अतस्त्वं विक्रमादित्य धर्मज्ञ कथयस्व मे
योग्या मधुमती नारी वामनाय द्विजन्मने
प्राणदाता तु यो विप्रः पितेव गुणतत्परः
वैतालो भूपतिश्रेष्ठं पुनर्विक्रममब्रवीत्
वर्द्धवन्नगरे रम्ये नानाजननिषेविते
विद्वन्माला प्रिया तस्य पतिसेवापरायणा
पुत्रकन्यासपत्नीको वृत्त्यर्थं समुपागतः
किंचिच्छ्रुत्वा ददौ स्वर्णं सहस्रं प्रत्यहं नृप
व्ययं कृत्वा तु तच्छेषं स कुल्ये भुक्तवान्स्वयम्
परीक्षार्थं स्मशाने च रोदनं बहु कुर्वती
गच्छ वीरवर त्वं वै यतोऽसौ श्रूयते रवः
इति श्रुत्वा वीरवरः शस्त्रास्त्रकुशलो बली
श्लक्ष्णं वचश्च तामाह किमर्थं रोदने स्थिता 3.2.3.
इति श्रुत्वा राजलक्ष्मीर्वीरसेनं तमब्रवीत्
मासान्ते प्रलयं यास्ये तस्माच्छोचामि भो बलिन् केन पुण्येन दीर्घायुस्त्वं भवेः कारणं वद
दीर्घायुर्भविता चाहं स्वामिकार्यं प्रसाधय
इति श्रुत्वा वीरवरो मंदिरं स्वयमागतः
तथेत्युक्त्वा तु सा साध्वी तनयं प्राह निर्भया
तथा मत्वा तु तत्पुत्रो भगिन्या मातृसंयुतः
भोस्तात मे कपालं च चंडिकायै समर्पय
इति श्रुत्वा वीरसेनः शिरश्छित्त्वा समार्पयत्
दृष्ट्वा तद्रूप सेनस्तु कारणं सर्वमादितः 3.2.3.
तदा प्रसन्ना सा देवी नृपमुजीव्य साब्रवीत्
स आह वीरसेनस्तु सकुलो जीवमाप्नुयात्
रूपसेनः प्रसन्नात्मा स्वसुतां कामरूपिणीम् मुख्यस्नेहं कृतं केन तेषां मध्ये वदस्व मे
मुख्यस्नेहं कृतं राज्ञा दासार्थे स्वतनुं ददौ बंधुप्रीतिश्च भगिनी पितृस्नेही तु पुत्रकः
महान्स्नेहः कृतो राज्ञा रूपसेनेन धीमता
काचिद्भोगावती नाम्ना नगरी परमाद्भुता
रूपवर्मा च नृपतिस्तत्र राज्यं करोति वै
तस्य भूपस्य गेहे च निवसनञ्च्छुभपंजरे