આપેલા શ્લોકો અનુસાર વાર્તા આ રીતે વહે છે: કંદુ ઋષિની આશ્રમ પાસે એક વિશિષ્ટ વન હતું, જ્યાં રસીલા કેરી, જંગલી કેરી, સુંદર નાળિયેર, તિંડુકા, બિલ્વ, જીવફળ, દાડમ અને બીયાંવાળા અનેક પ્રકારના ફળો ઝાડે લટકતા હતા. ત્યાં કઠલ, લકુચા, નીપ, સુંદર સિરીષ, કબૂતર, કોલા, અરિમેદ, ખાટા વેતસ અને ભલાતક, આમળા, શતપર્ણ, કિંચુક, ઇંગુદ, કરવીર, હરિતકી અને વિભીતક જેવા અનેક વૃક્ષો પણ હતાં. વ્યાપક નેત્રોવાળી એ સ્ત્રીએ આ બધાં વૃક્ષો અને સાથે અશોક, પુમ્નાગ, કેતકી અને બકુલનાં ઝાડો પણ જોયા. આ ઉપરાંત, પારિજાત, કોવિદાર, મંદાર, ઇંદીવરસ, પાટલ અને અન્ય સુંદર ફૂલોવાળા વૃક્ષો, તેમજ દેવદારુના ઝાડો પણ હતાં. એણે શાલ, તાળ, તમાલ, નિકુલ, લોમક અને અન્ય ઉત્તમ વૃક્ષો જોયા, જે ફળ અને ફૂલો થી ભરપૂર હતાં. આ વનમાં ચકોર પક્ષીઓ, કમળ, મધમાખીઓના રાજા, તોતાં, કોયલ, કલવિંગક, લીલા પક્ષીઓ અને જીવજીવકાઓ રહેતા હતાં. અનેક પ્રકારના પક્ષીઓ પોતાના બાળકો સાથે, ચાતક અને અન્ય વિવિધ પક્ષીઓ પણ ત્યાં રહેતાં, જે મીઠા અને મનોહર સ્વરથી વાતાવરણને આનંદમય બનાવતા. આ વનમાં આકર્ષક અને સ્વચ્છ પાણીવાળી સરોવરોએ શોભા પામી હતી, જેમાં કુમુદ, કમળ અને સુંદર નીલપદ્મો ખીલી રહ્યા હતા. આસપાસ કાહલારા અને કમળના ફૂલો, કદંબના વૃક્ષો, ચક્રવાક અને અન્ય જળપક્ષીઓ, કરંદવ, બગલા, હંસ, કાચબા અને મદગુ પક્ષીઓ રહેતા, અને અન્ય જળચર પણ પ્રસરી ગયા હતા. આ રીતે, એ સ્ત્રી વનમંડળમાં ધીરે ધીરે ફરતી રહી. એ આશ્ચર્યચકિત નેત્રોથી એ અદ્ભુત અને આનંદદાયક વનને જોયું અને પછી વાયુ, કામદેવ અને વસંતને સંબોધી, વિનંતીભાવે બોલી: "તમારે બધા મારા માટે જુદાજુદા રીતે મદદ કરવી છે." તેણીનું કહ્યું સાંભળીને દેવોએ 'તથાસ્તુ' કહ્યું. ત્યારબાદ એ સ્ત્રીએ કહ્યું: "આજે હું એ ઋષિ પાસે જઈશ, જે ઇન્દ્રિયોને ઘોડાઓ જેવા વશમાં રાખે છે, જેમનું શરીર તપથી ક્ષીણ થયું છે અને જે પ્રેમના બાણથી તેજસ્વી છે—આજે હું તેને કામના રથસ્વાર બનાવીશ. તે બ્રહ્મા હોય, જનાર્દન હોય કે નિલલોહિત—even today I will make him wounded by the arrows of love." આવી પ્રતિજ્ઞા કરીને એ ઋષિની પાસે પહોંચી. ઋષિના તપસ્યાના પ્રભાવથી આશ્રમમાં જંગલી પ્રાણીઓ નહોતા. એ સ્ત્રી નદીના કિનારે, કોયલની મીઠી ટહુકા જેવી મધુર અવાજે ટૂંકા સમય માટે ઉભી રહી અને પછી એ ઉત્તમ અપ્સરાએ ગાન શરૂ કર્યું. વસંતદેવે પણ પોતાની શક્તિથી, ઋતુ બહાર પણ કોયલના અવાજને મીઠા અને મોહક બનાવી દીધા. માલય