గచ్ఛ వీరవర త్వం వై యతోఽసౌ శ్రూయతే రవః
వీరవీరా, ఆ శబ్దం వినిపించే చోటికి వెళ్ళు.
ఇతి శ్రుత్వా వీరవరః శస్త్రాస్త్రకుశలో బలీ
అది విని, ఆయుధ విద్యలో నిపుణుడైన శక్తివంతుడైన వీరవరుడు,
శ్లక్ష్ణం వచశ్చ తామాహ కిమర్థం రోదనే స్థితా 3.2.3.
ఆమెను మృదువుగా అడిగాడు: "ఎందుకు ఇక్కడ నిలబడి ఏడుస్తున్నావు?"
ఇతి శ్రుత్వా రాజలక్ష్మీర్వీరసేనం తమబ్రవీత్
అది విని, రాజకుమారి వీరసేనుని ఇలా అడిగింది:
మాసాన్తే ప్రలయం యాస్యే తస్మాచ్ఛోచామి భో బలిన్ కేన పుణ్యేన దీర్ఘాయుస్త్వం భవేః కారణం వద
"నెల చివరలో నాకు నాశనం సంభవిస్తుంది. అందుకే నేను బాధపడుతున్నాను, ఓ బలవంతుడా. నీవు దీర్ఘాయువు పొందడానికి ఏ పుణ్యం చేసావో చెప్పు."
దీర్ఘాయుర్భవితా చాహం స్వామికార్యం ప్రసాధయ
"నేను కూడా దీర్ఘాయువు అవుతాను. నీ యజమాని పనిని నీవు నెరవేర్చు."
ఇతి శ్రుత్వా వీరవరో మందిరం స్వయమాగతః
అది విని, వీరవరుడు తన ఇంటికి వెళ్లాడు.
తథేత్యుక్త్వా తు సా సాధ్వీ తనయం ప్రాహ నిర్భయా
"అలా జరుగుతుంది," అని చెప్పి, ఆ సతీమణి ధైర్యంగా తన కుమారునితో మాట్లాడింది.
తథా మత్వా తు తత్పుత్రో భగిన్యా మాతృసంయుతః
అలా అనుకొని, ఆ కుమారుడు తన అక్కతో, తల్లితో కలిసి,
భోస్తాత మే కపాలం చ చండికాయై సమర్పయ
"నాన్నా, నా కపాలాన్ని చండికాదేవికి సమర్పించు," అని అన్నాడు.
ఇతి శ్రుత్వా వీరసేనః శిరశ్ఛిత్త్వా సమార్పయత్
అది విని, వీరసేనుడు తన తలను కోసి సమర్పించాడు.
దృష్ట్వా తద్రూప సేనస్తు కారణం సర్వమాదితః 3.2.3.
ఆ దృశ్యం చూసి, సేనాధిపతి ఆ విషయం మొత్తం మొదటి నుంచీ గ్రహించాడు.
తదా ప్రసన్నా సా దేవీ నృపముజీవ్య సాబ్రవీత్
ఆ సమయంలో సంతోషించిన ఆ దేవత రాజును జీవితం ప్రసాదించి ఇలా చెప్పింది.
స ఆహ వీరసేనస్తు సకులో జీవమాప్నుయాత్
వీరసేనుడు ఇలా అన్నాడు: అతని వంశమంతా దీర్ఘాయుష్మంతులవ్వాలి.
రూపసేనః ప్రసన్నాత్మా స్వసుతాం కామరూపిణీమ్ ముఖ్యస్నేహం కృతం కేన తేషాం మధ్యే వదస్వ మే
రూపసేనుడు ప్రశాంతమైన మనసుతో, తనకు కావలసిన రూపాన్ని ఎంచుకోగల తన కుమార్తెతో కలిసి అడిగాడు: వీరిలో ఎవరు ఎక్కువ ప్రేమ చూపించారు? నాకు చెప్పు.
ముఖ్యస్నేహం కృతం రాజ్ఞా దాసార్థే స్వతనుం దదౌ బంధుప్రీతిశ్చ భగినీ పితృస్నేహీ తు పుత్రకః
ఈలోగా రాజు తన దాసుని కోసం తన శరీరాన్ని ఇచ్చి గొప్ప ప్రేమను చూపాడు. అక్క చెల్లెలు బంధుత్వ ప్రేమను చూపింది. కుమారుడు తండ్రిపట్ల కుమార ప్రేమను చూపాడు.
మహాన్స్నేహః కృతో రాజ్ఞా రూపసేనేన ధీమతా
ధీమంతుడైన రూపసేనుడు రాజుపట్ల గొప్ప ప్రేమను చూపించాడు.
కాచిద్భోగావతీ నామ్నా నగరీ పరమాద్భుతా
భోగావతి అనే ఒక అద్భుతమైన నగరం ఉండేది.
రూపవర్మా చ నృపతిస్తత్ర రాజ్యం కరోతి వై
ఆ నగరంలో రూపవర్మ అనే రాజు పాలించేవాడు.
తస్య భూపస్య గేహే చ నివసనఞ్చ్ఛుభపంజరే
ఆ రాజు ఇంట్లో, శుభ్రమైన గదిలో నివసించేవాడు.
పప్రచ్ఛ మమ యోగ్యా వై శుక కాచిద్వరాంగనా
నాకు అనుకూలమైన ఒక మంచి యువతి శుకుని అడిగింది.
మగధేశ్వరభూపస్య కన్యా చన్ద్రవతీ శుభా
మగధదేశాధిపతి కుమార్తె చంద్రవతి పవిత్రురాలు.
ఇతి శ్రుత్వా స నృపతిర్గణేశం ద్విజసత్తమమ్
ఇలా విని ఆ రాజు, ద్విజులలో శ్రేష్ఠుడైన గణేశుని దగ్గరకు వెళ్లాడు.
గణేశోపి గతస్తూర్ణం దేశే మాగధకే శుభే
గణేశుడు కూడా వెంటనే మగధదేశం అనే పవిత్రమైన ప్రాంతానికి వెళ్లాడు.
నమః శివాయ శాంతాయ సర్వాభీష్టప్రదాయినే
శాంత స్వరూపుడైన, అన్ని కోరికలు తీర్చే శివునికి నమస్కారం.
మృడాయానందరూపాయ సర్వదుఃఖహరాయ చ
మృడా, ఆనందరూపుడైన, అన్ని బాధలను తొలగించేవాడైన ఆయనకు నమస్కారం.
ఇత్యుక్తవతి విప్రే చ తదా చన్ద్రవతీ శుభా 3.2.4.
బ్రాహ్మణుడు ఇలా చెప్పిన తర్వాత, పవిత్రురాలైన చంద్రవతి—
మమ యోగ్యశ్చ పురుషః కశ్చిదస్తి మహీతలే
ఈ భూమిపై నాకు అనువైన ఒక పురుషుడు ఉన్నాడు.
ఇతి శ్రుత్వా తు సా దేవీ దుర్గాం వాఞ్ఛితదాయినీమ్
ఇలా విని ఆ దేవత తన కోరికలు తీర్చే దుర్గాదేవిని ఆశ్రయించింది.
నమోనమో జగన్మాతర్మమ కార్యప్రదాయిని
జగన్మాతయైన, నా కార్యాలను నెరవేర్చే అమ్మవారికి పునఃపునః నమస్కారం.