सा त्वं भगवती साक्षात्त्वया सर्वमिदं ततम्
महालक्ष्म्या त्वया सार्द्धं बुभुजे निर्मलं सुखम्
पालयंश्च महालक्ष्म्या त्वया सार्द्धं सनातनि
महाकाल्या त्वया सार्द्धं भस्म कृत्वा विराजते 3.2.6.१
त्वल्लीलया च ते जाता जगन्मातर्नमोस्तु ते
महाबलो महावीर्यस्तनयस्ते भविष्यति
इति श्रुत्वा स नृपतिः स्वगेहं प्राप्य निर्भयः
ततः प्रभृति राजेन्द्र मूर्तौ जाता स्वयं किल
काशीदासेन सहितो ग्रामं धर्मपुरं गतः
पित्रान्वितां राजमार्गे गच्छंती श्रमपीडिताम्
कामांधश्चंडिकां प्राह जगन्मातः सनातनि
जातियोग्या ममैवास्ति रजकस्य सुता शुभा
मोहयित्वा च पितरं तस्याः पाणिग्रहः कृतः
भुक्त्वा स विविधं भोगं तया सार्द्धं सुखप्रदम् 3.2.6.
काशिदासस्तु तच्छ्रुत्वा स्नेहेन त्वरितोऽगमत्
अर्पयित्वा शिरो देव्यै देवीरूपत्वमागता
वरं वरयतामद्य यो यः कामो ह्यभीप्सितः
कामांगी सा तु तां प्राह स्वपतिं मां समर्पय
मित्रांगं सुन्दरं मह्यं देहि मातर्नमोनमः यथाकामं दत्तवती वरं दारसुरूपिणी
किं कृतं च तया देव्या तेषामर्थे वदस्व मे
कपालमुत्तमं देहे तया च्छिन्नं द्वयोस्तदा
इति श्रीभविष्ये महापुराणे प्रतिसर्गपर्वणि चतुर्युगखण्डापरपर्याये कलियुगीयेतिहाससमुच्चये षष्ठोऽध्यायः
सूत उवाच तस्मिन्काले स वैतालो भृगुवर्यः प्रसन्नधीः
चंपापुरी च विख्याता चम्पकेशो महीपतिः
त्रिलोकसुंदरी नाम कन्या तस्यामजायत
मृगाक्षी कोकिलरवा कोमलांगी महोत्तमा
तस्याः स्वयंवरो जातो नृपा बहुविधास्तदा
इन्द्रो यमः कुबेरश्च वरुणो विबुधोत्तमः
चंपकेशमिदं प्राह शृणु राजन्वचो मम इन्द्रदत्तं च मां विद्धि स्वसुतां मे समर्पय
द्वितीयस्तु तदा प्राह धर्मदत्तं मनोरमम्