ઇત્ય્ આજ્ઞપ્તાઃ સુરેન્દ્રેણ મુમુચુસ્ તે બલાહકાઃ વાતવર્ષં મહાભીમમ્ અભાવાય ગવાં દ્વિજાઃ
આ રીતે દેવોના રાજાએ આજ્ઞા આપતાં, એ મેઘોએ ગાયોનો નાશ કરવા માટે ભયાનક પવન અને વરસાદ વરસાવ્યો, હે દ્વિજ.
તતઃ ક્ષણેન ધરણી કકુભો ઽમ્બરમ્ એવ ચ એકં ધારામહાસારપૂરણેનાભવદ્ દ્વિજાઃ
પછી એક પળમાં, હે દ્વિજ, ધરતી, દિશાઓ અને આકાશ બધું જ એક જ ભારે વરસાદથી ભરાઈ ગયું.
ગાવસ્ તુ તેન પતતા વર્ષવાતેન વેગિના ધુતાઃ પ્રાણાઞ્ જહુઃ સર્વાસ્ તિર્યઙ્મુખશિરોધરાઃ
એ જોરદાર પવન અને વરસાદથી ગાયો ધકેલાઈ ગઈ, અને બધાની બાજુએ માથું પડ્યું, એમ બધાએ પ્રાણ ત્યાગ્યા.
ક્રોડેન વત્સાન્ આક્રમ્ય તસ્થુર્ અન્યા દ્વિજોત્તમાઃ ગાવો વિવત્સાશ્ ચ કૃતા વારિપૂરેણ ચાપરાઃ
કેટલીક ગાયો પોતાના વાછરડાંને બાજુએ દબાવીને ઊભી રહી, હે શ્રેષ્ઠ દ્વિજ, તો બીજી ગાયો પાણીના પૂરથી વાછરડાંથી અલગ પડી ગઈ.
વત્સાશ્ ચ દીનવદનાઃ પવનાકમ્પિકંધરાઃ ત્રાહિ ત્રાહીત્ય્ અલ્પશબ્દાઃ કૃષ્ણમ્ ઊચુર્ ઇવાર્તકાઃ
વાછરડાં દુઃખી ચહેરા અને પવનથી ધ્રૂજતી ગળા સાથે ધીમે ધીમે 'બચાવો, બચાવો' એમ દુઃખથી કૃષ્ણને બોલાવતાં હોય એમ રડવા લાગ્યાં.
તતસ્ તદ્ ગોકુલં સર્વં ગોગોપીગોપસંકુલમ્ અતીવાર્તં હરિર્ દૃષ્ટ્વા ત્રાણાયાચિન્તયત્ તદા
પછી હરિએ આખું ગોકુલ, જ્યાં ગાયો, ગોપીઓ અને ગોપાળ ભેગા હતા, ખૂબ જ મુશ્કેલીમાં જોયું અને એમના રક્ષણ માટે વિચાર્યું.
એતત્ કૃતં મહેન્દ્રેણ મહભઙ્ગવિરોધિના તદ્ એતદ્ અખિલં ગોષ્ઠં ત્રાતવ્યમ્ અધુના મયા
આ બધું મહાન ઇન્દ્રે કર્યું છે, જે મોટો ઉથલપાથલ રોકવા આવ્યો છે. હવે આ આખું ગૌશાળા હું બચાવવું પડશે.
ઇમમ્ અદ્રિમ્ અહં વીર્યાદ્ ઉત્પાટ્યોરુશિલાતલમ્ ધારયિષ્યામિ ગોષ્ઠસ્ય પૃથુચ્છત્ત્રમ્ ઇવોપરિ
હું મારી તાકાતથી આ પહાડ, જે વિશાળ પથ્થરોથી ભરેલો છે, ઉખાડી, ગૌશાળાના ઉપર વિશાળ છાંયડીની જેમ રાખીશ.
ઇતિ કૃત્વા મતિં કૃષ્ણો ગોવર્ધનમહીધરમ્ ઉત્પાટ્યૈકકરેણૈવ ધારયામ્ આસ લીલયા
આવી પ્રતિજ્ઞા કરીને, કૃષ્ણે રમતાં રમતાં એક જ હાથથી ગોવર્ધન મહાપર્વત ઉખાડી અને ઉપર ઉંચો રાખ્યો.
ગોપાંશ્ ચાહ જગન્નાથઃ સમુત્પાટિતભૂધરઃ વિશધ્વમ્ અત્ર સહિતાઃ કૃતં વર્ષનિવારણમ્
પર્વત ઉંચકીને જગન્નાથએ ગોપાળોને કહ્યું: 'તમારે બધા અહીં ભેગા થવું, હવે વરસાદ અટકી ગયો છે.'
