நிஷ்காஸிதௌ த்விஜேநைவ மாத்ரு'புத்ரௌ த்விஜாதமௌ 3.2.33.
அந்த த்விஜன் தானே, தாயையும் மகனையும் — இருவரையும் — தன் வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றினான்.
ப்ரத்யஹம் சம்டிகாபாடம் க்ரு'த்வா விம்த்யகிரௌ வஸந்
அவன் ஒவ்வொரு நாளும் சந்திகை ஸ்தோத்திரம் பாடி, விந்திய மலைப்பகுதியில் தங்கினான்.
நிஷாதஸ்ய க்ரு'ஹே சோபௌ வநே கத்வோஷதுர்முதா
இருவரும், வனத்திற்கு சென்று, நிஷாதனின் வீட்டில் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தார்கள்.
வ்யாதகர்மா து சௌர்யேண பித்ரு'மாத்ரு'ப்ரியம்கரஃ
வேட்டைக்காரனாக திருட்டில் ஈடுபட்டு, தந்தை தாய்க்கு மகிழ்ச்சி அளித்தான்.
சௌரவ்ரு'த்திபரோ தூர்தஃ ஸ்த்ரியா பூஷணமாஹரத்
திருட்டை வாழ்வாக கொண்ட அந்தத் தீயவன், ஒரு பெண்ணுக்காக ஆபரணங்களை எடுத்துக்கொண்டு வந்தான்.
கதாசித்ப்ராப்தவாம்ஸ்தத்ர த்விஜவஸ்த்ரஸமுத்கதம்
ஒரு முறையில், அங்கு த்விஜனுக்கு உரிய vasthiram-ஐ அவன் பெற்றான்.
பாடபுண்யப்ரபாவேண தர்மபுத்திஸ்ததோऽபவத்
புனித நூல்களை ஓதிய புண்ணியத்தின் வலிமையால், அவன் தர்மத்துக்கே அன்பும் மனமும் பெற்றான்.
ஶிஷ்யத்வமகமத்தத்ராக்ஷரமைஶம் ஜஜாப ஹ
அங்கே அவன் ஒரு சீடனாகி, மைஷ என்ற மந்திரத்தை ஜபித்தான்.
படித்வாக்ஷரமாலாம் ச ஜஜாபாதிசரித்ரகம்
அவள் எழுத்துமாலையை ஓதி, ஆதியின் செயல்களைப் பற்றிய கதையை ஜபித்தான்.
அந்நபூர்ணாம் மஹாதேவீம் துஷ்டாவ பரயா முதா 3.2.33.
மிகுந்த ஆனந்தத்துடன், அவன் அன்னபூர்ணா என்ற மகாதேவியைப் புகழ்ந்தான்.
நித்யாநம்தகரீ பராபயகரீ ஸௌம்தர்யரத்நாகரீ நிர்தூதாகிலபாபபாவநகரீ காஶீபுராதீஶ்வரீ
அவள் எப்போதும் ஆனந்தம் தருபவள், மிகுந்த அபயத்தை அளிப்பவள், அழகு மற்றும் ரத்தினங்களின் பெருங்கடல், எல்லா பாவங்களையும் நீக்கி புனிதப்படுத்துபவள், காசி நகரத்தின் அரசி.
ஸ இத்யஷ்டோத்தரம் ஜப்த்வா த்யாநஸ்திமிதலோசநஃ
அவ்வாறு, அவன் நூற்று எட்டு நாமங்களை ஜபித்து, தியானத்தில் கண்கள் அமைதியாகின.
தத்த்வா தஸ்மை ஹி ரு'க்வித்யாம் புநரம்தரதீயத
அவள் அவனுக்கு ருக்வேத அறிவை அளித்து, பின்னர் மறைந்துவிட்டாள்.
விக்ரமாதித்யபூபஸ்ய யஜ்ஞாசார்யோ பபூவ ஹ
அவன் விக்ரமாதித்ய மன்னனுக்கு யாகாசாரியராக ஆனான்.
ஏதத்தே வர்ணிதம் விப்ர புண்யமாதிசரித்ரகம்
பண்டிதனே, ஆதியின் புண்ணியமான செயல்கள் இவ்வாறு உனக்குச் சொன்னேன்.
