ಆತ್ಮನೋ ವಿಪುಲಂ ವಂಶಂ ಪ್ರಜಾವಾನ್ ಆಪ್ನುಯಾನ್ ನರಃ
ಯಾರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂತಾನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾನೋ, ಅವನ ವಂಶವು ವಿಶಾಲವಾಗುತ್ತದೆ.
ಭಜಮಾನಸ್ಯ ಪುತ್ರೋ ಽಥ ರಥಮುಖ್ಯೋ ವಿದೂರಥಃ ರಾಜಾಧಿದೇವಃ ಶೂರಸ್ ತು ವಿದೂರಥಸುತೋ ಽಭವತ್
ಭಜಮಾನನ ಮಗನಾಗಿ ರಥಮುಖ್ಯನು ಜನಿಸಿದನು. ಅವನ ಮಗನು ವಿದೂರಥನು. ರಾಜಾಧಿದೇವನು ರಾಜನಾಗಿದ್ದನು, ವಿದೂರಥನ ಮಗನು ಶೂರನು.
ರಾಜಾಧಿದೇವಸ್ಯ ಸುತಾ ಜಜ್ಞಿರೇ ವೀರ್ಯವತ್ತರಾಃ ದತ್ತಾತಿದತ್ತೌ ಬಲಿನೌ ಶೋಣಾಶ್ವಃ ಶ್ವೇತವಾಹನಃ
ರಾಜಾಧಿದೇವನಿಗೆ ಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಪುತ್ರರು ಹುಟ್ಟಿದರು—ದತ್ತಾತಿದತ್ತ, ಶೋಣಾಶ್ವ ಮತ್ತು ಶ್ವೇತವಾಹನ.
ಶಮೀ ಚ ದಣ್ಡಶರ್ಮಾ ಚ ದನ್ತಶತ್ರುಶ್ ಚ ಶತ್ರುಜಿತ್ ಶ್ರವಣಾ ಚ ಶ್ರವಿಷ್ಠಾ ಚ ಸ್ವಸಾರೌ ಸಂಬಭೂವತುಃ
ಶಮಿ, ದಂಡಶರ್ಮ, ದಂತಶತ್ರು, ಶತ್ರುಜಿತ್, ಶ್ರವಣಾ ಮತ್ತು ಶ್ರವಿಷ್ಠಾ—ಈ ಇಬ್ಬರು ಸಹೋದರಿಯರು.
ಶಮಿಪುತ್ರಃ ಪ್ರತಿಕ್ಷತ್ರಃ ಪ್ರತಿಕ್ಷತ್ರಸ್ಯ ಚಾತ್ಮಜಃ ಸ್ವಯಂಭೋಜಃ ಸ್ವಯಂಭೋಜಾದ್ ಭದಿಕಃ ಸಂಬಭೂವ ಹ
ಶಮಿಯ ಮಗನು ಪ್ರತಿಕ್ಷತ್ರ. ಪ್ರತಿಕ್ಷತ್ರನ ಮಗನು ಸ್ವಯಂಭೋಜ. ಸ್ವಯಂಭೋಜನಿಂದ ಭದಿಕನು ಹುಟ್ಟಿದನು.
ತಸ್ಯ ಪುತ್ರಾ ಬಭೂವುರ್ ಹಿ ಸರ್ವೇ ಭೀಮಪರಾಕ್ರಮಾಃ ಕೃತವರ್ಮಾಗ್ರಜಸ್ ತೇಷಾಂ ಶತಧನ್ವಾ ತು ಮಧ್ಯಮಃ
ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲರೂ ಭೀಮ ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ಪುತ್ರರು ಇದ್ದರು. ಅವರಲ್ಲಿ ಕೃತವರ್ಮನು ಹಿರಿಯನು, ಶತಧನ್ವನು ಮಧ್ಯಮನು.
