દત્ત્વા ચાહં ન ગૃહ્ણામિ ગ્રાહેન્દ્ર વિહિતં હિ તે નહિ કશ્ચિન્ નરો ગ્રાહ પ્રદત્તં પુનર્ આહરેત્
હું આપેલું પાછું લેતો નથી, હે ગ્રાહેન્દ્ર, કારણ કે એ તારા માટે નિર્ધારિત છે; ગ્રાહને આપેલું કોઈ માણસ પાછું લેવું જોઈએ નહીં.
દત્તમ્ એતન્ મયા તુભ્યં નાદદાનિ હિ તત્ પુનઃ ત્વય્ય્ એવ રમતામ્ એતદ્ બાલશ્ ચાયં વિમુચ્યતામ્
હું તને આપેલું પાછું લેતી નથી; એ તારા અંદર જ રહે, અને આ બાળક મુક્ત થાય.
તથોક્તસ્ તાં પ્રશસ્યાથ મુક્ત્વા બાલં નમસ્ય ચ દેવીમ્ આદિત્યાવભાસસ્ તત્રૈવાન્તરધીયત
આવી રીતે કહેતાં, તેણે દેવીની પ્રશંસા કરી, બાળકને મુક્ત કર્યો અને દેવીને વંદન કર્યું; સૂર્ય જેવો તેજ ધરાવતો એ ત્યાં જ અદૃશ્ય થયો.
બાલો ઽપિ સરસસ્ તીરે મુક્તો ગ્રાહેણ વૈ તદા સ્વપ્નલબ્ધ ઇવાર્થૌઘસ્ તત્રૈવાન્તરધીયત
બાળક પણ, સરોવર કાંઠે ગ્રાહે મુક્ત કર્યો, સ્વપ્નમાં ધન મળ્યું હોય એમ, ત્યાં જ અદૃશ્ય થયો.
તપસો ઽપચયં મત્વા દેવી હિમગિરીન્દ્રજા ભૂય એવ તપઃ કર્તુમ્ આરેભે નિયમસ્થિતા
તપનો ક્ષય થયો એમ માની, હિમાલયપુત્રી દેવી ફરી નિયમપૂર્વક તપ કરવા લાગી.
કર્તુકામાં તપો ભૂયો જ્ઞાત્વા તાં શંકરઃ સ્વયમ્ પ્રોવાચ વચનં વિપ્રા મા કૃથાસ્ તપ ઇત્ય્ ઉત
તે ફરી તપ કરવા ઇચ્છે છે એવું જાણી, શંકર પોતે બોલ્યા: 'હે બ્રાહ્મણ, તું તપ ન કર.'
મહ્યમ્ એતત્ તપો દેવિ ત્વયા દત્તં મહાવ્રતે તત્ તેનૈવાક્ષયં તુભ્યં ભવિષ્યતિ સહસ્રધા
હે દેવી, હે મહાવ્રતે, તું જે તપ મને આપ્યું છે, એ તારા માટે હજારગણું અક્ષય બની રહેશે.
ઇતિ લબ્ધ્વા વરં દેવી તપસો ઽક્ષયમ્ ઉત્તમમ્ સ્વયંવરમ્ ઉદીક્ષન્તી તસ્થૌ પ્રીતા મુદા યુતા
આ રીતે શ્રેષ્ઠ અક્ષય તપનો વર મેળવી, દેવી આનંદ અને હર્ષથી સ્વયંવર માટે રાહ જોવી લાગી.
ઇદં પઠેદ્ યો હિ નરઃ સદૈવ બાલાનુભાવાચરણં હિ શંભોઃ સ દેહભેદં સમવાપ્ય પૂતો ભવેદ્ ગણેશસ્ તુ કુમારતુલ્યઃ
જે મનુષ્ય હંમેશા શંભુના બાળસ્વરૂપના લિલાઓનું પઠન કરે છે, તે શરીર છોડ્યા પછી પવિત્ર બને છે અને ગણેશ જેવો, કુમાર સમાન સ્થાન પ્રાપ્ત કરે છે.
