आदित्ययज्ञस्य तथा राजसूयाश्वमेधयोः इत्थं यज्ञफलं प्राप्य याति लोकांस्तथोत्तमान्
वज्रवेदिकसंपन्नं मणिरत्नविभूषितम्
ततश्चंद्रस्य भवने वारुणे भवने ततः
धिषणस्य गृहं गत्वा ततश्चित्रशिखंडिनः एवमेव नृपश्रेष्ठ नात्र कार्या विचारणा
फलमेतत्समुद्दिष्टं शृण्वतां सततं नृणाम्
एतानि परिमाणानि वत्सरेण भवंति वै
एकं च द्वे तथा त्रीणि चत्वारि च विशांपते
ब्राह्मणाद्यैर्नृप श्रेष्ठ सर्ववर्णविभागशः
वाचकं ब्राह्मणं चैव सर्वकामैः प्रपूजयेत् 1.216.
वाचकाय प्रदत्त्वा तु ततो विप्रान्प्रपूजयेत्
दत्त्वा च वाचकायेह श्रुतस्य प्राप्यते फलम् तथा श्रुतं नृपश्रेष्ठ सदक्षिणमुदाहृतम्
वाचकं पूजयेद्यस्मा त्पश्चाल्लेखकपूजनम्
वाचकः पूजितो येन पूजितास्तेन देवताः
इति वेधाः सदा प्राह देवानां पुरतः पुरा न तुल्यं वाचकेनेह पात्रदानस्य विद्यते
तिष्ठंति यस्य शास्त्राणि जिह्वाग्रे पृथिवीपते
न तुल्यं विद्यते तेन भुवि पात्रं नरेषु वै श्राद्धे यस्य द्विजो भुंक्ते वाचकः श्रदयान्वितः
यथेह सर्वदेवानां भास्करः प्रवरः स्मृतः कलस्वरसमायुक्तं रसभावसमन्वितम्
बुध्यमानः सदात्यर्थं ग्रंथाथं कृत्स्नशो नृप 1.216.
य एवं वाचयेद्राजन्य विप्रो व्यास उच्यते
इत्थंभूतो वसेद्यस्मिन्वाचको व्याससन्निभः
ते धन्यास्ते महात्मानस्ते कृतार्था न संशयः
न शोभते पुरं वीर व्यासहीनं कदाचन
न राजते सरो यद्वत्पद्मिनी रहितं नृप
यथैकतो ग्रहाः सर्वे एकतस्तु दिवाकरः
यथा वेदसमो नास्ति आगमो भुवि कश्चन
कुरुक्षेत्रसमं तीर्थं न द्वितीयं प्रचक्षते
नाश्वमेधसमं पुण्यं न पापं ब्रह्महत्यया 1.216.११
तथा व्याससमो विप्रो न क्वचित्प्राप्यते नृप
नास्ति व्याससमः श्रेष्ठ इतीयं वैदिकी श्रुतिः उपविष्टो यदा भुंक्ते व्यासो वै विप्रमण्डले
श्राद्धे तात पवित्राणि कथितानि पुरा मम