वालखिल्यादयो ये च सर्वाश्रमनिवासिनः
यो यज्ञ इति विप्रेंद्रैरर्च्यते सुखमीप्सुभिः
यं वेदविदो गायंति वेत्तारं यज्ञदायि नम् 1.159.
मुदं लेभे सहादित्या सुखं च परमं विभो
मधुपिंगलो महाबाहुः कंबुग्रीवो हसन्निव
स उवाच महातेजाः कश्यपं चर्षिसत्त मम्
दत्त्वा वरं पुरा विप्र विरंचस्य महात्मनः
एवमाराध्य देवेशं ब्रह्मा सृष्टिमवाप्तवान्
इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे उभयसप्तमीमहात्म्ये सूर्यावतारवर्णनं नामैकोनषष्ट्युत्तरशतमोऽध्यायः
सूर्यावतारवर्णनम् ब्रह्मादयोऽपि यं नित्यं पूजयंति विधानतः
ब्रह्मा विष्णुः सुरा ब्रह्मंस्तमाराध्य दिवाकरम्
कविष्णू कुरुशार्दूल जग्मतुस्तौ हिमाचलम्
गोपतेरंतिकं वीर प्रहृष्टौ विभुदर्शने
ददृशतुर्महात्मानं चंद्रार्धकृतशेखरम्
आर्च्योचतुर्महात्मानं कविष्णू तं त्रिलोचनम्
श्रुत्वोवाच तयोर्वाक्यं कंजजस्याच्युतस्य च
उवाच मधुरं वाक्यं शिक्षाक्षरसमन्वितम्
किमाराध्य रविं प्राप्तौ सर्वदेववरं विभुम्
दृष्टवंतौ परं किंचिद्रूपं देवस्य शंकरम् 1.160.१
निशम्य वचनं वीर शंकरस्य महात्मनः
न तत्पश्यावहे रूपं यत्तत्परममद्भुतम्
तस्मादाराधयामो हि एकीभूय विभावसुम्
श्रुत्वा तु वचनं वीर कंजजाच्युतयोर्हरः
अथ ते राजशार्दूल विविगोगतयो नृप
तमासाद्य नगं पुण्यं शृंगैस्त्रिभिरलंकृतम्
आराधनाय विधिवद्यत्नं चक्रुर्विभावसोः
दिव्यवर्षसहस्रांते तपंतः संस्थिता नगे
स्थाणुवत्संस्थितो भूमावूर्ध्वबाहुस्त्रिलोचनः
एवं वर्षसहस्रांते तपश्चक्रुः सुदारुणम् 1.160.
अथ ब्रह्मेशविष्णूनां कुर्वतां तप उत्तमम्