ददौ स दश धर्माय कश्यपाय त्रयोदश
द्वे प्रादाद्बाहुपुत्राय द्वे कृशाश्वाय चैव हि
एकां भृगोर्भवायैकां प्रादात्तेभ्यश्चराचरः
वैराजमथ वैकुण्ठं केलासमिति नामतः
प्राचीदिक्क्रमयोगेन तेषां पार्श्वे पुरः स्मृताः
हिमवान्हेमकूटश्च निषधो मेरुरेव च जम्बूद्वीपप्रमाणेन सहस्रगुणितं शतम् ।। 4.2.
भिद्यते नवधा सोऽपि वर्षभेदेन भारत द्वीपाः सप्त समाख्याताः समुद्रे सप्तभिर्वृताः
क्षारक्षीरेक्षुसुरया दध्ना चैव घृतेन च
भूर्लोकोऽथ भुवर्लोकः स्वर्महर्ज्जन इत्यपि
महातलो भूमितलः सुतलो वितल स्ततः
हिरण्याक्षप्रभृतयो दानवेन्द्रा महोरगाः
स्वायंभुवो मनुः पूर्वं ततः स्वारोचिषोऽभवत्
वैवस्वतोऽयमधुना वर्तते मनुरुत्तमः
आदित्या वसवो रुद्रा एकादश तथाश्विनौ
विप्रचित्तिहिरण्याख्यौ दैत्यदानवसत्तमौ
पञ्चाशद्गुणितकोटियोजनानां महत्तया 4.2.
पिण्डेन च सहस्राणि सप्ततिर्जलमध्यतः
लोका लोकः परतरः पर्वतोऽग्रमहोच्छ्रयः
नैमित्तिकः प्राकृतिकस्तथैवात्यन्तिको लयः
उत्पद्यते स्वयं यस्मात्तत्तस्मिन्नेव लीयते
यथर्तावृतुलिङ्गानि नानारूपाणि पर्यये
प्रतिलीनेषु भूतेषु विबुद्धः सकलं जगत्
हिंस्राहिंस्रे मृदुक्रूरे धर्माधर्मावृतानृते
भूर्दशगुणेन पयसा संवृता तच्च तेजसा
भूतादिना तथाकाशं भूतादिर्महतावृतः
एवं विधानामण्डानां सहस्राणि शतानि च 4.2.
वैकुण्ठकोष्ठगतमेतदशेषतायां ख्यातं जगत्सुरनरोरगसिद्धनद्धम्
मायादर्शनवर्णनम् कीदृशी कृष्ण सा माया विष्णोरमिततेजसः
वासुदेवः सगरुडः सचक्रश्च श्रिया सह
नीलोत्पलदलश्यामः कुंडलाभ्यां विभूषितः