સુનિર્વાતેષુ દેશેષુ યથાયોગ્યમ્ ઇહાસ્યતામ્ પ્રવિશ્ય નાત્ર ભેતવ્યં ગિરિપાતસ્ય નિર્ભયૈઃ
જ્યાં પવન શાંત છે, ત્યાં યોગ્ય રીતે રહી જાવ. અંદર નિર્ભયતાથી આવો, પર્વત પડવાનો કોઈ ભય નથી.
ઇત્ય્ ઉક્તાસ્ તેન તે ગોપા વિવિશુર્ ગોધનૈઃ સહ શકટારોપિતૈર્ ભાણ્ડૈર્ ગોપ્યશ્ ચાસારપીડિતાઃ
એમ કહી, ગોપાળોએ પોતાના પશુઓ સાથે, રથ પર સામાન લાદીને, અને વરસાદથી પીડાયેલી ગોપીઓએ અંદર પ્રવેશ કર્યો.
કૃષ્ણો ઽપિ તં દધારૈવં શૈલમ્ અત્યન્તનિશ્ચલમ્ વ્રજૌકોવાસિભિર્ હર્ષવિસ્મિતાક્ષૈર્ નિરીક્ષિતઃ
કૃષ્ણએ એ પહાડને એકદમ અડગ રીતે ઊંચક્યો હતો, અને વ્રજના રહેવાસીઓ આનંદ અને આશ્ચર્યથી ભરાયેલા નેત્રોથી તેને નિહાળી રહ્યા હતા.
ગોપગોપીજનૈર્ હૃષ્ટૈઃ પ્રીતિવિસ્તારિતેક્ષણૈઃ સંસ્તૂયમાનચરિતઃ કૃષ્ણઃ શૈલમ્ અધારયત્
ગોપ અને ગોપીઓ આનંદથી ભરેલા, પ્રેમથી વિસ્તૃત આંખોથી કૃષ્ણના કાર્યોની સ્તુતિ કરતા હતા, ત્યારે કૃષ્ણએ એ પહાડને ઊંચક્યો હતો.
સપ્તરાત્રં મહામેઘા વવર્ષુર્ નન્દગોકુલે ઇન્દ્રેણ ચોદિતા મેઘા ગોપાનાં નાશકારિણા
સાત રાત સુધી, ઇન્દ્રના પ્રેરણે, મોટા મેઘોએ નંદના ગોકુલ પર ભારે વરસાદ વરસાવ્યો, જે ગોપાળોને વિનાશ તરફ લઈ જતો હતો.
તતો ધૃતે મહાશૈલે પરિત્રાતે ચ ગોકુલે મિથ્યાપ્રતિજ્ઞો બલભિદ્ વારયામ્ આસ તાન્ ઘનાન્
પછી, જ્યારે મહાપર્વત ઊંચકાયો હતો અને ગોકુલ બચી ગયું હતું, ત્યારે બલવિરોધી અને વચનભંગી એ મેઘોને રોકી દીધા.
વ્યભ્રે નભસિ દેવેન્દ્રે વિતથે શક્રમન્ત્રિતે નિષ્ક્રમ્ય ગોકુલં હૃષ્ટઃ સ્વસ્થાનં પુનર્ આગમત્
જ્યારે આકાશ સ્વચ્છ થયું અને ઇન્દ્રના પ્રયાસો નિષ્ફળ ગયા, ત્યારે દેવએ પોતાના મંત્રોચ્ચાર કર્યા પછી આનંદપૂર્વક ગોકુલ છોડ્યું અને પોતાના સ્થાન પર પાછા ગયો.
મુમોચ કૃષ્ણો ઽપિ તદા ગોવર્ધનમહાગિરિમ્ સ્વસ્થાને વિસ્મિતમુખૈર્ દૃષ્ટસ્ તૈર્ વ્રજવાસિભિઃ
પછી કૃષ્ણએ મહાન ગોવર્ધન પર્વતને તેના મૂળ સ્થાને મૂકી દીધો, અને વ્રજવાસીઓ આશ્ચર્યથી ભરાયેલા ચહેરાથી એ દૃશ્ય નિહાળી રહ્યા હતા.
ધૃતે ગોવર્ધને શૈલે પરિત્રાતે ચ ગોકુલે રોચયામ્ આસ કૃષ્ણસ્ય દર્શનં પાકશાસનઃ
ગોવર્ધન પર્વત ઊંચકાયો અને ગોકુલ બચી ગયું ત્યારે, યજ્ઞના સ્વામી એ કૃષ્ણના દર્શન કરવાની ઈચ્છા કરી.
સો ઽધિરુહ્ય મહાનાગમ્ ઐરાવતમ્ અમિત્રજિત્ ગોવર્ધનગિરૌ કૃષ્ણં દદર્શ ત્રિદશાધિપઃ
પછી દેવતાઓના રાજાએ, દુશ્મનોને જીતનાર, મહાન ઐરાવત હાથી પર ચડીને ગોવર્ધન પર્વત પર કૃષ્ણને જોયા.
