गच्छ वीरवर त्वं वै यतोऽसौ श्रूयते रवः
इति श्रुत्वा वीरवरः शस्त्रास्त्रकुशलो बली
श्लक्ष्णं वचश्च तामाह किमर्थं रोदने स्थिता 3.2.3.
इति श्रुत्वा राजलक्ष्मीर्वीरसेनं तमब्रवीत्
मासान्ते प्रलयं यास्ये तस्माच्छोचामि भो बलिन् केन पुण्येन दीर्घायुस्त्वं भवेः कारणं वद
दीर्घायुर्भविता चाहं स्वामिकार्यं प्रसाधय
इति श्रुत्वा वीरवरो मंदिरं स्वयमागतः
तथेत्युक्त्वा तु सा साध्वी तनयं प्राह निर्भया
तथा मत्वा तु तत्पुत्रो भगिन्या मातृसंयुतः
भोस्तात मे कपालं च चंडिकायै समर्पय
इति श्रुत्वा वीरसेनः शिरश्छित्त्वा समार्पयत्
दृष्ट्वा तद्रूप सेनस्तु कारणं सर्वमादितः 3.2.3.
तदा प्रसन्ना सा देवी नृपमुजीव्य साब्रवीत्
स आह वीरसेनस्तु सकुलो जीवमाप्नुयात्
रूपसेनः प्रसन्नात्मा स्वसुतां कामरूपिणीम् मुख्यस्नेहं कृतं केन तेषां मध्ये वदस्व मे
मुख्यस्नेहं कृतं राज्ञा दासार्थे स्वतनुं ददौ बंधुप्रीतिश्च भगिनी पितृस्नेही तु पुत्रकः
महान्स्नेहः कृतो राज्ञा रूपसेनेन धीमता
काचिद्भोगावती नाम्ना नगरी परमाद्भुता
रूपवर्मा च नृपतिस्तत्र राज्यं करोति वै
तस्य भूपस्य गेहे च निवसनञ्च्छुभपंजरे
पप्रच्छ मम योग्या वै शुक काचिद्वरांगना
मगधेश्वरभूपस्य कन्या चन्द्रवती शुभा
इति श्रुत्वा स नृपतिर्गणेशं द्विजसत्तमम्
गणेशोपि गतस्तूर्णं देशे मागधके शुभे
नमः शिवाय शांताय सर्वाभीष्टप्रदायिने
मृडायानंदरूपाय सर्वदुःखहराय च
इत्युक्तवति विप्रे च तदा चन्द्रवती शुभा 3.2.4.
मम योग्यश्च पुरुषः कश्चिदस्ति महीतले
इति श्रुत्वा तु सा देवी दुर्गां वाञ्छितदायिनीम्
नमोनमो जगन्मातर्मम कार्यप्रदायिनि