ये समाना इति द्वाभ्यामेतज्ज्ञेयं सपिंडनम्
दर्शे वै क्रियते यत्तु तत्पार्वणमुदाहृतम् गोभ्यश्च क्रियते श्राद्धं तद्गोष्ठश्राद्धमुच्यते
बहूनां विदुषां संपत्सुखार्थं पितृतृप्तये शुद्यर्थमिति तत्प्रोक्तं वैनतेय मनीषिभिः
निषेककाले सोमे च सीमतोन्नयने तथा
क्रियते देवमुद्दिश्य सप्तम्यादिषु यत्नतः तद्यत्नार्थमिति प्रोक्तं प्रदिशेच्च न संशयः
शरीरोपचये श्राद्धमश्ववृद्ध्यर्थमेव च
सर्वेषामेव श्राद्धानां श्रेष्ठं सांवत्सरं मतम् 1.183.
मृतेऽहनि पुनर्यस्तु न कुर्याच्छ्राद्धमादरात्
नाहं तस्य खगश्रेष्ठ पूजां गृह्णामि नो हरिः
तस्माद्यत्नेन कर्तव्यं वर्षेवर्षे मृतेऽहनि
भोजको यस्तु वै श्राद्धं न करोति खगाधिप
स याति नरकं घोरं तामिस्रं नाम नामतः
अनूरुरुवाच न जानाति दिनं यस्तु न मासं विबुधाधिप श्राद्धं करोतु वै ताभ्यां विधिवद्वत्सरात्मकम्
यथा कुर्यात्खगश्रेष्ठ शृणु कृत्स्नं समासतः
तेन कार्यममायां च श्राद्धं सांवत्सरं खग
विशेषतो भोजनेन यो मां पूज्यते सदा 1.183.
ममेष्टाः पितरो नित्यं गावो विप्राश्च सुव्रत
इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे सौरधर्मे श्राद्धविधिकथनं नाम त्र्यशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः
ब्राह्मणधर्मविधिवर्णनम् प्रख्याते प्रत्ययेनैव प्रश्नपूर्वं प्रतिग्रहः
वेद विक्रयनिर्दिष्टं स्त्रिया चावर्जितं धनम्
अनुयोगेन यो दद्याद्ब्राह्मणाय प्रतिग्रहम्
वेदाक्षराणि यावंति नियुज्यन्तेर्थकारणात्
वैश्वदेवेन यो हीन आदित्यस्य च कर्मणः
येषामध्ययनं नास्ति ये च केचिदनग्नयः
अकृत्वा वैश्वदेवं तु यो भुङ्क्ते सोऽबुधः खग
प्रियो वा यदि वा द्वेष्यो मूर्खः पंडित एव च
नैकग्रामीणमतिथिं विप्रसांगतिकं तथा
अचिंत्यः स तु वै नाम्ना वैश्वदेव उपागतः 1.184.
यावच्च प्राप्नुयादन्नं कृताशीः स्नातको द्विजः
ग्रासमात्रा भवेद्भिक्षा चतुष्कालं चतुर्गुणम्