ದೇವಾನ್ತಶ್ ಚ ನರಾನ್ತಶ್ ಚ ಭಿಷಗ್ವೈತರಣಶ್ ಚ ಯಃ ಸುದಾನ್ತಶ್ ಚಾತಿದಾನ್ತಶ್ ಚ ನಿಕಾಶ್ಯಃ ಕಾಮದಮ್ಭಕಃ
ದೇವಾಂತ, ನರಾಂತ, ಭಿಷಗ್ವೈತರಣ, ಸುದಂತ, ಅತಿದಂತ, ನಿಕಾಶ್ಯ ಮತ್ತು ಕಾಮದಂಭಕ—ಇವರು.
ದೇವಾನ್ತಸ್ಯಾಭವತ್ ಪುತ್ರೋ ವಿದ್ವಾನ್ ಕಮ್ಬಲಬರ್ಹಿಷಃ ಅಸಮೌಜಾಃ ಸುತಸ್ ತಸ್ಯ ನಾಸಮೌಜಾಶ್ ಚ ತಾವ್ ಉಭೌ
ದೇವಾಂತನ ಮಗನು ಜ್ಞಾನಿಯಾದ ಕಂಬಲಬರ್ಹಿಷನು. ಅವನಿಗೆ ಅಸಮೌಜ ಮತ್ತು ನಸಮೌಜ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು.
ಅಜಾತಪುತ್ರಾಯ ಸುತಾನ್ ಪ್ರದದಾವ್ ಅಸಮೌಜಸೇ ಸುದಂಷ್ಟ್ರಶ್ ಚ ಸುಚಾರುಶ್ ಚ ಕೃಷ್ಣ ಇತ್ಯ್ ಅನ್ಧಕಾಃ ಸ್ಮೃತಾಃ
ಅಸಮೌಜನಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿರಲಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಅವನಿಗೆ ಪುತ್ರರನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು—ಸುದಂಷ್ಟ್ರ, ಸುಚಾರು ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣ. ಇವರನ್ನು ಅಂಧಕರೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಗಾನ್ಧಾರೀ ಚೈವ ಮಾದ್ರೀ ಚ ಕ್ರೋಷ್ಟುಭಾರ್ಯೇ ಬಭೂವತುಃ ಗಾನ್ಧಾರೀ ಜನಯಾಮ್ ಆಸ ಅನಮಿತ್ರಂ ಮಹಾಬಲಮ್
ಗಾಂಧಾರಿ ಮತ್ತು ಮಾದ್ರಿ ಕ್ರೋಷ್ಟುವಿನ ಪತ್ನಿಯರಾದರು. ಗಾಂಧಾರಿಯಿಂದ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಯಾದ ಅನಮಿತ್ರನು ಹುಟ್ಟಿದನು.
ಮಾದ್ರೀ ಯುಧಾಜಿತಂ ಪುತ್ರಂ ತತೋ ವೈ ದೇವಮೀಧುಷಮ್ ಅನಮಿತ್ರಮ್ ಅಮಿತ್ರಾಣಾಂ ಜೇತಾರಮ್ ಅಪರಾಜಿತಮ್
ಮಾದ್ರಿಗೆ ಯುದ್ಧಾಜಿತ್ ಎಂಬ ಮಗನು, ನಂತರ ದೇವಮೀಧುಷನು ಹುಟ್ಟಿದರು. ಅನಮಿತ್ರನು ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದ, ಅಜೇಯನು.
ಅನಮಿತ್ರಸುತೋ ನಿಘ್ನೋ ನಿಘ್ನತೋ ದ್ವೌ ಬಭೂವತುಃ ಪ್ರಸೇನಶ್ ಚಾಥ ಸತ್ರಾಜಿಚ್ ಛತ್ರುಸೇನಾಜಿತಾವ್ ಉಭೌ
ಅನಮಿತ್ರನ ಮಗನು ನಿಘ್ನ. ನಿಘ್ನನಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಪುತ್ರರು—ಪ್ರಸೇನ ಮತ್ತು ಸತ್ರಾಜಿತ್. ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವರು.
