भूमिदिक्षु करिण्यश्च जातास्तस्मात्तु तत्प्रियाः
पशुयोन्युद्भवानां च नृणां ता योषितस्सदा
मनुवंशोद्भवानां च नृणां चान्योद्भवाः स्त्रियः
द्विधा धुवस्स विज्ञेयो भूमेरूर्द्ध्वमधस्तथा
अधोध्रुवे सदा रात्रिर्नारकास्तत्र वै स्थिताः
महो जनस्तपस्सत्यं तेषु नित्यं दिनं स्मृतम् तेषु नित्यं स्मृता रात्रिः कल्पमानं च कोविदैः
स तु पूर्वभवे चासीद्ब्राह्मणो माधवप्रियः 3.4.17.
तीर्थ पुण्यात्स वै विप्रो माधवो माधवप्रियः षट्त्रिंशच्च सहस्राब्दं राज्यं कृत्वा ध्रुवोऽभवत्
सूत उवाच इति श्रुत्वा गुरोर्वाक्यं स ध्रुवः पंचमो वसुः नरश्रीर्नाम विख्यातो गुणवैश्यस्य वै सुतः
कुसीदगुणगुप्तश्च नरश्रीः पुत्रवत्सलः
प्रत्यहं स हरेः क्रीडां वृन्दावनमहोत्तमे
यस्य पुत्रविवाहे च भगवान्भक्तवत्सलः
पुरीं काशीं समागम्य नरश्रीभर्क्तराट् स्वयम्
सार्द्धं तपो महत्कुर्वन्ब्रह्मध्यानपरोऽभवत्
तदा ब्रह्मा हरिश्शंभुः स्वस्ववाहनमास्थिताः
इति श्रुत्वा वच स्तेषां स्वयंभूतनयो मुनिः
तस्य भावं समालोक्य त्रयो देवाः सनातनाः 3.4.17.
लिंगहस्तः स्वयं रुद्रो विष्णुस्तद्रसवर्द्धनः रतिं देहि मदाघूर्णे नो चेत्प्राणांस्त्यजाम्यहम्
पतिव्रताऽनसूया च श्रुत्वा तेषां वचोऽशुभम्
मोहितास्तत्र ते देवा गृहीत्वा तां बलात्तदा
तदा क्रुद्धा सती सा वै ताञ्छशाप मुनिप्रिया
महादेवस्य वै लिंगं ब्रह्मणोऽस्य महाशिरः भविष्यंति सुरश्रेष्ठा उपहासोऽयमुत्तमः
इति श्रुत्वा वचो घोरं नमस्कृत्य मुनिप्रियाम्
अनसूया तदा प्राह भवन्तो मम पुत्रकाः
इत्युक्ते वचने ब्रह्मा चंद्रमाश्च तदा ह्यभूत् तत्पापपरिहारार्थं योगवन्तो बभूविरे
एतस्मिन्नंतरे देवी प्रकृतिस्सर्व धर्मिणी
मन्वंतरमतो जातं तेषां योगं प्रकुर्वताम् 3.4.17.
उवाच वचनं रम्यं तेषां मंगलहेतवे
रुद्रांशश्चैव दुर्वासाः प्रत्यूषः सप्तमो वसुः तेषां वाक्यं समाकर्ण्य वसवस्ते त्रयोऽभवन्
स्वांशेन भूतलं जग्मुः कलिशुद्धाय दारुणे