ક્વચિચ્ ચ પર્વતક્ષેપાદ્ ગ્રામાદીન્ સમચૂર્ણયત્ શૈલાન્ ઉત્પાટ્ય તોયેષુ મુમોચામ્બુનિધૌ તથા
ક્યારેક એ પર્વતો ફેંકીને ગામો ને ચકનાચૂર કરી દેતો, પથ્થરો ઉખાડી પાણીમાં અને દરિયામાં ફેંકી દેતો.
પુનશ્ ચાર્ણવમધ્યસ્થઃ ક્ષોભયામ્ આસ સાગરમ્ તેનાતિક્ષોભિતશ્ ચાબ્ધિર્ ઉદ્વેલો જાયતે દ્વિજાઃ
પછી એ દરિયાના મધ્યમાં ઊભો રહીને સમુદ્રને ઉથલાવી દીધો; તેથી, હે દ્વિજો, એ સમુદ્ર ખૂબ જ ઉગ્ર બનીને કાંઠા પરથી વહી ગયો.
પ્લાવયંસ્ તીરજાન્ ગ્રામાન્ પુરાદીન્ અતિવેગવાન્ કામરૂપં મહારૂપં કૃત્વા સસ્યાન્ય્ અનેકશઃ
એ ઝડપથી કાંઠા પરના ગામો અને શહેરો પાણીમાં ગરકાવ કરી નાખતો અને ઇચ્છા મુજબ કોઈપણ રૂપ ધારણ કરીને અનેક પાકને નષ્ટ કરી નાખતો.
લુઠન્ ભ્રમણસંમર્દૈઃ સંચૂર્ણયતિ વાનરઃ તેન વિપ્રકૃતં સર્વં જગદ્ એતદ્ દુરાત્મના
એ વાનરે લોટી-ફરી અને પીસી નાખીને બધું ચકનાચૂર કરી દીધું; એ દુષ્ટે આખું જગત હલાવી નાખ્યું.
નિઃસ્વાધ્યાયવષટ્કારં દ્વિજાશ્ ચાસીત્ સુદુઃખિતમ્ કદાચિદ્ રૈવતોદ્યાને પપૌ પાનં હલાયુધઃ
કોઈ પણ સ્વાધ્યાય કે યજ્ઞના મંત્રો વગર, દ્વિજો ખૂબ દુઃખી થયા; એક વખત રૈવત બાગમાં બલરામે મદિરા પીધી.
રેવતી ચ મહાભાગા તથૈવાન્યા વરસ્ત્રિયઃ ઉદ્ગીયમાનો વિલસલ્લલનામૌલિમધ્યગઃ
મહાભાગ્ય રેવતી અને બીજી શ્રેષ્ઠ સ્ત્રીઓ પણ, રમતી યુવતીઓ વચ્ચે, ગીત ગાઈ રહી હતી.
રેમે યદુવરશ્રેષ્ઠઃ કુબેર ઇવ મન્દરે તતઃ સ વાનરો ઽભ્યેત્ય ગૃહીત્વા સીરિણો હલમ્
યાદવોમાં શ્રેષ્ઠ એવા બલરામ કૂબેર જેવો મન્દર પર આનંદ માણી રહ્યા હતા; ત્યારે એ વાનર ત્યાં આવીને બલરામનું હળ પકડી લીધું.
મુશલં ચ ચકારાસ્ય સંમુખઃ સ વિડમ્બનામ્ તથૈવ યોષિતાં તાસાં જહાસાભિમુખં કપિઃ
એ વાનરે મશક અને હળને સામે રાખીને મજાક કરી, અને એ સ્ત્રીઓ સામે જોઈને હસવા લાગ્યો.
પાનપૂર્ણાંશ્ ચ કરકાંશ્ ચિક્ષેપાહત્ય વૈ તદા તતઃ કોપપરીતાત્મા ભર્ત્સયામ્ આસ તં બલમ્
ત્યારે તેણે પીણાંથી ભરેલા પ્યાલા ઝાટકીને ફેંકી દીધા અને ગુસ્સામાં ભરાઈને તે બળને ધિક્કારવા લાગ્યો.
તથાપિ તમ્ અવજ્ઞાય ચક્રે કિલકિલાધ્વનિમ્ તતઃ સમુત્થાય બલો જગૃહે મુશલં રુષા
છતાં પણ, તેને અવગણીને બલોએ જોરથી અવાજ કર્યો અને પછી ઉઠીને ગુસ્સામાં મુશલ પકડી લીધો.
