उप विश्य ततः पश्चाच्छ्रावकः शृणुयान्नृप
प्रणम्य शिरसा तस्य पुस्तकस्य विशांपते पुनर्बध्नीत तत्सूत्रं तन्मुक्त्वा वाचयेत्क्वचित्
त्रिविधं पुस्तकं विद्यात्सूत्रं वासुकिरुच्यते
शंकरश्च तथा सूत्रं पंक्तयः सर्वदेवताः
अग्रे स्थिता ग्रहाः सर्वे दिशो वापि तथा विभो
यंत्रद्वयं काष्ठमयमधोर्ध्वं यदुदाहृतम्
इत्थं देवमयं ह्येतत्पुस्तकं देवपूजितम्
योऽस्य सूत्रं बृहत्कृत्वा प्रयच्छति नरोत्तमः
निरूप्य पात्रं राजेन्द्र कराभ्यां गृह्य वाचकः वाल्मीकिं च तथा राजन्विधिं विष्णुं शिवं रविम्।।1.216.
नमस्कारमथैषां तु पठित्वा कुरुनंदन।। ततोसौ व्याहरेद्विप्रान्वाचकः श्रदयान्वितः
अलंबितमतस्तब्धमद्भुतं वीरमूर्जितम्
सप्तस्वरसमायुक्तं कालेकाले विशांपते
ईदृशाद्वाचकाद्विप्राच्छ्रुत्वा श्रद्धासमन्वितः
नियमस्थः शुचिः श्रोता शृणुयात्फलमश्नुते
अश्वमेधमवाप्नोति सर्वान्कामानवाप्नुते गच्छेद्वापि परं स्थानं देवस्याद्भुतमुत्तमम्
स्नातैर्गृहं समागम्य श्रोतृभिर्वाचकस्य तु
आसनं च समाश्रित्य स्थातव्यं वाचकस्य तु
वाचकेन नमस्कारे कृते व्यासस्य भूपते
संशये सति प्रष्टव्यो वाचकः संप्रसाद्य तु 1.216.
वाचकेनापि वक्तव्यं यत्स्यात्तेषां निबोधनम्
नमस्कारादयः श्राव्या शिवमस्त्विति वोद्यते
शूद्राणां पुरतो वैश्या वैश्यानां क्षत्रिणस्तथा ये च संकरजा राजन्नरास्ते शूद्रपृष्ठतः
ब्राह्मणं वाचकं विद्यान्नान्यवर्णजमादरेत्
इत्थं हि शृण्वतां तेषां वर्णानामनुपूर्वशः
श्रेयोऽर्थमात्मनो राजन्पूजयेद्वाचकं बुधः
ब्राह्मणेन महाबाहो द्वे देये क्षत्रियस्य तु
शूद्रेणैव च चत्वारो दातव्याः स्वर्णमाषकाः
प्रथमे पारणे राजन्वाचकं पूज्य शक्तितः
कार्तिकादीन्समारभ्य यावत्कार्त्तिकमच्युत 1.216.
सौत्रामणिं वाजपेयं वैष्णवं च तथा विभो