स्त्रीपुंसयोर्न्नवं रूपं तदान्योन्यं प्रियं पुरा
अपूर्ववत्स्वमात्मानं जरया परिवर्तितः
जराभिभूतः पुरुषः पत्नीपुत्रादिबांधवैः 4.4.
धर्ममर्थं च कामं च मोक्षं च न जरी यतः
वातपित्तकफादीनां वैषम्यं व्याधिरुच्यते
वाताद्यव्यतिरिक्तत्वाद्व्याधीनां पञ्जरस्य च तानि च स्वात्मवेद्यानि किमन्यत्कथयाम्यहम्
एकोत्तरं मृत्युशतमस्मिन्देहे प्रतिष्ठितम्
ये त्विहागंतवः प्रोक्तास्ते प्रशाम्यंति भेषजैः
यदि चापि न मृत्युः स्याद्विषमद्यादशंकितः
विविधा व्याधयः शस्त्रं सर्पाद्याः प्राणिनस्तथा
पीडितं सर्वरोगाद्यैरपि धन्वन्तरिः स्वयम्
नौषधं न तपो दानं न मंत्रा न च बांधवाः
रसायनतपोजप्यैर्योगसिद्धैर्महात्मभिः 4.4.
नास्ति मृत्युसमं दुःखं नास्ति मृत्युसमं भयम्
सद्भार्यापुत्रमित्राणि राज्यैश्वर्यध नानि च
हे जनाः किं न पश्यध्वं सहस्रस्यापि मध्यतः
अशीतिका विपद्यन्ते केचित्सप्ततिका नराः
यस्य यावद्भवेदायुर्देहिनां पूर्वकर्मभिः
बालभावेन मोहेन वार्द्धक्ये जरया तथा
आगंतुकेर्भयैः पुंसां व्याधिशोकैरनेकधा
जीवितांते च मरणं महाघोरमवाप्नुयात्
देहभेदेन यः पुंसां वियोगः कर्मसंक्षयात्
महातपप्रविष्टस्य च्छिद्यमानेषु मर्मसु 4.4.
हा तात मातः कांतेति रुदन्नेवं हि दुःखितः
बांधवैः संपरिष्वक्तः प्रियैः स परिवारितः
क्रन्दते चैव खट्वायां परिवर्तन्मुहुर्मुहुः
खट्वातो कांक्षते भूमिं भूमेः खट्वां पुनर्महीम्
याचमानश्च सलिलं शुष्ककण्ठोष्ठतालुकः
पञ्चावटान्खन्यमानः कालपाशेन कर्षितः
जीवस्तृणजलौकेव देहाद्देहं विशेत्क्रमात्