વિસ્તૃતે હિમવત્પૃષ્ઠે વિમાનશતસંકુલે અભવત્ સ તુ કાલેન શૈલપુત્ર્યાઃ સ્વયંવરઃ
વિસ્તૃત હિમાલયની ઢોળાણ પર, જ્યાં સૈંકડો મહેલો હતા, સમય આવતાં શૈલપુત્રીનું સ્વયંવર યોજાયું.
અથ પર્વતરાજો ઽસૌ હિમવાન્ ધ્યાનકોવિદઃ દુહિતુર્ દેવદેવેન જ્ઞાત્વા તદ્ અભિમન્ત્રિતમ્
પર્વતોના રાજા હિમવાન, ધ્યાનમાં નિપુણ, દેવોના દેવ દ્વારા જાણીને કે આ તેની દીકરી માટે ઈશ્વરકૃત છે, તેમ જ કર્યું.
જાનન્ન્ અપિ મહાશૈલઃ સમયારક્ષણેપ્સયા સ્વયંવરં તતો દેવ્યાઃ સર્વલોકેષ્વ્ અઘોષયત્
મહાપર્વત જાણતાં છતાં, કરારનું પાલન કરવા ઇચ્છીને, તેણે દેવીનું સ્વયંવર સર્વ લોકોમાં જાહેર કર્યું.
દેવદાનવસિદ્ધાનાં સર્વલોકનિવાસિનામ્ વૃણુયાત્ પરમેશાનં સમક્ષં યદિ મે સુતા
દેવ, દાનવ, સિદ્ધ અને સર્વ લોકના નિવાસીઓમાં, મારી દીકરી જો ઈચ્છે તો પરમેશાનાને ખુલ્લેઆમ પસંદ કરી શકે.
તદ્ એવ સુકૃતં શ્લાઘ્યં મમાભ્યુદયસંમતમ્ ઇતિ સંચિન્ત્ય શૈલેન્દ્રઃ કૃત્વા હૃદિ મહેશ્વરમ્
'આ જ સારા કર્મ અને પ્રશંસનીય છે, અને મારા ઉન્નતિ માટે યોગ્ય છે' એમ વિચારીને શૈલરાજે મહેશ્વરને હૃદયમાં સ્થાન આપ્યું.
આબ્રહ્મકેષુ દેવેષુ દેવ્યાઃ શૈલેન્દ્રસત્તમઃ કૃત્વા રત્નાકુલં દેશં સ્વયંવરમ્ અચીકરત્
બ્રહ્મા સુધીના સર્વ દેવોમાં, શ્રેષ્ઠ શૈલરાજાએ રત્નોથી શોભિત સ્થાન તૈયાર કર્યું અને દેવીનું સ્વયંવર યોજ્યું.
અથૈવમ્ આઘોષિતમાત્ર એવ સ્વયંવરે તત્ર નગેન્દ્રપુત્ર્યાઃ દેવાદયઃ સર્વજગન્નિવાસાઃ સમાયયુસ્ તત્ર ગૃહીતવેશાઃ
જ્યારે સ્વયંવર જાહેર થયું, ત્યારે સર્વ દેવો અને જગતના નિવાસીઓ વિવિધ રૂપ ધારણ કરીને શૈલપુત્રી માટે ત્યાં એકઠા થયા.
પ્રફુલ્લપદ્માસનસંનિવિષ્ટઃ સિદ્ધૈર્ વૃતો યોગિભિર્ અપ્રમેયૈઃ વિજ્ઞાપિતસ્ તેન મહીધ્રરાજ્ઞા આગતસ્ તદાહં ત્રિદિવૈર્ ઉપેતઃ
મુગટેલા કમળના આસન પર બેઠો, સિદ્ધો અને અપરિમિત યોગીઓથી ઘેરાયેલો, હું પર્વતરાજ દ્વારા જાણવામાં આવ્યો અને ત્રિદેવો સાથે ત્યાં પહોંચ્યો.
