अहं ते शरणं प्राप्तः शरणागतवत्सल
स्त्रीरत्नं देहि राज्ञोऽर्थे नो चेत्प्राणांस्त्यजाम्यहम्
जले वृक्षं सुवर्णांगं पत्रविद्रुमकं महत्
तस्योपरि स्थिता बाला सुकुमारी मनोरमा
इति दृष्ट्वा महाश्चर्यं नृपांतिकमुपाययौ
तथाविधं नृपो दृष्ट्वा सागरांतमुपाययौ
तां नारीं प्राह नम्रात्मा त्वदर्थेऽहं समागतः
विहस्य साऽऽह तं भूपं कृष्णपक्षे चतुर्दशी 3.2.11.
इति श्रुत्वा स नृपतिस्तद्दिने स्मरविह्वलः
एतस्मिन्नंतरे तत्र राक्षसो बकवाहनः
कामांधो राक्षसं हत्वा स्वपत्नीं प्राह निर्भयाम्
साह भोः शृणु भूपाल विद्याधरसुता ह्यहम्
नागता भोजने काले पितृमात्रोश्च मंदिरे
अद्य कृष्णचतुर्दश्यां त्वां भजिष्यति राक्षसः
तदाहं रोदनं कृत्वा ब्रवीमि पितरं प्रति
स होवाच कुमारि त्वं वीरभुक्ता भविष्यसि
त्वदाज्ञयाहं यास्यामि भो राजन्पितृमंदिरे
त्वया सार्द्धं गमिष्यामि गृहं विद्याधरस्य तत् 3.2.11.
तदा तु नगरे तस्मिन्नृणां जातो महोत्सवः पञ्चत्वमगमत्तूर्णं कुतो हेतोर्हि तद्वद
नृपं स हृदि संध्यात्वा राज्यभंगभयातुरः
विषयी यो हि भूपालस्तस्य राज्यविनाशनम्
राजंश्चूडापुरे रम्ये भूपश्चूडामणिः स्मृतः
देवस्वामी गुरुस्तस्य वेदवेदांगपारगः
शिवमाराधयामास पुत्रार्थे वरवर्णिनी
हरिस्वामीति विख्यातो जातो देवांशवान्बली
रूपलावण्यिका नाम्ना तत्पत्नी हि सुरांगना
एकदा पतिना सार्द्धं वसन्ते कुसुमाकरे
सुकलो नाम गंधर्वस्तस्या रूपेण मोहितः
प्रबुद्धः स तु तां नारीं मृगयामास विह्वलः
संन्यस्य विषयान्सर्वान्हरिध्यानपरायणः