तस्मादेवं विदित्वा तु नाहंकारः कदाचन
मानं दर्पमहंकारं पूर्वं त्यक्त्वा सुदूरतः
ततो द्रक्ष्यथ मे रूपं सकलं निष्कलं च यत्
एवमुक्त्वा महाराज सहस्रकिरणो विभुः
अथ ते विस्मिताः सर्वे ब्रह्मविष्णुपिनाकिनः
परस्परमथोचुस्ते विस्मयेन तदा नृप 1.155.
बृहद्भानुर्महातेजा लोकदीपो विभावसुः
आराधयामस्तं सर्वे गत्वा स्थानानि कृत्स्नशः
तद्व्योम पूजयित्वा तु परया श्रद्धया विभोः
जगाम पुष्करं ब्रह्मा शालग्रामं जनार्दनः
त्यक्त्वा मानमहंकारं कुर्वंतस्तप उत्तमम्
व्योम्नि कृत्वा चतुष्कोणं ब्रह्मा नित्यमपूजयत्
हरोऽपि सततं वीर तेजसा वह्निसन्निभम्
दिव्यवर्षसहस्रांते पूजयंतो दिवाकरम्
अतोषयन्महात्मानं कुर्वाणास्तप उत्तमम्
अथ तेषां महाराज प्रसन्नो भुवनाधिपः 1.155.
कृष्णात्मा च महातेजाश्चतुर्धा योगतोनघ
अन्येन शंकरं मन्ये अन्येन गरुडध्वजम्
एवं योगबलाद्भानुः कृतवान्महदद्भुतम्
पूजयन्तं महद्व्योम भूगतैर्मुखपङ्कजैः
पश्यपश्य सुरश्रेष्ठ वरदं मामुपागतम्
दृष्ट्वा जगाम प्रणतो ह्यवनिं मुखपंकजैः उवाच परमं वाक्यं कृतांजलिपुटः स्थितः
नमस्ते भूत भव्येश भूतादे भूतभावन
प्रसादं कुरु मे देव प्रसन्नोऽथ दिवाकरः
त्वं मे प्रथमजः पुत्रः संभूतः कारणात्पुरा
वरं वरय भद्रं ते वरदोस्मि तवाग्रतः 1.155.
कर्तुं शक्नोमि सृष्टिं च प्रसादात्तव गोपते
तवान्वये गमिष्यामि पुत्रत्वं हि मरीचये
ततो यास्यति ते सिद्धिं कृत्स्ना सृष्टिश्चतुर्मुख
एवमुक्तो विरिंचिस्तु रविणा पृथिवीपते