तद्दिने नगरे तस्मिन्भ्रामितो गर्दभोपरि
तस्य रूपं समालोक्य मुमोह सुखभाविनी
स गत्वा नृपतिं प्राह पंचलक्षधनं मम
विहस्याह नृपस्तं वै चौरोऽयं धनलुंठकः
इति श्रुत्वा निराशोऽभूत्स चौरो मरणं गतः
एतस्मिन्नेव तत्पुत्री देवमायाविमोहिता
तदा प्रसन्ना सा दुर्गा तावुजीव्य प्रसादतः
इत्युक्त्वा स तु भूपालं पुनः प्राह विहस्य तम्
तस्यै किं च प्रदातव्यं मया तत्स्नेहरूपिणा
अतो रोदितवान्पश्चाद्धसने कारणं शृणु ।। 3.2.13.
अधर्मिणे च नाकस्य फलं दातुं समर्हति
अतः स हसितः पूर्वं मोहितो हरिलीलया
वाक्यं तेन कृतं शूल्यामतो जीवितवाच्छुचिः
राजन्पुष्पावती रम्या नगरी तत्र भूपतिः
चन्द्रप्रभा तस्य पत्नी रूपयौवन शालिनी
कदाचित्स्वालिभिः सार्द्धं विपिनं कुसुमाकरम्
मोहिता चाभवद्देवी विप्रोपि पतितः क्षितौ
तस्यां गतायां सदने द्वौ विप्रौ तत्र चागतौ
तथागतं द्विजं दृष्ट्वा रूपयौवनशालिनम्
स श्रुत्वा रोदनं कृत्वा सर्वं तस्मै न्यवेदयत्
गृहे जप्त्वा महामंत्रं चामुण्डाबीजसंयुतम्
एकया सुंदरी कन्या द्वादशाब्दमयी शुभा
द्वौ गतौ राजसदने नृपमाशीर्भिरर्च्य तम् 3.2.14.
पलायितौ सुतः पत्नी तावन्वेष्टुं समाययौ
यावदहं न गच्छामि स्वगेहे रक्ष धर्मतः तस्यै समर्प्य तां पश्चात्स द्विजो गेहमाययौ
सुदेवस्तु निशीथे वै रमणीं प्राह निर्भयः
साह मे हृदये नित्यं सुदेवो ब्राह्मणोत्तमः
सुदेवश्चाह भोः सुभूर्यदि ते ब्राह्मणोत्तमम् साह ते सर्वदा दासी भवामि द्विजभामिनि
इति श्रुत्वा सुदेवस्तु मुखान्निष्कृष्य यंत्रकम्
चतुर्मास्यो भवद्गर्भस्तस्मिन्काले तु भो नृप