सर्वाशुचिनिधानस्य शरीरस्य न विद्यते
कायः सुगंधधूपाद्यैर्यत्नेनापि तु संस्कृतः
यथा जात्यैव कृष्णो हि न शुक्लः स्यादुपायतः 4.4.
जिघ्रन्नपि स्वदुर्गंधं पश्यन्नपि मलं स्वकम्
अहो मोहस्य माहात्म्यं येन व्यामोहितं जगत्
एवमेतच्छरीरं हि निसर्गादशुचि ध्रुवम्
गर्भस्थस्य स्मृतिर्यासीत्सा जातस्य प्रणश्यति
बाह्येन वायुना चास्य मोहसंज्ञेन देहिनः
तेन ज्वरेण महता महामोहः प्रजायते
स्मृतिभ्रंशात्तु तस्येह पूर्वकर्मवशेन च
रक्तो मूढस्य लोकोऽयमकार्ये संप्रवर्तते
न श्रूयते परं श्रेयः सति चक्षुषि नेक्षते
सत्यां बुद्धौ न जानाति बोध्यमानो बुधैरपि 4.4.
गर्भस्मृतेरभावेन शास्त्रमुक्तं महर्षिभिः
ये संत्यस्मिन्परे ज्ञाने सर्वकामार्थसाधके
अव्यक्तेंद्रियवृत्तित्वाद्बाल्ये दुःखं महत्पुनः
दंतोत्थाने महद्दुःखं मौलेन व्याधिना तथा
तृड्बुभुक्षापरीतांगः कश्चित्तिष्ठति रारटन्
कौमारे कर्णवेधेन मातापित्रोश्च ताडनात्
प्रसन्नेंद्रियवृत्तिश्च कामरागप्रपीडनात्
ईर्ष्यया च महद्दुःखं मोहाद्रक्तस्य जायते
न रात्रौ विंदते निद्रां कोपाग्निपरिपीडितः
स्त्रीष्वायासितदेहस्य ये पुंसः शुक्रबिंदवः 4.4.
क्रिमिभिस्तुद्यमानस्य कुष्ठिनः कामिनस्तथा
यादृशं विंदते सौख्यं गंडान्वयविनिर्गमे
गंडस्य वेदना यद्वत्स्फुटितस्य निवर्तते
विण्मूत्रस्य समुत्सर्गात्सुखं भवति यादृशम्
नारीष्वशुचिभूतासु सर्वदोषाश्रयासु च
सन्मानमपमानेन वियोगेन सुसंगमः
वलीपलितखालित्यैः शिथिलीकृतविग्रहम्