સો ઽપિ શૈલશિલાં ભીમાં જગ્રાહ પ્લવગોત્તમઃ ચિક્ષેપ ચ સ તાં ક્ષિપ્તાં મુશલેન સહસ્રધા
પવનપુત્રે એક મોટું પથ્થર ઉઠાવ્યું અને ફેંક્યું, પણ બલોએ પોતાના મુશલથી એ પથ્થરને હજારો ટુકડામાં ફોડી નાખ્યો.
બિભેદ યાદવશ્રેષ્ઠઃ સા પપાત મહીતલે અપતન્ મુશલં ચાસૌ સમુલ્લઙ્ઘ્ય પ્લવંગમઃ
યાદવોમાં શ્રેષ્ઠ એ પથ્થરને તોડી નાખ્યો અને એ જમીન પર પડ્યું; પવનપુત્ર એ પડતા મુશલને ઉછળીને ટાળી ગયો.
વેગેનાયમ્ય રોષેણ બલેનોરસ્ય્ અતાડયત્ તતો બલેન કોપેન મુષ્ટિના મૂર્ધ્નિ તાડિતઃ
પછી બલોએ ઝડપ અને ગુસ્સાથી તેની છાતીમાં ઘા કર્યો અને પછી ગુસ્સામાં મુઠીથી તેના માથા પર માર્યો.
પપાત રુધિરોદ્ગારી દ્વિવિદઃ ક્ષીણજીવિતઃ પતતા તચ્છરીરેણ ગિરેઃ શૃઙ્ગમ્ અશીર્યત
દ્વિવિદનું જીવન ખૂટી ગયું, મોઢામાંથી લોહી નીકળી પડ્યું અને તે જમીન પર પડતાં જ તેના શરીરે પર્વતનું શિખર તૂટી ગયું.
મુનયઃ શતધા વજ્રિવજ્રેણેવ હિ તાડિતમ્ પુષ્પવૃષ્ટિં તતો દેવા રામસ્યોપરિ ચિક્ષિપુઃ
મુનિઓએ એ દૃશ્ય જોયું કે જાણે ઇન્દ્રના વજ્રથી પર્વત તૂટી ગયો હોય, પછી દેવતાઓએ રામજી પર પુષ્પવર્ષા કરી.
પ્રશશંસુસ્ તદાભ્યેત્ય સાધ્વ્ એતત્ તે મહત્ કૃતમ્ અનેન દુષ્ટકપિના દૈત્યપક્ષોપકારિણા જગન્ નિરાકૃતં વીર દિષ્ટ્યા સ ક્ષયમ્ આગતઃ
પછી તેઓ નજીક આવીને વખાણવા લાગ્યા: 'શાબાશ, તું મોટું કાર્ય કર્યું! આ દુષ્ટ વાનર, દૈત્યપક્ષનો સાથી, દુનિયાને દુઃખ આપતો હતો; સદભાગ્યે આજે તેનો અંત આવ્યો.'
એવંવિધાન્ય્ અનેકાનિ બલદેવસ્ય ધીમતઃ કર્માણ્ય્ અપરિમેયાનિ શેષસ્ય ધરણીભૃતઃ
એ રીતે, ધર્તીના આધાર અને સર્પરૂપ બુદ્ધિશાળી બલદેવના અનેક અનંત કાર્યો વર્ણવવામાં આવે છે.
એવં દૈત્યવધં કૃષ્ણો બલદેવસહાયવાન્ ચક્રે દુષ્ટક્ષિતીશાનાં તથૈવ જગતઃ કૃતે
આ રીતે કૃષ્ણે બલદેવની સાથે મળીને દૈતો અને દુષ્ટ રાજાઓનો સંહાર કર્યો, દુનિયાની ભલાઈ માટે.
ક્ષિતેશ્ ચ ભારં ભગવાન્ ફાલ્ગુનેન સમં વિભુઃ અવતારયામ્ આસ હરિઃ સમસ્તાક્ષૌહિણીવધાત્
ભગવાને અર્જુન સાથે મળીને, તમામ સૈન્યનો વિનાશ કરીને, ધરતીનો ભાર ઉતારી લીધો.
કૃત્વા ભારાવતરણં ભુવો હત્વાખિલાન્ નૃપાન્ શાપવ્યાજેન વિપ્રાણામ્ ઉપસંહૃતવાન્ કુલમ્
બધા રાજાઓને મારીને ધરતીનો ભાર હલકો કર્યા પછી, બ્રાહ્મણોના શાપના બહાને તેણે પોતાનું વંશ પણ નાશ પામ્યું.