ಪ್ರಸೇನೋ ದ್ವಾರವತ್ಯಾಂ ತು ನಿವಸನ್ ಯೋ ಮಹಾಮಣಿಮ್ ದಿವ್ಯಂ ಸ್ಯಮನ್ತಕಂ ನಾಮ ಸ ಸೂರ್ಯಾದ್ ಉಪಲಬ್ಧವಾನ್
ಪ್ರಸೇನನು ದ್ವಾರವತಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ಸೂರ್ಯನಿಂದ ದೈವಿಕವಾದ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನು ಪಡೆದನು.
ತಸ್ಯ ಸತ್ರಾಜಿತಃ ಸೂರ್ಯಃ ಸಖಾ ಪ್ರಾಣಸಮೋ ಽಭವತ್ ಸ ಕದಾಚಿನ್ ನಿಶಾಪಾಯೇ ರಥೇನ ರಥಿನಾಂ ವರಃ
ಸತ್ರಾಜಿತನಿಗೆ ಸೂರ್ಯನು ಸ್ನೇಹಿತನೂ ಪ್ರಾಣಸಮಾನನೂ ಆಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ, ರಾತ್ರಿ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ರಥದಲ್ಲಿ ಹೊರಟನು.
ತೋಯಕೂಲಮ್ ಅಪಃ ಸ್ಪ್ರಷ್ಟುಮ್ ಉಪಸ್ಥಾತುಂ ಯಯೌ ರವಿಮ್ ತಸ್ಯೋಪತಿಷ್ಠತಃ ಸೂರ್ಯಂ ವಿವಸ್ವಾನ್ ಅಗ್ರತಃ ಸ್ಥಿತಃ
ಅವನು ನದಿಯ ತೀರಕ್ಕೆ ನೀರನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲು ಹೋದಾಗ, ಅವನು ಹತ್ತಿರ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಸೂರ್ಯನಾದ ವಿವಸ್ವಾನ್ ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತನು.
ವಿಸ್ಪಷ್ಟಮೂರ್ತಿರ್ ಭಗವಾಂಸ್ ತೇಜೋಮಣ್ಡಲವಾನ್ ವಿಭುಃ ಅಥ ರಾಜಾ ವಿವಸ್ವನ್ತಮ್ ಉವಾಚ ಸ್ಥಿತಮ್ ಅಗ್ರತಃ
ಪ್ರಭೆಯ ವಲಯದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಾ ಭಗವಂತನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆಗ ರಾಜನು ಅವನ ಮುಂದೆ ನಿಂತ ವಿವಸ್ವಂತನಿಗೆ ಮಾತನಾಡಿದನು.
ಯಥೈವ ವ್ಯೋಮ್ನಿ ಪಶ್ಯಾಮಿ ಸದಾ ತ್ವಾಂ ಜ್ಯೋತಿಷಾಂ ಪತೇ ತೇಜೋಮಣ್ಡಲಿನಂ ದೇವಂ ತಥೈವ ಪುರತಃ ಸ್ಥಿತಮ್
"ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಕೂಡಿದ ದೇವರಾಗಿ ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಈಗ ಕೂಡ ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ನಿಂತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೇನೆ."
ಕೋ ವಿಶೇಷೋ ಽಸ್ತಿ ಮೇ ತ್ವತ್ತಃ ಸಖ್ಯೇನೋಪಗತಸ್ಯ ವೈ ಏತಚ್ ಛ್ರುತ್ವಾ ತು ಭಗವಾನ್ ಮಣಿರತ್ನಂ ಸ್ಯಮನ್ತಕಮ್
"ನಾನು ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಹತ್ತಿರವಾಗಿದ್ದಾಗ ನನಗೆ ಯಾವ ವಿಶೇಷತೆ ಇದೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಭಗವಂತನು ಆ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು.
