महाप्रवीणश्च मतस्तमाह स च भूपतिम्
राजन्कामपुरे रम्ये वीरसिंहो महीपतिः
हिरण्यदत्तस्तत्रैव वैश्यो धनमदान्वितः
अवसत्सुखतो नित्यं वसंते कुसुमप्रिया
गच्छन्तीं तां समालोक्य धर्मदत्तात्मजो बली
सा तु तं निर्जने स्थाने प्रोवाच विनयान्विता
विवाहे सति पूर्वं त्वां भजामि दशमेऽहनि
तथेति मत्वा तां त्यक्त्वा निजगेहं समागतः
मदपालाय वैश्याय मणिग्रीवसुताय च
नवमेऽहनि तत्स्वामी गृहीत्वा कामिनीं बलात् 3.2.9.
अरुदत्सा तु तत्पत्नी मित्रवाक्येन कर्षिता
किं रोदिषि मदापूर्णे सत्यं कथय शोभने
यदि नायामि पार्श्वे त्वां सोमदत्त धनोत्तम
इति वाक्येन बद्धाहं यास्याम्यद्य तदंतिके
सुष्वाप सा तु तत्पार्श्वे ह्यगमत्कामविह्वला
वचश्चोवाच लोभात्मा कुत्र यासि च सुन्दरि
कामालसा तु तं चौरमुवाच मदविह्वला
चौरस्तामाह भोः सुभ्रूर्भूषण देहि मेऽबले
आलिंग्योपपतिं मित्रं तुभ्यं दास्यामि भूषणम्
दृष्ट्वा तामब्रवीद्वैश्यः कथं याता स्मरालसे 3.2.9.
कामालसा तु तच्छ्रुत्वा यथा जातं तथाऽब्रवीत्
मत्वा पतिव्रतां नारीं परिक्रम्य व्यसर्जयत्
गेहे प्रवेशयामास तत्पतिर्यत्र तिष्ठति
बुभुजे विषयान्दिव्यान्देवदेवेन चोदितान् कस्य सत्यं स्मृतं श्रेष्ठं तेषां मध्ये वदस्व मे
चौरस्य सत्यता श्रेष्ठा यथा जाता तथा शृणु
वैधव्यभीत्या सा देवी स्वमित्रं प्रति चागता
चौरस्तु सत्यभीत्या वै त्यक्त्वा तां मुदमागतः
गौडदेशे महाराज वर्धनं नाम वै पुरम्
गुणशेखर आख्यातो भूपालस्तत्र धर्मवान्
कदाचिद्भूपतिर्यातो मन्दिरे गिरिजापतेः