మధ్యాహ్నే సరసస్తీరే మునిపుత్రో దదర్శ సః
మధ్యాహ్న సమయంలో, సరస్సు ఒడ్డున ఆ రాజు ఒక మునిపుత్రుణ్ని చూశాడు.
తస్యా నేత్రే స్వయం నేత్రే చైకీభూతే సమాగతే
వారిద్దరి కళ్లూ కలిసినప్పుడు, ఆ కళ్లన్నీ ఒక్కటైపోయినట్లయ్యాయి.
తస్య దర్శనమాత్రేణ నృపతేర్జ్ఞానమాగతమ్
ఆ మునిపుత్రుణ్ని చూడగానే, రాజుకు జ్ఞానం కలిగింది.
తమువాచ మునిర్ద్ధీమాన్దయాధర్మప్రపోషణమ్ ।। । నిర్భయస్య సమం దానం న భూతం న భవిష్యతి
అప్పుడు ఆ జ్ఞానవంతుడైన ముని అతనితో ఇలా అన్నాడు: "కరుణతో అధర్మాన్ని పోషించడం, భయంలేకుండా అందరికీ సమానంగా దానం చేయడం — ఇవి ఎప్పుడూ జరగలేదు, జరగవు కూడా."
అనర్హాన్దణ్డమాదద్యాదర్హపూజాఫలం భజేత్
అర్హతలేనివారికి శిక్ష విధించాలి; అర్హులైనవారికి గౌరవాన్ని ఇవ్వాలి.
సత్యతా సురపూజాయాం దమతా గురుపూజనే
నిజాయితీ దేవతల పూజ; ఆత్మనిగ్రహం గురుపూజ.
ఇత్యుక్త్వా స మునిః పుత్రీం తస్మై దత్త్వా గృహం యయౌ
ఇలా చెప్పి, ఆ ముని తన కుమార్తెను అతనికి ఇచ్చి ఇంటికి వెళ్లిపోయాడు.
తదా తు రాక్షసః కశ్చిత్తత్పత్నీభక్షణోత్సుకః
అప్పుడు అక్కడ ఒక రాక్షసుడు, రాజు భార్యను తినాలని ఆశతో వచ్చాడు.
దానార్థం చైవ క్రవ్యాదే సప్తవర్షాత్మకం ద్విజమ్ 3.2.19.౧
దానం కోసం, ఆ మాంసాహారి ఏడేళ్ల బ్రాహ్మణబాలుడిని ఉంచుకున్నాడు.
అమాత్యైః సంమతం కృత్వా స్వర్ణలక్షం దదౌ ద్విజే
అమాత్యుల అంగీకారంతో, ఆ రాజు బ్రాహ్మణునికి లక్ష స్వర్ణముద్రలు ఇచ్చాడు.
మృత్యుకాలే ద్విజసుతో విహస్యోచ్చై రురోద హ
మరణ సమయానికి, ఆ బ్రాహ్మణబాలుడు పెద్దగా నవ్వి, ఆపై ఏడ్చాడు.
ఇతి శ్రుత్వా నృపః ప్రాహ శృణు వైతాలిక ద్విజ
ఇది విని, రాజు ఇలా అన్నాడు: "వేతాళా, బ్రాహ్మణా, విను."
జ్ఞాత్వా స మధ్యమః పుత్రో రాజానం శరణం యయౌ
ఇది తెలుసుకున్న మధ్య కుమారుడు, రాజుని ఆశ్రయించాడు.
ఖఙ్గహస్తం నృపం జ్ఞాత్వా జహాస శివతత్పరః
రాజు ఖడ్గాన్ని చేతిలో పట్టుకుని, శివభక్తితో ఉన్నాడని చూసి, అతడు నవ్వాడు.
ఇతి శ్రీభవిష్యే మహాపురాణే ప్రతిసర్గపర్వణి చతుర్యుగఖండాపరపర్యాయే కలియుగీయేతిహాససముచ్చయ ఏకోనవింశోఽధ్యాయః
ఇలా శ్రీభవిష్య మహాపురాణంలో ప్రతిసర్గపర్వంలో, చతుర్యుగాల విభాగంలో, కలియుగ ఇతిహాస సమాహారంలో పద్దెనిమిదవ అధ్యాయం ముగిసింది.
