एवं गतस्यापि हि ते जाता पुत्र विधेः स्मृतिः
प्रवराणि हि साम्ना वै ब्रह्मणा कथितानि ह तस्मादेकं परं जाप्यं सर्व पापभयापहम्
एतेषां तात साम्नां तु नान्यज्जाप्यं च यद्भवेत्
ततः श्राव्यं तृतीयं तु जप्तव्यं मुक्तिमिच्छता
स्वयं दैवतमादिष्टं छंदसामुत्तमं व्रतम्
जपश्च विनियोगोपि लक्षणं च निबोध मे
ऋतुर्भावस्तथा धर्मो विधर्मः सत्यकृत्तथा
यदेभिर्गीयते शब्दे रुचिरं समयैर्द्विजैः
एतद्वै जपमानस्तु पुनरावर्तते न तु
एतज्जाप्यं तु संजप्य आराधय दिवाकरम्
ज्येष्ठसाम्नोऽपि ते पुत्र लक्षणं कथयामि हि
तव श्राव्यं जपं पुत्रज्येष्ठगायै रविः सदा एवमाराध्य देवेशं ततो दुःखं प्रहास्यसि
आराधयामास रविं भक्त्या श्रद्धासमन्वितः
शृण्वतस्तु पुराणानि बह्महत्या गता तदा ।। व्याधिश्च कुरुशार्दूल फलमेतच्छ्रुतस्यवै ऽ
जपता यत्फलं तेन देवं पूजयता नृप
स गतो मूर्तिमान्विप्रः प्रसादाद्भास्करस्य तु
आवर्तते न चाद्यापि गतोसौ परमं पदम्
उपोष्येमां भवेद्वीर सप्तमीं याति भास्करम्
जपमानस्तु वै सोपि पुराणश्रवणस्तथा
अर्कस्य पुटिका पुण्या वित्तदा या प्रिया रवेः
सौरार्चनविधिवर्णनम् द्वितीया मरिचैर्या तु शृणुष्व गदतो मम
शुक्लपक्षे तु चैत्रस्य षष्ठ्यां सम्यगुपोषितः
सूर्यादिहृदयं चापि शिरोन्यासयुतांस्तथा
यदुक्तं ब्रह्मणा पूर्वं भक्त्या भानोर्महात्मनः
सर्वपापक्षयार्थाय तच्छृणुष्व महामते
शिखादामसमायुक्तं वकारामृतमुत्तमम् ॐ एष सूर्यः स्वयं तात मंत्रमूर्तिर्महाबलः
अस्यानुस्मरणान्मंत्री नित्यं मधुरभोजनः
व्याधिमृत्योश्च निर्मुक्तः सूर्यलोकं स गच्छति
मनसा कर्मणा वाचा शापानुग्रहतोपि वा
जपित्वा द्वादशलक्षं सशरीरो दिवं व्रजेत् 1.212.