ಸ್ವಕಣ್ಠಾದ್ ಅವಮುಚ್ಯಾಥ ಏಕಾನ್ತೇ ನ್ಯಸ್ತವಾನ್ ವಿಭುಃ ತತೋ ವಿಗ್ರಹವನ್ತಂ ತಂ ದದರ್ಶ ನೃಪತಿಸ್ ತದಾ
ಮighty one removed the Syamantaka jewel from his own neck, the mighty one set it aside in a secluded place; and the king then saw him in bodily form.
ಪ್ರೀತಿಮಾನ್ ಅಥ ತಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಮುಹೂರ್ತಂ ಕೃತವಾನ್ ಕಥಾಮ್ ತಮ್ ಅಭಿಪ್ರಸ್ಥಿತಂ ಭೂಯೋ ವಿವಸ್ವನ್ತಂ ಸ ಸತ್ರಜಿತ್
ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ರಾಜನು ಸಂತೋಷಗೊಂಡನು ಮತ್ತು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಮಾತಾಡಿದನು. ವಿವಸ್ವಾನ್ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಸತ್ರಾಜಿತನು ಮತ್ತೆ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು.
ಲೋಕಾನ್ ಭಾಸಯಸೇ ಸರ್ವಾನ್ ಯೇನ ತ್ವಂ ಸತತಂ ಪ್ರಭೋ ತದ್ ಏತನ್ ಮಣಿರತ್ನಂ ಮೇ ಭಗವನ್ ದಾತುಮ್ ಅರ್ಹಸಿ
"ಪ್ರಭುವೇ, ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುತ್ತೀಯಲ್ಲ, ಆ ರತ್ನದಿಂದ ನೀನು ಹೊಳೆಯುತ್ತೀಯೆ. ಭಗವಂತಾ, ಆ ರತ್ನವನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡಬೇಕು."
ತತಃ ಸ್ಯಮನ್ತಕಮಣಿಂ ದತ್ತವಾನ್ ಭಾಸ್ಕರಸ್ ತದಾ ಸ ತಮ್ ಆಬಧ್ಯ ನಗರೀಂ ಪ್ರವಿವೇಶ ಮಹೀಪತಿಃ
ಆಗ ಭಾಸ್ಕರನು ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನು ಕೊಟ್ಟನು. ರಾಜನು ಅದನ್ನು ಧರಿಸಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.
ತಂ ಜನಾಃ ಪರ್ಯಧಾವನ್ತ ಸೂರ್ಯೋ ಽಯಂ ಗಚ್ಛತೀತಿ ಹ ಸ್ವಾಂ ಪುರೀಂ ಸ ವಿಸಿಷ್ಮಾಯ ರಾಜಾ ತ್ವ್ ಅನ್ತಃಪುರಂ ತಥಾ
ಜನರು ಅವನ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಾ, "ಸೂರ್ಯನು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ!" ಎಂದು ಕೂಗಿದರು. ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡ ರಾಜನು ತನ್ನ ನಗರಕ್ಕೂ ಒಳಮನೆಗೂ ಹೋದನು.
ತಂ ಪ್ರಸೇನಜಿತಂ ದಿವ್ಯಂ ಮಣಿರತ್ನಂ ಸ್ಯಮನ್ತಕಮ್ ದದೌ ಭ್ರಾತ್ರೇ ನರಪತಿಃ ಪ್ರೇಮ್ಣಾ ಸತ್ರಾಜಿದ್ ಉತ್ತಮಮ್
ಆ ದೈವಿಕ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನು ರಾಜನು ಪ್ರೀತಿ ತುಂಬಿ ತನ್ನ ಉತ್ತಮ ಸಹೋದರ ಸತ್ರಾಜಿತನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.
