नमोऽस्तु ज्ञेयरूपाय प्रकाशे लक्षरूपिणे
संसारहेतवे चैव संध्याज्योत्स्नाकृते नमः
भ्रमत्वाविद्धमखिलं ब्रह्माण्डं सचराचरम्
क्रियते त्वत्करस्पर्शाज्जलादीनां पवित्रता 1.123.
तावद्यावन्न संयोगी जगत्यत्र भवाञ्छुचिः
ऋचोऽथ सकला ह्येता यजूंषि त्वं जगत्पते
ऋङ्मयस्त्वं जगन्नाथ त्वमेव च यजुर्मयः
त्वमेव ब्रह्मणो रूपं परं चापरमेव च
निमेषकाष्ठादिमयः कालरूपः क्षयात्मकः
इत्थं संस्तूयमानस्तु देवैर्देवर्षिभिस्तथा
यत्तस्य ऋङ्मयं तेजो भविता तेन मेदिनी
शातितास्तेजसो भागा ये च स्युर्दश पंच च
चक्रं विष्णोर्वसूनां च शंकरस्य च दारुणम्
अन्येषां चासुरारीणां शस्त्राण्युग्राणि यानि वै 1.123.
ततश्च षोडशं भागं बिभर्ति भगवान्रविः
ततः सुरूपदृग्भानुरुत्तरानगमत्कुरून्
इत्येतन्निखिलं भानोः कथितं मुनिसत्तमाः
इति श्रीभविष्ये महापुराणे ब्राह्मे पर्वणि सप्तमीकल्पे ब्रह्मर्षिसंवादे परिलेखवर्णनं नाम त्रयोविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः
ब्रह्मोवाच व्योम्नः परं तिष्ठति यस्तु मग्नः स मुच्यते रुद्र इहापि दिंडी
स्थित्वा पुरा ब्रह्मशिरः किलासौ प्रगृह्य तत्तस्य शिरःकपालम्
नग्नो यदा दारुवने मुनीनां दृष्ट्वा च तं भैक्ष्यचरं सुरेशम् विहाय दिंडिः स तु तान्सुरर्षींस्ततो रवेर्लोकमथाजगाम
आगच्छमानं प्रमथास्तमूचुर्देवेश नित्यं भ्रमसे किमर्थम्
ते भूय ऊचुः प्रमथास्तमेवमत्रैव तिष्ठस्व रवेः पुरस्तात्
इत्येवमुक्तः प्रमथैस्तु रुद्रस्तत्रैव तस्थौ रवितोषणाय
उक्तः स तुष्टेन ततः सवित्रा प्रीतोस्मि देवागमनात्तवाहम्
अष्टादशैते प्रमथास्तु भानोश्चतुर्दशान्ये तु रवे रथस्थाः
यक्षौ च सिद्धौ च निशाचरौ चादित्यात्मजावप्सरसां प्रधानौ 1.124.
इत्यादिदेवप्रवरास्तु सर्वे धात्वर्थशब्दैश्च भवंति सिद्धाः
यतश्च कौतुकं ब्रह्मन्नस्माकमिह जायते
ब्रह्मोवाच भूयस्तव प्रवक्ष्यामि दंडनायकपिंगलौ