વૃતાંત શરૂ થાય છે જ્યારે એક વિશાળ અને ભયંકર યોદ્ધા દેવતાઓના સમૂહ સામે ઊભો થાય છે. તે સ્પષ્ટપણે કહે છે: “હું દેવ નથી, દાનવ પણ નથી, હું અહીં કોઈ ભોગ લેવા આવ્યો નથી, અને curiosityથી જોવા પણ નથી આવ્યો. હે દેવતાઓના શ્રેષ્ઠો, હું અહીં દક્ષના યજ્ઞના વિનાશ માટે આવ્યો છું; હું રુદ્રના ક્રોધથી ઉત્પન્ન થયેલો વીરભદ્ર છું.” આ સાથે, ભદ્રકાળી, જે દેવીઓના ક્રોધથી જન્મી છે અને દેવताओंના સ્વામી દ્વારા મોકલવામાં આવી છે, યજ્ઞસ્થળ પર આવી પહોંચે છે. વીરભદ્ર સર્વ દેવતાઓને સલાહ આપે છે: “હે રાજાઓના રાજા, ભગવાન શિવ—ઉમાના પતિ—માં આશ્રય લો; કેમકે ભગવાનના ક્રોધને તેમના સહાયકો પણ સહન કરી શકતા નથી.” યજ્ઞસ્થળ પર અશાંતિ ફેલાય છે: યજ્ઞના ખૂણાં ઉખડી જાય છે, વલ્ચર માથું ઉંચું કરીને માંસ માટે ઝંપ મારે છે, અને તેમના પાંખોની પવનમાં બધું ઉડતું જાય છે. શિવના હHullથી યજ્ઞમાં અવ્યવસ્થા ફેલાય છે. એ સમયે યજ્ઞ એક હરણના રૂપમાં આકાશમાં ઝંપ મારે છે, અને વીરભદ્ર તેને નિહાળીને ધનુષ અને બાણ તયાર કરે છે. વીરભદ્રના અનંત તેજ અને ક્રોધથી તેના મસ્તક પરથી એક ભયંકર પસીનાનો ટીપો જમીન પર પડે છે. જેમ જ પસીનાનો ટીપો જમીન પર પડે, ત્યાં એક વિશાળ અગ્નિ પ્રગટે છે—સમયના અંતે જેવો અગ્નિ. એમાંથી એક માણસ ઉત્પન્ન થાય છે: ટૂંકા પણ વિશાળ, લાલ આંખો, પિંગળ દાઢી, ભયજનક, ઊભા વાળ, ઘન વાળથી ઢંકાયેલો, લાલ કાન, કાળી છાયાવાળું શરીર, લાલ કપડામાં, એ યજ્ઞને સુકા ઘાસની જેમ ભસ્મ કરે છે. આ દૃશ્ય જોઈને બધા દેવતાઓ દસ દિશામાં ભયથી ભાગી જાય છે. એ ભયંકર યોદ્ધાની શક્તિથી આખી ધરતી, તેની સાત દ્વીપો સાથે, કંપી ઉઠે છે—even દેવલોક પણ ડરી જાય છે. પછી, વીરભદ્ર મહાદેવને સમ્માન આપી કહે છે: “હે ભગવાન, બધા દેવતાઓ તમને યજ્ઞમાં ભાગ આપશે. કૃપા કરીને, તમારી આજ્ઞાથી એ યજ્ઞમાંથી પાછા બોલાવો; તમામ દેવતાઓ અને હજારો ઋષિઓ સાથે…” વીરભદ્ર સ્પષ્ટ કરે છે: “હે મહાદેવ, તમારા ક્રોધથી આ ભયંકર પ્રાણી જન્મ્યું છે; એ તમારી ક્રોધથી શાંતિ પામ્યા નથી, કારણ કે એ પસીનામાંથી જન્મેલું છે. એ Fever તરીકે ઓળખાય છે, ધર્મના જ્ઞાતા, એ જગતમાં ભટકશે. જ્યારે એની શક્તિ એકઠી થાય, તો કોઈ રોકી શકતો નથી.” વીરભદ્ર કહે છે: “આ ધરતી શક્તિશાળી છે; એ અનેક રૂપોમાં સર્જાય. મેં ભગવાનને એમ કહ્યું અને એક ભાગ પણ નિર્ધારિત થયો.” પીણાકધારી ભગવાન, દેવોના દેવ, વીરભદ્રને ‘તથાસ્તુ’ કહે છે, અને પોતે અત્યંત પ્રસન્ન થાય છે. દક્ષ પણ, પોતાના મનમાં, ભવમાં આશ્રય