ಸ ಮಣಿಃ ಸ್ಯನ್ದತೇ ರುಕ್ಮಂ ವೃಷ್ಣ್ಯನ್ಧಕನಿವೇಶನೇ ಕಾಲವರ್ಷೀ ಚ ಪರ್ಜನ್ಯೋ ನ ಚ ವ್ಯಾಧಿಭಯಂ ಹ್ಯ್ ಅಭೂತ್
ಆ ರತ್ನದಿಂದ ವೃಷ್ಣಿ ಮತ್ತು ಅಂಧಕರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಚಿನ್ನವು ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಕಾಲಕ್ಕೆ ಮಳೆಯೂ ಬಂತು, ರೋಗ ಭಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಲಿಪ್ಸಾಂ ಚಕ್ರೇ ಪ್ರಸೇನಸ್ಯ ಮಣಿರತ್ನೇ ಸ್ಯಮನ್ತಕೇ ಗೋವಿನ್ದೋ ನ ಚ ತಂ ಲೇಭೇ ಶಕ್ತೋ ಽಪಿ ನ ಜಹಾರ ಸಃ
ಗೋವಿಂದನು ಪ್ರಸೇನನ ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಇಚ್ಛಿಸಿದನು. ಆದರೆ ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.
ಕದಾಚಿನ್ ಮೃಗಯಾಂ ಯಾತಃ ಪ್ರಸೇನಸ್ ತೇನ ಭೂಷಿತಃ ಸ್ಯಮನ್ತಕಕೃತೇ ಸಿಂಹಾದ್ ವಧಂ ಪ್ರಾಪ ವನೇಚರಾತ್
ಒಂದು ದಿನ ಪ್ರಸೇನನು ಸ್ಯಾಮಂತಕ ರತ್ನವನ್ನು ಧರಿಸಿ ವನ್ಯಪ್ರಾಣಿಗಳ ವೇಟೆಗೆ ಹೋದನು. ಆ ರತ್ನದ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸಿಂಹದಿಂದ ಹತ್ಯೆಯಾದನು.
ಅಥ ಸಿಂಹಂ ಪ್ರಧಾವನ್ತಮ್ ಋಕ್ಷರಾಜೋ ಮಹಾಬಲಃ ನಿಹತ್ಯ ಮಣಿರತ್ನಂ ತದ್ ಆದಾಯ ಪ್ರಾವಿಶದ್ ಗುಹಾಮ್
ಆಮೇಲೆ, ಸಿಂಹವನ್ನು ಓಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಭಲಶಾಲಿಯಾದ ಕರಡಿಯ ರಾಜನು ಅದನ್ನು ಕೊಂದು, ಆ ರತ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಗುಹೆಗೆ ಹೋದನು.
ತತೋ ವೃಷ್ಣ್ಯನ್ಧಕಾಃ ಕೃಷ್ಣಂ ಪ್ರಸೇನವಧಕಾರಣಾತ್ ಪ್ರಾರ್ಥನಾಂ ತಾಂ ಮಣೇರ್ ಬದ್ಧ್ವಾ ಸರ್ವ ಏವ ಶಶಙ್ಕಿರೇ
ನಂತರ ವೃಷ್ಣಿ ಮತ್ತು ಅಂಧಕರು ಪ್ರಸೇನನ ಹತ್ಯೆಗೆ ಕಾರಣ ಎಂದು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಅನುಮಾನಿಸಿ, ಆ ರತ್ನದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಆರೋಪಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು.
ಸ ಶಙ್ಕ್ಯಮಾನೋ ಧರ್ಮಾತ್ಮಾ ಅಕಾರೀ ತಸ್ಯ ಕರ್ಮಣಃ ಆಹರಿಷ್ಯೇ ಮಣಿಮ್ ಇತಿ ಪ್ರತಿಜ್ಞಾಯ ವನಂ ಯಯೌ
ಹೀಗೆ ಅನುಮಾನಗೊಂಡ ಧರ್ಮಾತ್ಮ ಕೃಷ್ಣನು, 'ನಾನು ಆ ರತ್ನವನ್ನು ಮರಳಿ ತಂದುಕೊಡುತ್ತೇನೆ' ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ, ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.