कामांधश्चंडिकां प्राह जगन्मातः सनातनि
जातियोग्या ममैवास्ति रजकस्य सुता शुभा
मोहयित्वा च पितरं तस्याः पाणिग्रहः कृतः
भुक्त्वा स विविधं भोगं तया सार्द्धं सुखप्रदम् 3.2.6.
काशिदासस्तु तच्छ्रुत्वा स्नेहेन त्वरितोऽगमत्
अर्पयित्वा शिरो देव्यै देवीरूपत्वमागता
वरं वरयतामद्य यो यः कामो ह्यभीप्सितः
कामांगी सा तु तां प्राह स्वपतिं मां समर्पय
मित्रांगं सुन्दरं मह्यं देहि मातर्नमोनमः यथाकामं दत्तवती वरं दारसुरूपिणी
किं कृतं च तया देव्या तेषामर्थे वदस्व मे
कपालमुत्तमं देहे तया च्छिन्नं द्वयोस्तदा
इति श्रीभविष्ये महापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्युगखण्डापरपर्याये कलियुगीयेतिहाससमुच्चये षष्ठोऽध्यायः
सूत उवाच तस्मिन्काले स वैतालो भृगुवर्यः प्रसन्नधीः
चंपापुरी च विख्याता चम्पकेशो महीपतिः
त्रिलोकसुंदरी नाम कन्या तस्यामजायत
मृगाक्षी कोकिलरवा कोमलांगी महोत्तमा
तस्याः स्वयंवरो जातो नृपा बहुविधास्तदा
इन्द्रो यमः कुबेरश्च वरुणो विबुधोत्तमः
चंपकेशमिदं प्राह शृणु राजन्वचो मम इन्द्रदत्तं च मां विद्धि स्वसुतां मे समर्पय
द्वितीयस्तु तदा प्राह धर्मदत्तं मनोरमम्
तृतीयश्चाह भो राजन्धनपालाय शोभिने मह्यं च स्वसुतां शीघ्रं समर्पय सुखी भव
चतुर्थश्चाह भो राजन्सर्वकलासु कोविदः ।। 3.2.7.
पुण्यार्थमेकरत्नं च होमार्थं द्वितियं वसु
शेषं सुभोजनार्थं च रत्नं नित्यं मयाहृतम्
इति श्रुत्वा वचस्तेषां मोहितो नृपतिस्तदा
सा देवी तु वचः श्रुत्वा व्रीडिता दैवमोहिता
इत्युक्त्वा स तु वैतालो विहस्योवाच भूपतिम्
धर्मदत्ताय सा कन्या योग्या भवति रूपिणी
सर्वशास्त्रेषु निपुणः स द्विजो वर्णतः स्मृतः
कलाज्ञः स तु शूद्रो हि धनुर्वेदी स भूपतिः अतो विवाहिता बाला धर्मदत्ताय शीलिने