स्वर्गं नयेत्सधीमांस्तु कुलानामेकविंशतिम्
अंशेन भोजका वीर देवकार्ये नियोजिताः
भुक्त्वा भोगांस्तु विपुलान्भोजको भोगसंमितः
पुष्पं पत्रं फलं तोयं यद्गतं भास्करार्चने
यः पिबेद्भोजने धेनोरदत्ता भानवे पयः
एककालं पिबेत्क्षीरं धेनूनां भास्करस्य तु
प्रत्यूषे यद्भवेत्क्षीरं धेनूनां भास्करस्य तु
यस्तु लोको भजेत्सर्व न देवाय निवेदयेत् तावद्वर्षसहस्राणि नरके पच्यते खग
पूजितं पूज्यमानं वा यः कश्चिच्छृणुयाद्रविम् 1.187.
भास्करं पृजितं दृष्ट्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते
पूज्यमानं रविं भक्त्या यः पश्येन्मानवः खग
श्रुत्वानुमोदते यस्तु पूज्यमानं दिवाकरम्
एकजन्मानुगं दानं भक्त्या यच्च निवेदितम् आभूतसंप्लव स्थायि प्रदानं जपजीविनाम्
अत्यल्पमपि यद्दत्तं वाचकाय खगाधिप
न दानमल्पं बहुधा किंचिदस्ति विजानताम्
पात्रे देशे च काले च विधिना श्रद्धया च यत्
तिलार्धमपि यद्वीर दीयते श्रद्धया द्विज
यत्स्नातं ज्ञानसलिलैः शीलभस्मप्रमार्जितम्
जपो दमो यमः पुंसां त्राता संसाग्सागरात् 1.187.
ज्ञानप्लवेन चोपेतं शास्त्रं पापमहार्णवात्
द्विजानां वेदविदुषां कटिसंभोगि यत्फलम्
जीवो यस्यैत्य गृहे च भुङ्क्ते सत्कृतिसत्कृतः
यज्ञाग्निहोमतीर्थेषु यत्फलं परिकीर्तितम्
भोजिने शांतचित्ताय परिध्यानरताय च
जपकाञ्छांतिसंयुक्तानादित्यार्पितचेतसः
ध्यायमानो रवेः सूक्तं भोजयेत्सततं च यः
पितॄनुदिश्य यः श्राद्धे भोजयेद्भोजकं नरः
इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे सौरधर्मे धेनुमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्ताशीत्यधिकशततमोऽध्यायः
भोजकसत्कारवर्णनम् हुत्वाग्नौ प्रक्षिपेद्वीर बलिं दिक्षु समंततः
सूर्याग्निगुरुविप्राणां सर्वपाकान्नमन्वहम्