तत्तस्य चेष्टितं दृष्ट्वा पर्वतः क्रोधमूर्छितः
मयेयं प्रार्थिता पूर्वं त्वया यस्माद्विवाहिता
दत्तस्त्वयास्य यः पुत्रो वरदानेन नारद
एवमुक्तः पर्वतेन नारदः प्राह दुर्मनाः
सामान्यं सर्वभूतानां कन्या भवति सुव्रत
न सेवितास्त्वया वृद्धास्तेन मां शपसे रुषा
यस्मादेतदविज्ञाय शपसे मामनागसम्
संजयस्य सुतः शापाद्यदि पञ्चत्वमेष्यति
एवं शप्त्वा तदाऽ न्योन्यं देवर्षी तावुभौ पुनः 4.13.
अथास्य सप्तमे मासि जातः पुत्रो नृपस्य सः
जातिस्मरः स्मरवपुः सुवर्णोत्पत्तिकारणम्
मूत्रश्लेष्मपुरीषादि यत्किञ्चित्क्षिपति क्षितौ
तेनासौ यजते राजा विधिवद्भूरिदक्षिणैः
बभार भृत्याननिशं पुपोष स्वजनातिथीन्
जातस्नेहं तथा पुत्रं ररक्ष रक्षि भिर्वृतः
अथास्य दस्यवः केचिच्छ्रुत्वा तं कनकाकरम्
तस्मिन्विनष्टे तन्नष्टं वरदानसमुद्भवम्
पातितं दस्युभिः पुत्रं दृष्ट्वा राजा सुदुःखितः
विलपंतं तु तं दृष्ट्वा नारदः प्राह संजयम् 4.13.
इत्युक्त्वा स समाचख्यौ चरितानि महौजसाम्
श्रुत्वा राजा नरेंद्राणां चरितानि महा त्मनाम्
नारदोऽपि नरेंद्रस्य मृतं पुत्रं यमालयात्
दृष्ट्वा स्पृष्ट्वा स पुत्रं तं परितुष्टेन चेतसा
किमाश्चर्यं प्रसन्नेन भवता मम नारद
षण्मासांते पुनरसौ जीवितं सर्वमेव तत्
एतत्ते सर्वमाख्यातं जातिस्मरणकारकम्
दाता क्षमी धनी वाग्मी रूपी स्वैर्भद्रकैर्भवेत्
चत्वारि राजन्भद्राणि चतुष्पादानि तानि वै
मार्गशीर्षे तु प्रथमं द्वितीयं फाल्गुने तथा 4.13.
फाल्गुनामलपक्षादौ त्रीन्मासांस्तु नराधिप