संपीड्य ताडयामास लोहदंडैर्भयानकैः
आश्विनेयौ समालोक्य वचनं प्राह तौ मुदा एकनाम्ना युवां प्रीतौ नासत्यौ च भविष्यथः
सोमशक्तिरिडादेवी ज्येष्ठपत्नी भविष्यति
इडापतिस्स वै नाम द्वितीयः पिंगलापतिः तस्य शान्तिकरो ज्येष्ठो भविष्यति महीतले
द्वितीयश्च नृणां राशेः सावर्णिर्भ्रमकारकः
जन्मराशिस्थिता देवी तपती ता पकारिणी
इति श्रुत्वा वचस्तस्य सुरवैद्यौ बभूवतुः तेषां तु परिहारार्थौ दस्रौ चाश्विनिसंभवौ
सूत उवाच स्वांशान्महीतले जातौ शूद्रयोन्यां रवेस्तुतौ
चाण्डालस्य गृहे जातश्छागहंतुरिडापतिः 3.4.18.
शालिग्रामशिलातुल्यं छागमांसं विचिक्रिये
स तु सत्यनिधिः पूर्वं ब्रह्मणस्तप आस्थितः राजगेहे करस्तस्मात्सधनस्य लयं गतः
चर्मकारगृहे जातो द्वितीयः पिंगलापतिः
पुरीं काशीं समागम्य कबीरं रामतत्परम्
तयोर्विवादो सभवदहोरात्रं मतान्तरे रामानन्दमुपागम्य तस्य शिष्यत्वमागतः
इति ते कथितं विप्र सुरांशाश्च यथाभवन्
शतद्वादशमर्यादो द्वापरस्य समो भुवि
अस्मिन्काले महाभाग लीला भगवता कृता
देवीं सरस्वतीं व्यासं ततो जयमुदीरयेत्
भविष्याख्ये महाकल्पे प्राप्ते वैवस्वतेन्तरे
पांडवैर्निर्जिताः सर्वे कौरवाः युद्धदुर्मदाः
दिनान्ते भग वान्कृष्णो ज्ञात्वा कालस्य दुर्गतिम्
कालकर्त्रे जगद्भर्त्रे पापहर्त्रे नमोनमः
पांडवान्रक्ष भगवन्मद्भक्तान्भूतभीरुकान् रक्षार्थं शिबिराणां च प्राप्तवाञ्छूलहस्तधृक्
तदा नृपाज्ञया कृष्णः स गतो गजसाह्वयम्
निशीथे द्रौणिभोजौ च कृपस्तत्र समाययुः 3.3.1.
अश्वत्थामा तु बलवाञ्छिवदत्तमसिं तदा
हत्वा यथेष्टमगमद्द्रौणिस्ताभ्यां समन्वितः
पार्षतस्यैव सूतश्च हतशेषो भयातुरः
आगस्कृतं शिवं ज्ञात्वा भीमाद्याः क्रोधमूर्च्छिताः
अस्त्रशस्त्राणि तेषां तु शिवदेहे समाविशन्