पर्वतः प्राह राजानं कन्येयं वरवर्णिनी
पद्मपत्रेक्षणनखा पद्मकिंजल्कसप्रभा
सविलासा गजगतिः सुनासा कोकिलस्वरा
तिलपुष्पस्फुटा नासा रूपं संपरिलक्ष्यते
एवं ब्रुवा णं तं विप्रं विस्मयोत्फुल्ललोचनम्
अथोवाच नृपं धीमान्नारदः क्षुभितेन्द्रियः १६ ईप्सितं तव दास्यामि वरं मर्त्येषु दुर्ल्लभम्
कृताञ्जलिरुवाचेदं प्रहर्षोत्फुल्ललोचनः
यस्य मूत्रं पुरीषं वा श्लेष्माणं क्षिपति क्षितौ
एवमस्त्विति तं राजन्नारदः प्रत्यभाषत 4.13.
एवमुक्त्वा स तां कन्यां सालङ्कारां सुमध्यमाम्
तत्तस्य चेष्टितं दृष्ट्वा पर्वतः क्रोधमूर्छितः
मयेयं प्रार्थिता पूर्वं त्वया यस्माद्विवाहिता
दत्तस्त्वयास्य यः पुत्रो वरदानेन नारद
एवमुक्तः पर्वतेन नारदः प्राह दुर्मनाः
सामान्यं सर्वभूतानां कन्या भवति सुव्रत
न सेवितास्त्वया वृद्धास्तेन मां शपसे रुषा
यस्मादेतदविज्ञाय शपसे मामनागसम्
संजयस्य सुतः शापाद्यदि पञ्चत्वमेष्यति
एवं शप्त्वा तदाऽ न्योन्यं देवर्षी तावुभौ पुनः 4.13.
अथास्य सप्तमे मासि जातः पुत्रो नृपस्य सः
जातिस्मरः स्मरवपुः सुवर्णोत्पत्तिकारणम्
मूत्रश्लेष्मपुरीषादि यत्किञ्चित्क्षिपति क्षितौ
तेनासौ यजते राजा विधिवद्भूरिदक्षिणैः
बभार भृत्याननिशं पुपोष स्वजनातिथीन्
जातस्नेहं तथा पुत्रं ररक्ष रक्षि भिर्वृतः
अथास्य दस्यवः केचिच्छ्रुत्वा तं कनकाकरम्
तस्मिन्विनष्टे तन्नष्टं वरदानसमुद्भवम्
पातितं दस्युभिः पुत्रं दृष्ट्वा राजा सुदुःखितः
विलपंतं तु तं दृष्ट्वा नारदः प्राह संजयम् 4.13.
इत्युक्त्वा स समाचख्यौ चरितानि महौजसाम्