इत्युक्त्वा स्वमुरोहस्तैर्जघान भृशदुःखिता
सोऽपि राजा विषण्णोऽसौ निर्विण्णः शोकसागरे
विषण्णो मंत्रिभिः सार्धं वृद्धशोकेन संयुतः
द्विजवेषपरिच्छन्न उपविष्टः सुखासने
किं रोदनेन बहुना युवयोः क्लेशकारिणा
शोभने यादृशः शोकः कृतः संसारसागरे
पुरंदरसहस्राणि चक्रवर्तिशतानि च 4.3.
येऽपि शोषयितुं शक्ताः समुद्रं ग्राहसंकुलम्
कुर्युश्च करयुग्मेन चूर्णं मेरुं महीतले
ऊद्धर्तुं धरणीसंज्ञां ग्रहीतुं चन्द्रभास्करौ
दुर्गस्त्रिकूटः परिखाः समुद्रा रक्षांसि योधा धनदाच्च वित्तम्
संग्रामे गजतुरगसमाकुलेऽपि वादादग्नौ वा गतविवरे महोदधौ वा
पातालमाविशतु यातु सुरेन्द्रलोकमारोहतु क्षितिधराधिपतिं सुमेरुम्
रोदिति कश्चिदथाश्रुधौताननगुरुतरशोकविह्वलः
गायति हृदयहारि सुखनिर्भरमायतविस्तृताऽधरोऽधिकम्
इत्येवं धर्ममुद्दिश्य विष्णुः संसारचेष्टितम्
इत्युक्ता चारुसर्वांगी स बभूवाचलः पुमान् 4.3.
सोऽपि राजा ददर्शाथ तं समंत्रिपुरोहितः
नारदं मुनिशार्दूलं जटाभारभयानकम्
शिखा कमण्डलुधरं वीणादण्डकरं तथा पादुकाभ्यां स्थितं तीरे सरसो ब्राह्मणासने
संप्रगृह्य कराग्रेण जगामादर्शनं हरिः
श्वेतद्वीपमथासाद्य प्राह देवो मुनिं नृप
माया ययेदृशी माया यत्स्वरूपा यदात्मिका
एवमुक्त्वा मुनिवरं देवदेवो जनार्दनः
संसारदोषवर्णनम् प्राप्नोति पुरुषः केन गर्भवासं सुदारुणम्
गर्भस्थश्च किमश्नाति कथमुत्पद्यते पुनः
बालभावे कथं पुष्टिः स्याद्युवा केन कर्मणा
कथं दारानवाप्नोति गृहं सर्वगुणैर्युतम्
कथं सुखेन म्रियते कथं भुंक्ते शुभाशुभम्
अशुभैः कर्मभिर्ज्जंतुस्तिर्यग्योनिषु जायते