અક્ષ્ણાં સહસ્રં સુરરાટ્ સ બિભ્રદ્ દિવ્યાઙ્ગહારસ્રગુદારરૂપઃ ઐરાવતં સર્વગજેન્દ્રમુખ્યં સ્રવન્મદાસારકૃતપ્રવાહમ્
સહસ્ર આંખો ધરાવતો દેવરાજ, દિવ્ય આભૂષણો, હાર અને સુંદર રૂપથી સજ્જ, સર્વ શ્રેષ્ઠ ગજ એરાવત પર ચઢીને, જેના શરીર પરથી મધ ની વહેતી હતી, આવ્યો.
આરુહ્ય સર્વામરરાટ્ સ વજ્રં બિભ્રત્ સમાગાત્ પુરતઃ સુરાણામ્ તેજઃપ્રભાવાધિકતુલ્યરૂપી પ્રોદ્ભાસયન્ સર્વદિશો વિવસ્વાન્
સર્વ અમરરાજાએ વજ્ર પકડીને, દેવોના સમક્ષ આવ્યા, જેમનું તેજ અને પ્રભા સર્વને વટાવી રહી હતી અને જેમણે સર્વ દિશાઓને સૂર્ય સમાન પ્રકાશિત કરી દીધી.
હૈમં વિમાનં સવલત્પતાકમ્ આરૂઢ આગાત્ ત્વરિતં જવેન મણિપ્રદીપ્તોજ્જ્વલકુણ્ડલશ્ ચ વહ્ન્યર્કતેજઃપ્રતિમે વિમાને
સોનાના વિમાન પર, જે ધ્વજાઓથી શોભિત હતું, તેજે ભરપૂર અને મણિઓથી ઝગમગતાં કુંડળો પહેરી, અગ્નિ અને સૂર્ય જેવી કાંતિ ધરાવતો, તે ઝડપથી આવ્યો.
સમભ્યગાત્ કશ્યપસૂનુર્ એક આદિત્યમધ્યાદ્ ભગનામધારી પીનાઙ્ગયષ્ટિઃ સુકૃતાઙ્ગહાર તેજોબલાજ્ઞાસદૃશપ્રભાવઃ
કશ્યપપુત્ર ભગ, એકલા, આદિત્યોમાંથી આવ્યા, મજબૂત શરીર, શુભ આભૂષણોથી સજ્જ, તેજ, બળ અને અધિકારથી સમાન પ્રભા ધરાવતા.
દણ્ડં સમાગૃહ્ય કૃતાન્ત આગાદ્ આરુહ્ય ભીમં મહિષં જવેન મહામહીધ્રોચ્છ્રયપીનગાત્રઃ સ્વર્ણાદિરત્નાઞ્ચિતચારુવેશઃ
દંડ લઈને કૃતાંત ઝડપથી ભયાનક મહિષ પર ચડીને આવ્યો, વિશાળ શરીર ધરાવતો, સોનાં અને રત્નોથી શોભિત સુંદર વેશ ધરાવતો.
સમીરણઃ સર્વજગદ્વિભર્તા વિમાનમ્ આરુહ્ય સમભ્યગાદ્ ધિ સંતાપયન્ સર્વસુરાસુરેશાંસ્ તેજોધિકસ્ તેજસિ સંનિવિષ્ટઃ
સમીર, સર્વ જગતના પોષક, પોતાના વિમાન પર ચડીને આવ્યા, જેમનું તેજ સર્વ દેવ-દૈત્યના રાજાઓને પણ દબાવી દેતું હતું.
વહ્નિઃ સમભ્યેત્ય સુરેન્દ્રમધ્યે જ્વલન્ પ્રતસ્થૌ વરવેશધારી નાનામણિપ્રજ્વલિતાઙ્ગયષ્ટિર્ જગદ્વરં દિવ્યવિમાનમ્ અગ્ર્યમ્
અગ્નિ દેવો વચ્ચે તેજથી પ્રગટ, સુંદર વેશ ધારણ કરીને, વિવિધ મણિઓથી ઝગમગતાં અંગો સાથે, સર્વ શ્રેષ્ઠ દિવ્ય વિમાન ધરાવતો, આવ્યો.
