मनुष्यत्वे च विप्रत्वं यः संप्राप्यातिदुर्ल्लभम्
सर्वेषामेव देशानां मध्यदेशः परः स्मृतः
एतस्मिन्भारते पुण्ये प्राप्य मानुष्यमध्रुवम् यः कुर्यान्नात्मनः श्रेयस्तेनात्मा वंचितः स्वयम्
भोगभूमिः स्मृतः स्वर्गः कर्मभूमिरियं मता
यावत्स्वास्थ्यं शरीरस्य तावद्धर्मं समाचर
अध्रुवेण शरीरेण ह्यध्रुवं यः प्रसाधयेत्
आयुषः खंडखडानि निपतंति तवा ग्रतः
यदा न ज्ञायते मृत्युः कदा कस्य भविष्यति 4.6.
परित्यज्य यदा सर्वमेकाकी यास्यसि धुवम्
गृहीतदानपाथेया सुखं यांति महाध्वनि
येषां द्विजेन्द्रवाहित्री पूर्णभांडा तु गच्छति
इति ज्ञात्वा नरः पुण्यं कुर्यात्पापं विवर्जयेत् ।। पुण्येन याति देवत्वमपुण्यान्नरकं व्रजेत्
ये मनागपि देवेशं प्रपन्नाः शरणं शिवम्
किं तु पापैर्महाघोरैः किञ्चित्कालं शिवाज्ञया
ये पुनः सर्वभावेन प्रतिपन्ना महेश्वरम्
तस्मा द्विवर्धयेद्भक्तिमीश्वरे सततं बुधः
पापानि पंच परमार्थतयैव पार्थ दुःखप्रदानि सुचिरं पितृ राजलोके
शकटव्रतमाहात्म्यवर्णनम् व्रतोपवासनियमप्लवेनोत्तीर्यते सुखम्
दुर्ल्लभं प्राप्य मानुष्यं विद्युत्पतनचञ्चलम्
दान व्रतमयी कीर्तिर्यस्य स्यादिह देहिनः
ज्ञायते नेह नामुत्र व्रतस्वाध्यायवर्जितः
अत्र ते कथयिष्यामि इतिहासं पुरातनम्
योगर्द्धिसिद्ध्या संसिद्धः कश्चित्सिद्धो महीतलम्
निगीर्णदंतो लंबोष्ठः पिंगाक्षस्तनुमूर्द्धजः
चिपिटाक्षः स्फुटितपाज्जंघाढ्यः कृशकूर्परः
मूलजालिकविप्रेण दृष्टः पृष्टश्च को भवान्
कच्चिद्दृष्टा त्वया रंभा भाभासितदिगंतरा
गत्वा मद्वचनाद्वाच्या निर्वाच्या दोषदर्शिभिः
सिद्धः प्रसिद्धं तं विप्रं प्राहेदं विस्मयान्वितः
ब्राह्मणस्तमथोवाच विज्ञातोऽसि मया यथा