संप्रगृह्य कराग्रेण जगामादर्शनं हरिः
श्वेतद्वीपमथासाद्य प्राह देवो मुनिं नृप
माया ययेदृशी माया यत्स्वरूपा यदात्मिका
एवमुक्त्वा मुनिवरं देवदेवो जनार्दनः
संसारदोषवर्णनम् प्राप्नोति पुरुषः केन गर्भवासं सुदारुणम्
गर्भस्थश्च किमश्नाति कथमुत्पद्यते पुनः
बालभावे कथं पुष्टिः स्याद्युवा केन कर्मणा
कथं दारानवाप्नोति गृहं सर्वगुणैर्युतम्
कथं सुखेन म्रियते कथं भुंक्ते शुभाशुभम्
अशुभैः कर्मभिर्ज्जंतुस्तिर्यग्योनिषु जायते
प्रमाणं श्रुतिरेवात्र धर्माधर्मविनिश्चये
ऋतुकाले तदा भुक्तं निर्दोषं येन संस्थितम्
विसर्गकाले शुक्रस्य जीवः करणसंयुतः
तच्छुक्ररक्तमेकस्थमेकाहात्कललं भवेत् 4.4.
बुद्बुदं सप्तरात्रेण मांसपेशी भवेत्ततः
बीजस्येवांकुराः पेश्याः पञ्चविंश तिरात्रतः
ग्रीवा शिरश्च स्कन्धश्च पृष्ठवंशस्तथोदरम्
त्रिभिर्मासैः प्रजायंते सद्रव्यांकुरसंधयः
मुखं नासा च कर्णौ च जायन्ते पञ्च मासकैः
कर्णौ च रंध्रसहितौ षण्मासाभ्यंतरेण तु
संधयो ये च गात्रेषु मासैर्जायंति सप्तभिः
विभक्तावयवः पुष्टः पुनर्मासाष्टकेन च
मातुराहारवीर्येण षड्विधेन स तिष्ठति
तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि यथाश्रुतमरिंदम 4.4.
ततः स्मृतिं लभेज्जीवः संपूर्णेऽस्मिञ्छरीरके
मृतश्चाहं पुनर्जातो जातश्चाहं पुनर्मृतः
अधुना जातमात्रोऽहं प्राप्तसंस्कार एव च
गर्भस्थश्चिंतये देवमहं गर्भाद्विनिःसृतः
एवं स गर्भदुःखेन महता परिपीडितः
यथा गिरिवराक्रांतः कश्चिद्दुःखेन तिष्ठति