पुनराख्यानकं विप्र वर्णयामास सुन्दरम्
कान्यकुज्जे महाराज ब्राह्मणो दानशीलकः प्रतिग्रहेण यद्द्रव्यं तेन दानमचीकरत्
कदाचित्तु शरत्काले नवदुर्गाव्रतं ह्यभूत्
किं कर्तव्यं मया चाद्य येन द्रव्ययुतो ह्यहम्
इति शोकसमायुक्तस्तदा देवीप्रसादतः
निराहारव्रतं तेन कृतं तु नवमाह्निकम्
जीमूतकेतुरिति च सोभूद्विद्याधराधिपः
उवास कतिचिद्वर्षान्दिव्य भोगप्रभोगवान्
तेन वृक्षप्रभावेन जातः पुत्रो महोत्तमः
स वै पूर्वभवे राजन्मध्यदेशे महोत्तमे 3.2.15.
एकदा मृगयाकेलिलोलुपः स महीपतिः
चैत्रशुक्लनवम्यां तु न कृतं जीवघातनम्
वाल्मीकेश्च कुटीमध्ये रात्रौ जागरणं कृतम्
श्रुता राममयी गाथा तस्य पुण्यप्रभावतः
कल्पवृक्षस्य वै पूजा कृता तेन महात्मना
स तमाह महावृक्ष मदीयं नगरं शुभम्
इत्युक्ते सति वृक्षेण नगरं भूपतेः समम्
सर्वे ते राजतुल्याश्च कल्पवृक्षप्रसादतः
मलयाद्रौ महारम्ये तेपतुर्बहुलं तपः
कमलाक्षीति विख्याता कन्या च शिवमंदिरे 3.2.15.
जीमूतवाहनश्चैव पूजार्थे मंदिरं ययौ
तस्या दर्शनमात्रेण कामबाणेन पीडितः
जीमूतवाहन उवाच मदनाय नमस्तुभ्यं कृष्णपुत्राय ते नमः
पंचबाणाय कामाय प्रद्युम्नाय नमोनमः
तदा प्रसन्नो भगवान्मकरध्वजदेवता
विश्वावसुरिति ख्यातस्तस्य भूपस्य वै सुतः
नरं नारायणं नत्वा गरुडोत्तुंगमाययौ
रुरोद बहुधा तत्र यत्र जीमूतवाहनः
वृद्धामाश्वास्य पप्रच्छ केनेदं दुःखमागतम्
तद्वियोगेन दुःखार्ता विलपामि महाकुला 3.2.15.