लेखत्वं ब्राह्मणो गच्छेत्क्षत्रियो विप्रतां व्रजेत्
सूतमागध बन्द्याद्या ये चान्ये संकरोद्भवाः
इतिहासपुराणाभ्यां न त्वन्यत्पावनं नृणाम्
विधिना राजशार्दूल शृण्वतां यत्फलं किल
शतानीक उवाच भगवन्केन विधिना श्रोतव्यं भारतं नरैः
कथं तु वैष्णवा धर्माः शिवधर्मा अशेषतः
वाचनीयं कथं चापि वाचको द्विजसत्तम
स्वरूपं चास्य मे ब्रूहि खषोल्कस्य महात्मनः
पारणेपारणे पूज्यो वाचकः श्रावकैः कथम् 1.216.
न च किं कार्यसिद्धं यत्सिद्धं पर्वणि पर्वणि सुमन्तुरुवाच सम्यक्पृष्टोऽस्मि राजेन्द्र इतिहासपुराणयोः
श्रवणे तु महाबाहो श्रूयतां यन्मया पुरा
हंत ते कथयाम्येष पुराणश्रवणे विधिम् मुच्यते सर्वपापेभ्यो ब्रह्महत्यादिभिर्विभो
सायं प्रातस्तथा रात्रौ शुचिर्भूत्वा शृणोति यः
प्रत्यूषे भगवान्ब्रह्मा दिनांते तुष्यते हरिः पारणानि दशाहेषु एके कुर्वंति तानि भोः
भवेद्वै राजशार्दूल शृणु तेषां च यत्फलम्
शुद्धवासा गृहादेत्य स्थानं यत्समयान्वितम्
नात्युच्चं नातिनीचं च ह्यासनं भजते ततः
वन्दनीयं प्रपूज्य च श्रोतृभिः कुरुनन्दन
न स्थेयं श्रावकैस्तस्माद्वाचकस्यासने नृप 1.216.
यथा शिशुर्गुरोर्वीर स तेषां हि गुरुर्मतः
उप विश्य ततः पश्चाच्छ्रावकः शृणुयान्नृप
प्रणम्य शिरसा तस्य पुस्तकस्य विशांपते पुनर्बध्नीत तत्सूत्रं तन्मुक्त्वा वाचयेत्क्वचित्
त्रिविधं पुस्तकं विद्यात्सूत्रं वासुकिरुच्यते
शंकरश्च तथा सूत्रं पंक्तयः सर्वदेवताः
अग्रे स्थिता ग्रहाः सर्वे दिशो वापि तथा विभो
यंत्रद्वयं काष्ठमयमधोर्ध्वं यदुदाहृतम्
इत्थं देवमयं ह्येतत्पुस्तकं देवपूजितम्
योऽस्य सूत्रं बृहत्कृत्वा प्रयच्छति नरोत्तमः
निरूप्य पात्रं राजेन्द्र कराभ्यां गृह्य वाचकः वाल्मीकिं च तथा राजन्विधिं विष्णुं शिवं रविम्।।1.216.
नमस्कारमथैषां तु पठित्वा कुरुनंदन।। ततोसौ व्याहरेद्विप्रान्वाचकः श्रदयान्वितः