ચારયન્તં મહાવીર્યં ગાશ્ ચ ગોપવપુર્ધરમ્ કૃત્સ્નસ્ય જગતો ગોપં વૃતં ગોપકુમારકૈઃ
તેણે મહાવીર્યવાન કૃષ્ણને ગોપાળ બાળકના રૂપમાં ગાયો ચરાવતા, સમગ્ર જગતના રક્ષક અને ગોપાળ બાળકોની વચ્ચે જોયા.
ગરુડં ચ દદર્શોચ્ચૈર્ અન્તર્ધાનગતં દ્વિજાઃ કૃતચ્છાયં હરેર્ મૂર્ધ્નિ પક્ષાભ્યાં પક્ષિપુંગવમ્
અને દ્વિજોએ ઊંચે, દૃશ્યથી દૂર, પંખીઓના રાજા ગરુડને જોયા, જે પોતાના પાંખોથી હરિના માથા પર છાંયો પાથરતો હતો.
અવરુહ્ય સ નાગેન્દ્રાદ્ એકાન્તે મધુસૂદનમ્ શક્રઃ સસ્મિતમ્ આહેદં પ્રીતિવિસ્ફારિતેક્ષણઃ
પછી ઇન્દ્ર મહાન ઐરાવત પરથી નીચે ઉતરી, એકાંતમાં મધુસૂદન પાસે ગયો અને આનંદથી ભરેલી આંખો અને સ્મિત સાથે બોલ્યો.
કૃષ્ણ કૃષ્ણ શૃણુષ્વેદં યદર્થમ્ અહમ્ આગતઃ ત્વત્સમીપં મહાબાહો નૈતચ્ ચિન્ત્યં ત્વયાન્યથા
કૃષ્ણ, કૃષ્ણ, સાંભળો, હું કયા હેતુથી અહીં તારી પાસે આવ્યો છું, મહાબાહુ; તું બીજું કંઈ વિચારવું નહીં.
ભારાવતરણાર્ધાય પૃથિવ્યાઃ પૃથિવીતલમ્ અવતીર્ણો ઽખિલાધારસ્ ત્વમ્ એવ પરમેશ્વર
પૃથ્વીનો ભાર ઉતારવા માટે, હે સર્વાધાર, તું જ પૃથ્વી પર અવતર્યો છે, હે પરમેશ્વર.
મહભઙ્ગવિરુદ્ધેન મયા ગોકુલનાશકાઃ સમાદિષ્ટા મહામેઘાસ્ તૈશ્ ચૈતત્ કદનં કૃતમ્
મારા દ્વારા, મહાન વિઘ્ન સામે, ગોકુલના વિનાશ માટે મહા મેઘોને મોકલાયા, અને એ મેઘોએ આ વિનાશ કર્યો.
ત્રાતાસ્ તાપાત્ ત્વયા ગાવઃ સમુત્પાટ્ય મહાગિરિમ્ તેનાહં તોષિતો વીર કર્મણાત્યદ્ભુતેન તે
તમે મહાપર્વત ઉંચકીને ગાયોનું દુઃખ દૂર કર્યું; હે વીર, તમારા આ અદ્ભુત કાર્યથી હું પ્રસન્ન થયો છું.
સાધિતં કૃષ્ણ દેવાનામ્ અદ્ય મન્યે પ્રયોજનમ્ ત્વયાયમ્ અદ્રિપ્રવરઃ કરેણૈકેન ચોદ્ધૃતઃ
આજે, કૃષ્ણ, હું માનું છું કે દેવતાઓનું હેતુ તારા દ્વારા પૂર્ણ થયું, કારણ કે તું એક જ હાથથી આ શ્રેષ્ઠ પર્વતને ઉંચક્યો છે.
ગોભિશ્ ચ નોદિતઃ કૃષ્ણ ત્વત્સમીપમ્ ઇહાગતઃ ત્વયા ત્રાતાભિર્ અત્યર્થં યુષ્મત્કારણકારણાત્
કૃષ્ણ, હું ગાયો દ્વારા પ્રેરિત થઈને નહીં, પણ તારા અને ગાયો માટે, કારણ કે તું એમને ખૂબ જ રક્ષ્યા છે, એ માટે તારા પાસે આવ્યો છું.
સ ત્વાં કૃષ્ણાભિષેક્ષ્યામિ ગવાં વાક્યપ્રચોદિતઃ ઉપેન્દ્રત્વે ગવામ્ ઇન્દ્રો ગોવિન્દસ્ ત્વં ભવિષ્યસિ
હું હવે ગાયોનું વચન સાંભળી, કૃષ્ણ, તને અભિષેક કરીશ; ઉપેન્દ્રના સ્થાનમાં, તું ગોવિંદ, ગાયોનો ઇન્દ્ર બનશે.