இதி ஶ்ரீபவிஷ்யே மஹாபுராணே ப்ரதிஸர்கபர்வணி சதுர்யுககம்டாபரபர்யாயே கலியுகீயேதிஹாஸஸமுச்சயே ப்ரதமச ரித்ரவர்ணநம்நாம த்ரயஸ்த்ரிம்ஶோத்யாயஃ
இவ்வாறு, ஸ்ரீபவிஷ்ய மகாபுராணத்தில், பிரதிஸர்கப் பருவத்தில், நான்கு யுகங்களைக் கூறும் பகுதியில், கலியுக வரலாற்றுத் தொகுப்பில், முதல் செயல்களை விவரிக்கும் முப்பத்து மூன்றாவது அதிகாரம் முடிவடைகிறது.
பபூவ மத்யமாம்ஸாஶீ பீமவர்மேதி விஶ்ருதஃ
மதுவும் இறைச்சியும் உண்ணும் பீமவர்மன் என்ற பெயருடையவன் ஒருவன் இருந்தான்.
மாம்ஸலோபேந ஸ கலஃ ஸூகராந்க்ராமகுக்குடாந்
இறைச்சிக்காக ஆசை கொண்ட அந்தக் குற்றவாளி பன்றிகளையும் கிராமக் கோழிகளையும் உண்டான்.
நரமாம்ஸம் ஸ க்ரவ்யாதஸ்த்யக்த்வாந்யாந்பக்ஷகோऽபவத் விஸூச்யக்நிவஶம் யாதோ மமார ச யுவாபி ஸஃ
மனித இறைச்சியை உண்டு, மற்ற உணவுகளை விட்டு, இளம் வயதிலேயே நோய் மற்றும் காய்ச்சலால் அவன் இறந்தான்.
காரிதஶ்சம்டிகாபாடஸ்தேந துஷ்டேந பீருணா
அந்தத் தீயும் பயந்தவனும் சந்திகையைப் பாடச் செய்தான்.
புநஃ க்ஷத்ரத்வமகமந்மாகதே ஸ மஹீபதிஃ
மீண்டும் மகத நாட்டில் அந்த மன்னன் க்ஷத்திரியராக பிறந்தான்.
ஜாதிஸ்மரோ பபூவாஸௌ வேததர்மபராயணஃ
அவன் பிறவியினை நினைவுபடுத்தும் தன்மை கொண்டவனாகவும், வேத தர்மத்தில் நிலைத்தவனாகவும் இருந்தான்.
தஸ்மை ந்ரு'பாய ஸ முநிர்தத்த்வா மத்யசரித்ரகம்
அந்த மன்னனுக்குப் புனித முனிவர் நடுவண் செயல்களின் கதையை வழங்கினார்.
ந்ரு'போऽபி ப்ரத்யஹம் தேவீம் மஹாலக்ஷ்மீம் ஸநாதநீம்
அந்த மன்னனும், தினமும் சனாதனியான மகாலட்சுமி தேவியை வழிபட்டான்.
புண்யக்ஷேத்ரத்வமகமந்மஹாமாயாப்ரஸாததஃ
மகா மாயையின் அருளால் அந்த இடம் புண்ணியமான தலமாக ஆனது.
த்வாதஶாப்தாம்தரே ப்ராப்தஸ்தத்குருஃ ஶக்திதத்பரஃ 3.2.34.
பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கழித்து, சக்திக்கு அர்ப்பணித்திருந்த அந்த ஆசான் அங்கு வந்தார்.
ததா ப்ராதுரபூத்தேவீ ஜகதம்பா ஸநாதநீ
அப்போது, எப்போதும் இருப்பவளும் உலகுக்கு தாயுமான தேவியும் வெளிப்பட்டாள்.
மஹாநந்தீ மஹாபாகோ புக்த்வா போகம் ஸுரேப்ஸிதம்
மிகுந்த ஆனந்தமும் பெரும் பாக்கியமும் உடையவர், தேவர்கள் விரும்பிய இன்பங்களை அனுபவித்தார்.
இதி தே கதிதா விப்ர யத்ப்ரோக்தம் யஜுஷோ கதிஃ
பிராமணனே, யஜுர்வேதத்தில் கூறப்பட்ட பாதையை உனக்கு சொன்னேன்.
இத்யேவம் வர்ணிதம் விப்ர மாஹாத்ம்யம் முநிவர்ணிதம்
பிராமணனே, முனிவர்கள் புகழ்ந்த மகிமையை இவ்வாறு விவரித்தேன்.