समारोप्य शरेणैव जघानाशु स राक्षसम् 3.2.5.
मिथो विवादवंतस्ते दृष्ट्वा कन्यां स्मरानुगाः
प्रश्रयावनतः प्राह वैतालं रुद्रकिंकरम्
विदित्वा योऽवदत्कन्यां पितृतुल्यो द्विजो हि सः
हत्वा यो राक्षसं वीरं कन्यायोग्यो हि सोऽभवत्
ग्रामे धर्मपुरं रम्ये नानाजननिषेविते
तत्राभवन्महीपालो धर्मशीलो महोत्तमः
अंधको नाम तन्मंत्री न्यायशास्त्रविशारदः
धर्मशीलेन रचितं तत्र दुर्गा प्रतिष्ठिता
अर्द्धरात्रे महागौरी नृपं प्राह वृणीष्व भोः स्तुतिं चकार नम्रात्मा येन दुर्गा प्रसीदति
सा त्वं भगवती साक्षात्त्वया सर्वमिदं ततम्
महालक्ष्म्या त्वया सार्द्धं बुभुजे निर्मलं सुखम्
पालयंश्च महालक्ष्म्या त्वया सार्द्धं सनातनि
महाकाल्या त्वया सार्द्धं भस्म कृत्वा विराजते 3.2.6.१
त्वल्लीलया च ते जाता जगन्मातर्नमोस्तु ते
महाबलो महावीर्यस्तनयस्ते भविष्यति
इति श्रुत्वा स नृपतिः स्वगेहं प्राप्य निर्भयः
ततः प्रभृति राजेन्द्र मूर्तौ जाता स्वयं किल
काशीदासेन सहितो ग्रामं धर्मपुरं गतः
पित्रान्वितां राजमार्गे गच्छंती श्रमपीडिताम्
कामांधश्चंडिकां प्राह जगन्मातः सनातनि
जातियोग्या ममैवास्ति रजकस्य सुता शुभा
मोहयित्वा च पितरं तस्याः पाणिग्रहः कृतः
भुक्त्वा स विविधं भोगं तया सार्द्धं सुखप्रदम् 3.2.6.
काशिदासस्तु तच्छ्रुत्वा स्नेहेन त्वरितोऽगमत्
अर्पयित्वा शिरो देव्यै देवीरूपत्वमागता
वरं वरयतामद्य यो यः कामो ह्यभीप्सितः
कामांगी सा तु तां प्राह स्वपतिं मां समर्पय
मित्रांगं सुन्दरं मह्यं देहि मातर्नमोनमः यथाकामं दत्तवती वरं दारसुरूपिणी
किं कृतं च तया देव्या तेषामर्थे वदस्व मे