एकदा मृगयाकेलिलोलुपः स महीपतिः
चैत्रशुक्लनवम्यां तु न कृतं जीवघातनम्
वाल्मीकेश्च कुटीमध्ये रात्रौ जागरणं कृतम्
श्रुता राममयी गाथा तस्य पुण्यप्रभावतः
कल्पवृक्षस्य वै पूजा कृता तेन महात्मना
स तमाह महावृक्ष मदीयं नगरं शुभम्
इत्युक्ते सति वृक्षेण नगरं भूपतेः समम्
सर्वे ते राजतुल्याश्च कल्पवृक्षप्रसादतः
मलयाद्रौ महारम्ये तेपतुर्बहुलं तपः
कमलाक्षीति विख्याता कन्या च शिवमंदिरे 3.2.15.
जीमूतवाहनश्चैव पूजार्थे मंदिरं ययौ
तस्या दर्शनमात्रेण कामबाणेन पीडितः
जीमूतवाहन उवाच मदनाय नमस्तुभ्यं कृष्णपुत्राय ते नमः
पंचबाणाय कामाय प्रद्युम्नाय नमोनमः
तदा प्रसन्नो भगवान्मकरध्वजदेवता
विश्वावसुरिति ख्यातस्तस्य भूपस्य वै सुतः
नरं नारायणं नत्वा गरुडोत्तुंगमाययौ
रुरोद बहुधा तत्र यत्र जीमूतवाहनः
वृद्धामाश्वास्य पप्रच्छ केनेदं दुःखमागतम्
तद्वियोगेन दुःखार्ता विलपामि महाकुला 3.2.15.
गरुडोऽपि गृहीत्वा तं नभोमार्गमुपागमत्
कमलाक्षी तु वियति स्थितं गरुडभक्षितम्
तदा तु गरुडस्त्रस्तस्तत्रागत्य त्वरान्वितः
स होवाच प्रभो मेद्य वचः शृणु महामते
तस्याः पुत्रस्य रक्षार्थं संप्राप्तोऽहं तवांतिकम्
तद्व्यालस्यैव दुःखेन दुःखितः शत्रुमाप्तवान्
संत्यज्य मानुषं दिव्यं कुर्वाहारं महामते
जीमूतवाहनायैव विद्याधरसुताय च
त्वं तु विद्याधरपुरे प्राप्य राज्यं महोत्तमम्
इत्युक्त्वान्तर्दधौ देवः स पित्रा राज्यमाप्तवान् 3.2.15.