व्रीडिता तु कथां कृत्वा भूपतिं प्राह कामिनी
चिरंदेवं तु संप्राप्य कामांधा त्वां समागता शापिता देवदेवेन नरभोगकरी ह्यहम्
इति श्रुत्वा स भूपालो धर्मात्मा शीलविग्रहः
चिरंदेवस्तु राजन्यो मत्पुत्र इव वर्तते
लज्जिता सा तदा देवी स्नुषेवः च ववर्त वै
इत्युक्त्वा भूपतिं प्राह वैतालो रुद्रकिंकरः
सत्यं धर्मश्च वेताल शृणु तत्कारणं शुभम्
नृपाणां परमो धर्मः सर्वोपकरणं स्मृतः
भृत्येन च कृतं कर्म तच्छृणुष्व वदाम्यहम् सेवा वृत्तिः कृता सर्वा यथान्यैर्न नरैः कृता
पश्चाद्भूपतिना ज्ञातः संकटे बृहदागते 3.2.8.
महाप्रवीणश्च मतस्तमाह स च भूपतिम्
राजन्कामपुरे रम्ये वीरसिंहो महीपतिः
हिरण्यदत्तस्तत्रैव वैश्यो धनमदान्वितः
अवसत्सुखतो नित्यं वसंते कुसुमप्रिया
गच्छन्तीं तां समालोक्य धर्मदत्तात्मजो बली
सा तु तं निर्जने स्थाने प्रोवाच विनयान्विता
विवाहे सति पूर्वं त्वां भजामि दशमेऽहनि
तथेति मत्वा तां त्यक्त्वा निजगेहं समागतः
मदपालाय वैश्याय मणिग्रीवसुताय च
नवमेऽहनि तत्स्वामी गृहीत्वा कामिनीं बलात् 3.2.9.
अरुदत्सा तु तत्पत्नी मित्रवाक्येन कर्षिता
किं रोदिषि मदापूर्णे सत्यं कथय शोभने
यदि नायामि पार्श्वे त्वां सोमदत्त धनोत्तम
इति वाक्येन बद्धाहं यास्याम्यद्य तदंतिके
सुष्वाप सा तु तत्पार्श्वे ह्यगमत्कामविह्वला
वचश्चोवाच लोभात्मा कुत्र यासि च सुन्दरि
कामालसा तु तं चौरमुवाच मदविह्वला
चौरस्तामाह भोः सुभ्रूर्भूषण देहि मेऽबले
आलिंग्योपपतिं मित्रं तुभ्यं दास्यामि भूषणम्
दृष्ट्वा तामब्रवीद्वैश्यः कथं याता स्मरालसे 3.2.9.