ್ ಏತಂ ನ ಬುದ್ಧವಾನ್ ಉತ್ತಮಾಧಮಮಧ್ಯಾನಾಂ ತಾಮ್ ಅಹಂ ಕಥಮ್ ಆವಸೇ
ಹೀಗೆ ವಶವಾಗಿದ್ದರಿಂದ, ನಾನು ಈ ಸಮಯದ ಹರಿವನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಉತ್ತಮ, ಮಧ್ಯಮ, ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಸ್ಥಿತಿಗಳಿಂದ ನಾನು ಹೇಗೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿ?
ಸಮಾನಮಾಯಯಾ ಚೇಹ ಸಹವಾಸಮ್ ಅಹಂ ಕಥಮ್ ಗಚ್ಛಾಮ್ಯ್ ಅಬುದ್ಧಭಾವತ್ವಾದ್ ಇಹೇದಾನೀಂ ಸ್ಥಿರೋ ಭವ
ಸಮಾನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಇರುವುದನ್ನು ನಾನು ಹೇಗೆ ಮುಂದುವರಿಸಲಿ, ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದೆ? ಈಗ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗು.
ಸಹವಾಸಂ ನ ಯಾಸ್ಯಾಮಿ ಕಾಲಮ್ ಏತಂ ವಿವಞ್ಚನಾತ್ ವಞ್ಚಿತೋ ಹ್ಯ್ ಅನಯಾ ಯದ್ ಧಿ ನಿರ್ವಿಕಾರೋ ವಿಕಾರಯಾ
ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮೋಸಗೊಂಡು ನಾನು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಇರುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಅವಳಿಂದ ನಾನು ಮೋಸಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ, ಅವಳು ಬದಲಾಗದವಳಾಗಿದ್ದರೂ ಬದಲಾವಣೆಯಿಂದ.
ನ ತತ್ ತದಪರಾದ್ಧಂ ಸ್ಯಾದ್ ಅಪರಾಧೋ ಹ್ಯ್ ಅಯಂ ಮಮ ಯೋ ಽಹಮ್ ಅತ್ರಾಭವಂ ಸಕ್ತಃ ಪರಾಙ್ಮುಖಮ್ ಉಪಸ್ಥಿತಃ
ಅದು ಬೇರೆವನ ತಪ್ಪಲ್ಲ; ಈ ತಪ್ಪು ನನ್ನದು, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಅಂಟಿಕೊಂಡು ಪರಮಾತ್ಮನ ಕಡೆಗೆ ಮುಖವೊಡ್ಡದೆ ಇದ್ದೆನು.
ತತೋ ಽಸ್ಮಿನ್ ಬಹುರೂಪೋ ಽಥ ಸ್ಥಿತೋ ಮೂರ್ತಿರ್ ಅಮೂರ್ತಿಮಾನ್ ಅಮೂರ್ತಿಶ್ ಚಾಪ್ಯ್ ಅಮೂರ್ತಾತ್ಮಾ ಮಮತ್ವೇನ ಪ್ರಧರ್ಷಿತಃ
ಈ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು, ರೂಪವಿಲ್ಲದವನಾದರೂ ರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವವನಾಗಿ, ಮತ್ತೆ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ರೂಪವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ, 'ನನ್ನದು' ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ ಆವರಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.
ಪ್ರಕೃತ್ಯಾ ಚ ತಯಾ ತೇನ ತಾಸು ತಾಸ್ವ್ ಇಹ ಯೋನಿಷು ನಿರ್ಮಮಸ್ಯ ಮಮತ್ವೇನ ವಿಕೃತಂ ತಾಸು ತಾಸು ಚ
ಆ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದ, ಅವನು ಈ ವಿವಿಧ ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ, ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲದವನಾದರೂ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯೋನಿಯಲ್ಲಿ 'ನನ್ನದು' ಎಂಬ ಭಾವದಿಂದ ಬದಲಾಗುತ್ತಾನೆ.
ಯೋನಿಷು ವರ್ತಮಾನೇನ ನಷ್ಟಸಂಜ್ಞೇನ ಚೇತಸಾ ಸಮತಾ ನ ಮಯಾ ಕಾಚಿದ್ ಅಹಂಕಾರೇ ಕೃತಾ ಮಯಾ
ಯೋನಿಗಳಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವಾಗ, ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ನಾನು ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಸಮತೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಲ್ಲ; ನಾನು ಅದನ್ನು ಮಾಡಿಲ್ಲ.
ಆತ್ಮಾನಂ ಬಹುಧಾ ಕೃತ್ವಾ ಸೋ ಽಯಂ ಭೂಯೋ ಯುನಕ್ತಿ ಮಾಮ್ ಇದಾನೀಮ್ ಅವಬುದ್ಧೋ ಽಸ್ಮಿ ನಿರ್ಮಮೋ ನಿರಹಂಕೃತಃ
ಆತನು ತನ್ನನ್ನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಒಂದಾಗಿಸುತ್ತಾನೆ; ಈಗ ನಾನು ಜಾಗೃತನಾಗಿ, ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ, ಅಹಂಕಾರವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ ಇದ್ದೇನೆ.
ಮಮತ್ವಂ ಮನಸಾ ನಿತ್ಯಮ್ ಅಹಂಕಾರಕೃತಾತ್ಮಕಮ್ ಅಪಲಗ್ನಾಮ್ ಇಮಾಂ ಹಿತ್ವಾ ಸಂಶ್ರಯಿಷ್ಯೇ ನಿರಾಮಯಮ್
ಈ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ, ಅಹಂಕಾರದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ 'ನನ್ನದು' ಎಂಬ ಭಾವವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ದುಃಖವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ.
ಅನೇನ ಸಾಮ್ಯಂ ಯಾಸ್ಯಾಮಿ ನಾನಯಾಹಮ್ ಅಚೇತಸಾ ಕ್ಷೇಮಂ ಮಮ ಸಹಾನೇನ ನೈವೈಕಮ್ ಅನಯಾ ಸಹ
ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ನಾನು ಸಮಭಾವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ, ಆ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲ; ನನ್ನ ಕ್ಷೇಮ ಈ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ, ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ.
ಏವಂ ಪರಮಸಂಬೋಧಾತ್ ಪಞ್ಚವಿಂಶೋ ಽನುಬುದ್ಧವಾನ್ ಅಕ್ಷರತ್ವಂ ನಿಗಚ್ಛತಿ ತ್ಯಕ್ತ್ವಾ ಕ್ಷರಮ್ ಅನಾಮಯಮ್
ಈ ರೀತಿ ಪರಮ ಜ್ಞಾನದಿಂದ, ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ತತ್ತ್ವವು ನಾಶರಹಿತವನ್ನು ಅರಿತು, ನಾಶವಾಗುವದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ದುಃಖವಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಅವ್ಯಕ್ತಂ ವ್ಯಕ್ತಧರ್ಮಾಣಂ ಸಗುಣಂ ನಿರ್ಗುಣಂ ತಥಾ ನಿರ್ಗುಣಂ ಪ್ರಥಮಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ತಾದೃಗ್ ಭವತಿ ಮೈಥಿಲ
ಅಪ್ರಕಟವಾದುದು, ಪ್ರಪಂಚದ ಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು, ಗುಣಗಳಿರುವುದು ಮತ್ತು ಗುಣರಹಿತವೂ ಆಗಿದೆ; ಮೊದಲು ಗುಣರಹಿತವನ್ನು ಕಂಡು, ಅವನು ಹಾಗೆಯೇ ಆಗುತ್ತಾನೆ, ಮೈಥಿಲ.