तदा ते ब्राह्मणा यत्नं कारयामासुरुत्तमम्
हरिशर्मा तु तत्सर्वं कृत्वा वेदविधानतः
त्रिविक्रमस्तु बहुधा दुःखं कृत्वा स्मरानुगः
केशवस्तु महादुःखी प्रियास्थीनि गृहीतवान्
भस्मग्राही वामनस्तु विरहाग्निप्रपीडितः
एकदा सरयूतीरे लक्ष्मणाख्यपुरे शुभे 3.2.2.
तस्मिन्दिने रामशर्मा शिवध्यानपरायणः
तस्य पत्नी विशालाक्षी रचित्वा बहुभोजनम्
तस्मिन्काले च तद्बालो मृतः पापवशंगतः
न रोदनं त्यक्तवती पुत्रशोकाग्नितापिता
जपित्वा मार्जनं कृत्वा जीवयामास बालकम्
भोजनं कारयित्वा तु मंत्रं संजीवनं ददौ
प्राप्तवान्यत्र सा नारी दाहिता हरिशर्मणा
दाहितस्तनयः पित्रा शोककर्त्रा तदामुना
गुणाधिपस्य तनयो राज्ञो धर्मस्थलीपतेः
जीवनं दत्तवान्मह्यं वरयाद्य वरं मम 3.2.2.
गृहीत्वास्थि गतस्तीर्थे तमन्वेषय मा चिरम्
प्राप्तस्तं कथयामास यथा प्राप्तं हि जीवनम् ।। इति श्रुत्वा वचस्तस्य केशवोऽस्थिसमन्वितः
प्रगत्यास्थीनि सर्वाणि ददौ तस्मै द्विजातये
योग्या धर्मेण यस्याहं तस्मै प्रायामि धर्मिणे
अतस्त्वं विक्रमादित्य धर्मज्ञ कथयस्व मे
योग्या मधुमती नारी वामनाय द्विजन्मने
प्राणदाता तु यो विप्रः पितेव गुणतत्परः
वैतालो भूपतिश्रेष्ठं पुनर्विक्रममब्रवीत्
वर्द्धवन्नगरे रम्ये नानाजननिषेविते
विद्वन्माला प्रिया तस्य पतिसेवापरायणा
पुत्रकन्यासपत्नीको वृत्त्यर्थं समुपागतः
किंचिच्छ्रुत्वा ददौ स्वर्णं सहस्रं प्रत्यहं नृप
व्ययं कृत्वा तु तच्छेषं स कुल्ये भुक्तवान्स्वयम्
परीक्षार्थं स्मशाने च रोदनं बहु कुर्वती