విశాలనగరే రమ్యే విపులేశో మహీపతిః
విశాల నగరంలో అందమైన వాతావరణంలో విపులేశుడు అనే గొప్ప రాజు ఉండేవాడు.
తస్య గ్రామేవసద్వైశ్యోర్థదత్తోవిపణే రతః
ఆయన గ్రామంలో ఒక వాణికుడు లాభం కోసం ఎప్పుడూ వ్యాపారంలో నిమగ్నంగా ఉండేవాడు.
సువర్ణనామ్నే వైశ్యాయ పితా వై దత్తవాన్స్వయమ్ ద్రవ్యలాభాయ న్యవసచ్చిరం కాలం స లుబ్ధవాన్
సువర్ణ అనే వాణికునికి అతని తండ్రి స్వయంగా ధనం ఇచ్చాడు. మరింత సంపద కోసం ఆశతో, ఆ వాణికుడు అక్కడ చాలాకాలం ఉండి, లోభిగా మారిపోయాడు.
అనంగమంజరీగేహే దైవయోగాద్ద్విజోత్తమః
అనంగమంజరి ఇంటికి విధి వల్ల ఒక గొప్ప బ్రాహ్మణుడు వచ్చాడు.
హోమాంతే సున్దరీ నారీ మార్జనార్థే సుతా గతా
హోమం అయిపోయిన తర్వాత, ఒక అందమైన యువతి, ఆడపడుచు, శుభ్రపరిచేందుకు అక్కడికి వెళ్లింది.
సుతాపి మదఘూర్ణాక్షీ విప్రాయ సమయం దదౌ
ఆమె మత్తులో కన్నులు తిరుగుతూ, ఆ బ్రాహ్మణుడితో కలిసే సమయం నిర్ణయించింది.
ఇతి శ్రుత్వా ద్విజో వాక్యం తస్యా ధ్యానం తదాకరోత్
ఆమె మాటలు విని, ఆ బ్రాహ్మణుడు వెంటనే ఆమెను మనసులో ధ్యానించాడు.
అర్ద్ధరాత్రే తు సా నారీ ద్విజాగమనతత్పరా
అర్ధరాత్రి సమయంలో, ఆ యువతి బ్రాహ్మణుడు వస్తాడని ఆశతో ఎదురుచూసింది.
నాగతః స ద్విజో దైవాత్తదా సా మరణం గతా
కానీ బ్రాహ్మణుడు విధి వల్ల రాలేదు. ఆ సమయంలో ఆమె మరణించింది.
దృష్ట్వా మృత్యువశాం సుభ్రూం స్వయం మరణమాగతః 3.2.20.
ఆమెను మరణానికి లోనైనదిగా చూసి, బ్రాహ్మణుడు కూడా తన ప్రాణాన్ని విడిచాడు.
సువర్ణశ్చ తదాగత్య విలలాప ప్రియాం ప్రతి
తర్వాత సువర్ణ అక్కడికి వచ్చి తన ప్రియురాలిని చూసి విలపించాడు.
ఇత్యుక్త్వా స తు వైతాలో నృపతిం ప్రాహ విక్రమమ్
ఇలా చెప్పి, వేతాళుడు విక్రమ మహారాజును ఉద్దేశించి మాట్లాడాడు.
ద్విజస్నేహేన సా నారీ మృతా స్వర్గపురం యయౌ
ఆ యువతి బ్రాహ్మణుడిపై ప్రేమతో మరణించి, దేవతల లోకానికి వెళ్లింది.
వైశ్యవర్ణైః సదా పూజ్యో బ్రాహ్మణో బ్రహ్మమూర్తిమాన్
బ్రాహ్మణుడు బ్రహ్మస్వరూపుడై, వాణికులవారి చేత ఎప్పుడూ గౌరవింపబడతాడు.
ద్విజోఽపి నాప్తవాన్నారీం తదా స్వర్గగతిం హరిమ్
అయితే బ్రాహ్మణుడు ఆ యువతిని పొందలేదు. ఆ సమయంలో హరి ఆమెకు స్వర్గమార్గాన్ని అనుగ్రహించాడు.