આરુહ્ય સર્વદ્રવિણાધિપેશઃ સ રાજરાજસ્ ત્વરિતો ઽભ્યગાચ્ ચ આપ્યાયયન્ સર્વસુરાસુરેશાન્ કાન્ત્યા ચ વેશેન ચ ચારુરૂપઃ
સર્વ ધનની માલિક, રાજાઓના રાજા, ઝડપથી પોતાના વિમાન પર ચડીને આવ્યા, જેમની કાંતિ અને રૂપે સર્વ દેવ-દૈત્યના રાજાઓ પણ મંત્રમુગ્ધ થયા.
જ્વલન્ મહારત્નવિચિત્રરૂપં વિમાનમ્ આરુહ્ય શશી સમાયાત્ શ્યામાઙ્ગયષ્ટિઃ સુવિચિત્રવેશઃ સર્વાઙ્ગ આબદ્ધસુગન્ધિમાલ્યઃ
ચમકતો ચંદ્ર, અદભુત રત્નોથી શોભિત વિમાન પર આવી પહોંચ્યો, શ્યામવર્ણ શરીર અને સુંદર વેશ, સર્વ અંગોમાં સુગંધિત હાર પહેરેલા.
તાર્ક્ષ્યં સમારુહ્ય મહીધ્રકલ્પં ગદાધરો ઽસૌ ત્વરિતઃ સમેતઃ અથાશ્વિનૌ ચાપિ ભિષગ્વરૌ દ્વાવ્ એકં વિમાનં ત્વરયાધિરુહ્ય
ગદા ધારણ કરનાર ભગવાને મહાપર્વત જેવા તાર્ક્ષ્ય પર ઝડપથી આરોહણ કર્યું અને બે શ્રેષ્ઠ વૈદ્ય અશ્વિનીકુમારો સાથે એક જ દિવ્ય વિમાનમાં ચડ્યા.
મનોહરૌ પ્રજ્વલચારુવેશૌ આજગ્મતુર્ દેવવરૌ સુવીરૌ સહસ્રનાગઃ સ્ફુરદગ્નિવર્ણં બિભ્રત્ તદાનીં જ્વલનાર્કતેજાઃ
દિવ્ય તેજવાળા, સુંદર વેશધારી એ બે દેવતાઓ, પરાક્રમી અને શૂરવીર, હજારો સાપો સાથે આવ્યા. તેમના શરીર અગ્નિ અને સૂર્ય જેવું તેજ પાથરી રહ્યા હતા.
સાર્ધં સ નાગૈર્ અપરૈર્ મહાત્મા વિમાનમ્ આરુહ્ય સમભ્યગાચ્ ચ દિતેઃ સુતાનાં ચ મહાસુરાણાં વહ્ન્યર્કશક્રાનિલતુલ્યભાસામ્
એ મહાત્માએ અન્ય સાપો સાથે વિમાનમાં ચડી, દિતિના પુત્રો અને મહાસુરો પાસે પહોંચ્યા, જેમનું તેજ અગ્નિ, સૂર્ય, ઇન્દ્ર અને પવન જેટલું હતું.
વરાનુરૂપં પ્રવિધાય વેશં વૃન્દં સમાગાત્ પુરતઃ સુરાણામ્ ગન્ધર્વરાજઃ સ ચ ચારુરૂપી દિવ્યાઙ્ગદો દિવ્યવિમાનચારી
દરેકે પોતાના યોગ્ય વેશ ધારણ કર્યો અને દેવતાઓની સામે સભામાં એકત્ર થયા. સુંદર રૂપવાળા ગંધર્વરાજ, દિવ્ય આભૂષણોથી સજ્જ, દિવ્ય વિમાનમાં ફરતા હતા.