ता ऊचुः शङ्करोऽस्माभिः पार्वत्या सह पूजितः
धारामयमिदं तावद्यावत्प्राणावधारणम्
तस्यैव समयं तत्र बद्ध्वा दोर्भ्यां तु दोरकैः
कालेन महता यातं तस्या वै तद्व्रत नृप
मृता कैश्चिदहोरात्रैः सा बभूव प्लवङ्गमी
तथैव जाते मित्रिण्यौ पूर्वजातिस्मरे तथा
तद्दिने तत्र संप्राप्ते पुनः काले न ते मृते
राज्ञो जाया बभूवाथ पृध्वीनाथस्य वा पुनः
अग्निमीला द्विजस्याभूद्भार्या भूषणनामिका 4.46.
जातिस्मरा पद्महस्ता अष्टपुत्रा मृतप्रजा
तत्रेश्वरी पुत्रमेकं प्रसूता चैव रोगिणम्
ततस्तां भूषणां द्रष्टुमथैषा पुत्रदुःखिता अमुक्ताभरणा नित्यं स्वभावेनैव भूषिता
तां दृष्ट्वा पुत्रिणीं भव्यां प्रजज्वालेश्वरी रुषा
चिन्तयामास सा रात्र्यां तस्याः पुत्रवधं प्रति
कदाचिदाहूय सखीं भूषणां पुरतः स्थिताम्
येन ते निहताः पुत्राः पुनर्जीवन्ति नो भयम् शोभसेऽभ्यधिकं भद्रे विद्युत्सौदामिनीव हि
स्नात्वा शिवमंडलके लेखयित्वा सहांबिकम्
भक्त्या संपूज्य समयं कुर्याद्बद्ध्वा करे गुणम्
इत्येवं समयं कृत्वा ततःप्रभृति दोरकम् 4.46.
मंडकं वेष्टिकां दयाच्छ्वश्रूपक्षे द्विजे तु वा
परितो मुद्रिका रौप्या सौवर्णीं च युधिष्ठिर
सोहालकानि कांसारं दद्याद्भुञ्जीत च स्वयम्
सम्पूज्य सखि दुष्प्राप्यं त्रैलोक्येऽपि न विद्यते
स मया पालितो भक्त्या ततोऽहं सुस्थिता सखि
तेन सन्ततिविच्छिन्ना राज्येपि सति दुःखिता
अर्द्धं तव प्रदास्यामि तस्य धर्मस्य सुव्रते
इत्युक्त्वा प्रतिजग्राह व्रतदानफलं ततः
व्रतस्यास्य प्रभावेण सपुत्रा त्वं च देवकि
इत्येवं कथयित्वास्यै लोमशो मुनिपुंगवः 4.46.
ये चरिष्यंति मनुजा व्रतमेतद्युधिष्ठिर