લે છે, પોતાના શ્વાસ અને પ્રાણ સાથે, અને મહેનતપૂર્વક પોતાની નજર ને આંખના સ્થાન પર સ્થિર કરે છે. દક્ષ, સર્વ દિશામાં દ્રષ્ટિ રોકીને, અનેક આંખો ધરાવતો, હસતા મુખે, પૂછે છે: “કહો, હું તમારા માટે શું કરી શકું?” જ્યારે આ મહાન કથા દેવો અને પિતૃઓએ સાંભળી, દક્ષ, પ્રાણીઓના સ્વામી, હાથ જોડીને, ભગવાન સામે, ડર અને ચિંતામાં, આંખોમાં અશ્રુ અને સંશય સાથે, કહે છે: “જો ભગવાન પ્રસન્ન છે, જો હું તમને પ્રિય છું, જો મને કૃપા આપવી છે, જો તમે મને વર આપશો— જે પણ અન્ન ખાધું, પીધું, ડરથી ભગાડ્યું, કે નાશ પામ્યું, જે પણ પીસી ને ફેકી દીધું—યજ્ઞના એ તમામ સામગ્રી— જે લાંબા સમયથી મહેનત કરીને એકત્ર કરી—કૃપા કરીને, એમાંથી કંઈ પણ નષ્ટ ન થાય, હે મહાદેવ.” ભગવાન હરા, ભગાના આંખના હરણાર, ‘તથાસ્તુ’ કહે છે, અને દક્ષ, ધરતીને ઘૂંટી, ભવમાંથી વર મેળવી, મહાદેવને આઠ હજાર નામોથી સ્તુતિ કરે છે. શંભુની શક્તિ જોઈને, દક્ષ, હે શ્રેષ્ઠ બ્રાહ્મણો, હાથ જોડીને, નમ્રતાપૂર્વક સ્તુતિ શરૂ કરે છે: “હે દેવોના દેવ, દેવોના સ્વામી, તમને નમન; હે અંધકના સંહારક, તમને નમન. હે દેવોના ઇન્દ્ર, તમે સર્વશક્તિમાન છો, દેવ અને દાનવો દ્વારા પૂજિત છો. હજારો આંખ, વિકૃત આંખ, ત્રણ આંખ, યક્ષના સ્વામીના પ્રિય, તમારી હાથ-પગ, ચહેરા, આંખ, માથા, મોઢા સર્વ દિશામાં છે. તમે સર્વ દિશામાં સાંભળો છો, સર્વત્ર વ્યાપી છો. શંખાકાર, મોટા, ઘડાકાર કાન, તમારો ઘેરો મહાસાગરથી છે. હાથીના કાન, ગાયના કાન, સો કાન—તમને નમન! સો પેટ, સો વળાંક, સો જીભ, તમે શાશ્વત છો. ગાયત્રીના ગાયક તમારો સ્તુતિ કરે છે; સૂર્યના ઉપાસક તમારું પૂજન કરે છે. તમે દેવ-દાનવોના રક્ષક છો, તમે બ્રહ્મા છો, તમે શતક્રતુ (ઇન્દ્ર) છો. તમે સરૂપ, મહારૂપ, મહાસાગર, જળનો ભંડાર છો; તમામાં બધા દેવતાઓ વસે છે, જેમ ગાય કાંટામાં. તમારી અંદર, હું સોમ, અગ્નિ, જળના સ્વામી, આદિત્ય, વિષ્ણુ, બ્રહ્મા, બૃહસ્પતિને જુએ છું. ક્રિયા, સાધન, અને ફળમાં, તમે કર્તા અને કારણ છો; તમે સત્વ, અસત્વ, અને ઉત્પત્તિ-અવિનાશ છો. ભવ, શર્વ, રુદ્ર, વરદાતા, પ્રાણીઓના સ્વામી, અંધકના સંહારક—તમને નમન. ત્રણ વાળ, ત્રણ માથા, ઉત્તમ ત્રિશૂલધારી, ત્ર્યંબક, ત્રણ આંખ, ત્રિપુરના સંહારક—તમને નમન. ભયજનક, મુંડામાથા, સર્વત્ર ભયજનકતા ધારણ કરનાર, દંડધારી, શંખાકાર કાનવાળા, દંડધારી—તમને નમન.” આ રીતે, દક્ષ મહાદેવની મહિમા, તેમની શક્તિ અને કરુણા, અને યજ્ઞના પુનઃસ્થાપન માટે ભગવાનની કૃપા માટે સ્તુતિ કરે છે.