પર્વતની સુગંધિત પવન ધીમી ધીમી ફૂંકાઈ, અને ઉપરની તથા નીચેની ડાળીઓ પરથી પવિત્ર ફૂલો ખસી પડવા લાગ્યા. કામદેવ, ફૂલોના બાણ ધારણ કરનાર, ઋષિની નજીક આવીને ઋષિના મનને ચંચળ બનાવ્યું. ગાનના અવાજ સાંભળીને ઋષિ, આશ્ચર્યચકિત મનથી, એ સુંદર ભ્રૂવાળી સ્ત્રી પાસે આવ્યા, પ્રેમના બાણોથી વ્યાકુળ. એને જોઈ, ઋષિના નેત્રો આશ્ચર્યથી ફાટ્યા, ઉપરનું વસ્ત્ર ખસી પડ્યું, શરીરે રોમાંચ છવાઈ ગયો અને તેમણે પુછ્યું: "તુ કોણ છે? કોની છે? ઓ સુંદર નિતંબવાળી, શુભલક્ષણા! તારો સ્મિત મોહક છે, તું મારા મનને ચોરી રહી છે. સાચું બોલ, ઓ કાંપતા કમરવાળી." એ સ્ત્રીએ કહ્યું: "હું તો તારી દાસી છું, ફૂલો લેવા આવી છું. તું જે આદેશ આપ, હું તરત કરું—શું કરું તારી આજ્ઞાએ?" એના વચન સાંભળીને ઋષિએ આત્મસંયમ છોડી દીધો, મૂર્છિત થઈ, એ યુવાન સ્ત્રીને હાથ પકડી પોતાના આશ્રમમાં લઈ ગયા. એ પછી કામદેવ, વાયુ અને વસંત—તેમનો કાર્ય પૂર્ણ થતાં, સ્વર્ગ તરફ પાછા ચાલ્યા ગયા. તેમણે હરિ પાસે જઈને જે બન્યું તે બધું જણાવ્યું. એ સાંભળી ઇન્દ્ર અને દેવતાઓ પ્રસન્ન અને આનંદિત થયા. કંદુ ઋષિ એ સ્ત્રી સાથે આશ્રમમાં પ્રવેશ્યા અને પોતાના શ્રેષ્ઠ રૂપ ધારણ કર્યું—કામદેવ જેવું સુંદર, યુવાન, દૈવી આભૂષણોથી સજ્જ, સોળ વરસના યુવાન જેવા. દેવવસ્ત્રો પહેરેલા, દૈવી માળાઓ અને સુગંધોથી સુશોભિત, સર્વ ભોગોથી પરિપૂર્ણ, એ તપસ્યાના પ્રભાવથી અચાનક એ રૂપમાં પ્રગટ થયા. એનું તેજ જોઈને, એ સ્ત્રી આશ્ચર્યથી ભરાઈ ગઈ—'આહ, આવા છે તપસ્યાના પ્રભાવ!' એમ બોલી અને આનંદિત થઈ. સ્નાન, સંધ્યા, પાઠ, હોભ, સ્વાધ્યાય, દેવતાઓની પૂજા, વ્રત, ઉપવાસ, નિયમ અને ધ્યાન—આ બધું કંદુ ઋષિએ છોડી દીધું અને એ સ્ત્રી સાથે દિવસ-રાત આનંદમાં લીન રહી ગયા, અને તેમને ખબર પણ નહોતી પડી કે તેમનું તપ ક્ષીણ થઈ રહ્યું છે. પ્રભાત, સાંજ, રાત, દિવસ, પખવાડિયા, મહિના, ઋતુઓ અને વર્ષો પસાર થઈ ગયા—પણ ઋષિને સમયની જરાય ખબર રહી નહીં, કારણ કે તેમનું મન સુખમાં લિપ્ત હતું. એ સ્ત્રી, પ્રેમકૌશલ્યમાં નિપુણ, એકાંતમાં મોહક વચનોથી તેમને આકર્ષિત કરતી રહી. આ રીતે, કંદુ ઋષિ ઘરગથ્થુ જીવનમાં તત્પર થઈ, મન્દર પર્વતની તળેટીમાં એ સ્ત્રી સાથે સો વર્ષથી પણ વધુ સમય સુધી રહ્યા. પછી એ સ્ત્રીએ કહ્યું: "હું હવે સ્વર્ગ જવું છે. કૃપા કરીને મને અનુમતિ આપો, ઓ બ્રાહ્મણ!" એમ સાંભળી, ઋષિએ, જેમનું મન હજુ પણ એની સાથે બંધાયેલું હતું, કહ્યું: "થોડા દિવસો વધુ રહી જા, પ્રિયે.