ઉત્સૃજ્ય દ્વારકાં કૃષ્ણસ્ ત્યક્ત્વા માનુષ્યમ્ આત્મભૂઃ સ્વાંશો વિષ્ણુમયં સ્થાનં પ્રવિવેશ પુનર્ નિજમ્
કૃષ્ણે દ્વારકા છોડી, માનવ દેહ ત્યાગી, અને ફરીથી પોતાના સ્વરૂપવાળું, વિષ્ણુમય સ્થાન પ્રાપ્ત કર્યું.
સ વિપ્રશાપવ્યાજેન સંજહ્રે સ્વકુલં કથમ્ કથં ચ માનુષં દેહમ્ ઉત્સસર્જ જનાર્દનઃ
બ્રાહ્મણોના શાપના બહાને તેણે પોતાનું વંશ નાશ પામ્યું અને એ રીતે જનાર્દને પોતાનું માનવ શરીર પણ ત્યજી દીધું.
વિશ્વામિત્રસ્ તથા કણ્વો નારદશ્ ચ મહામુનિઃ પિણ્ડારકે મહાતીર્થે દૃષ્ટા યદુકુમારકૈઃ
વિશ્વામિત્ર, કણ્વ અને મહામુનિ નારદ પિંડારક નામના મહાતીર્થ ખાતે યદુકુમારોને મળ્યા હતા.
તતસ્ તે યૌવનોન્મત્તા ભાવિકાર્યપ્રચોદિતાઃ સામ્બં જામ્બવતીપુત્રં ભૂષયિત્વા સ્ત્રિયં યથા પ્રસૃતાસ્ તાન્ મુનીન્ ઊચુઃ પ્રણિપાતપુરઃસરમ્
પછી યુવાનીના ઉન્માદથી અને ભાગ્યના પ્રેરણે, તેમણે જામ્બવતીપુત્ર સામ્બને સ્ત્રીની જેમ શણગાર્યો અને મुनિઓ પાસે નમ્રતાથી જઈને પ્રશ્ન કર્યો.
ઇયં સ્ત્રી પુત્રકામા તુ પ્રભો કિં જનયિષ્યતિ
'આ સ્ત્રીને પુત્રની ઈચ્છા છે, પ્રભુ, એ શું જન્મ આપશે?'
દિવ્યજ્ઞાનોપપન્નાસ્ તે વિપ્રલબ્ધા કુમારકૈઃ શાપં દદુસ્ તદા વિપ્રાસ્ તેષાં નાશાય સુવ્રતાઃ
દિવ્ય જ્ઞાન ધરાવતા તે મુનિઓ, યુવાનોએ તેમને છેતરી લીધા, તેથી મુનિઓએ પોતાનાં વ્રતને પાળીને, તેમના વિનાશ માટે શાપ આપ્યો.
મુનયઃ કુપિતાઃ પ્રોચુર્ મુશલં જનયિષ્યતિ યેનાખિલકુલોત્સાદો યાદવાનાં ભવિષ્યતિ
મુનિઓ ગુસ્સે થઈને બોલ્યા: 'એક મસળું જન્મશે, જેના કારણે આખું યાદવ કુળ નાશ પામશે.'
ઇત્ય્ ઉક્તાસ્ તૈઃ કુમારાસ્ ત આચચક્ષુર્ યથાતથમ્ ઉગ્રસેનાય મુશલં જજ્ઞે સામ્બસ્ય ચોદરાત્
એવી વાત સાંભળી, એ યુવાનો બધું સાચું ઉગ્રસેનને કહી દીધું. પછી સાંબના પેટમાંથી ખરેખર મસળું જન્મ્યું.
તદ્ ઉગ્રસેનો મુશલમ્ અયશ્ચૂર્ણમ્ અકારયત્ જજ્ઞે તચ્ ચૈરકા ચૂર્ણં પ્રક્ષિપ્તં વૈ મહોદધૌ
પછી ઉગ્રસેનએ એ મસળું પીસી લોહનું ભૂકો કરાવ્યું. એ ભૂકો રક્ષકોએ મહાસાગરમાં ફેંકી દીધો.
મુસલસ્યાથ લૌહસ્ય ચૂર્ણિતસ્યાન્ધકૈર્ દ્વિજાઃ ખણ્ડં ચૂર્ણયિતું શેકુર્ નૈવ તે તોમરાકૃતિ
પણ એ લોખંડના મસળાના એક ભાગને, જે ભાલ જેવી આકારનો હતો, અંધક અને દ્વિજોએ ઘણી કોશિશ કરી, છતાં પીસી શક્યા નહીં.