दरिद्रो भिक्षुकश्चास्ति भवान्दैवेन मोहितः
इत्युक्तवंतं यतिनं विष्णु शर्मा तदाब्रवीत्
इत्युक्त्वा यतिना सार्द्धं गृहीत्वा कंटकान्बहून्
तदा तु स यती विप्रं नत्वा प्रोवाच नम्रधीः ततः प्राप्तं शुभं रत्नं तत्तु तद्दर्शनेन वै
स्पर्शको बहुधा प्राप्तो मया लोभात्मना द्विज
विष्णुशर्मा सहस्राब्दमुषित्वा जगतीतले
स द्विजो वैष्णवं तेजो धृत्वा वै मासि फाल्गुने
सूत उवाच फाल्गुने मासि तं सूर्यं समाराध्य सुखी भव
इत्युक्तो गुरुणा देवो ध्यात्वा सर्वमयं हरिम् 3.4.10.
तदा प्रसन्नो भगवान्समभूत्सूर्यमण्डलात् पश्यतां सर्वदेवानां शक्रदेहमुपागमत्
तत्तेजसा तदा शक्रः स्वान्तर्लीय स्वकं वपुः ।। । अयोनिस्स द्विजो भूत्वा शची देवी तथैव सा
तदा तौ मिथुनीभूतौ वैष्णवाग्निप्रपीडितौ
अधाद्गर्भं तदा देवी शची तु द्विजरूपिणी
प्रादुरासीत्स्वयं विष्णुर्धृत्वा सर्व कलां हरिः
तदा रुद्राश्च वसवो विश्वेदेवा मरुद्गणाः
रमणं मुनिभिर्विधिशंभुयुतं प्रणमाम वयं भवभीतिहरम्
दरचक्रगदाम्बुजमानधरः सुरशत्रुकठोरशरीरहरः
नमस्ते शचीनंदनानन्दकारिन्महापापसन्तापदुर्लापहारिन्
त्वया हंसरूपेण सत्यं प्रपाल्यं त्वया यज्ञरूपेण वेदः प्ररक्ष्य 3.4.10.
अनर्पितचरोचिरात्करुणयावतीर्णः कलौ समर्पयितुमुन्नतोज्वलरसां स्वभक्तिश्रियम्
विसर्जति नरान्भवान्करुणया प्रपाल्य क्षितौ निवेदयितुमुद्भवः परात्परं स्वकीयं पदम्
माधुर्य्यैर्मधुभिस्सुगंधवदनः स्वर्णांबुजानां वनं कारुण्या मृतनिर्झरैरुपचितः सत्प्रेमहेमाचलः
देवारातिजनैरधर्मजनितैस्सपीडितेयं मही संकुच्याशु कलौ कलेवरमिदं बीजाय हा वर्तते
बृहस्पतिमुपागम्य देवा वचनमब्रुवन्
वयं रुद्रा महाभाग इमे च वसवोऽश्विनौ तत्सर्वं कृपया देव वक्तु मर्हति नो भवान्
पुरा पूर्वभवे चासीन्मृगव्याधो द्विजाधमः
हत्वा द्विजान्महामूढस्तेषां यज्ञोपवीतकम्
ब्राह्मणस्य च यद्द्रव्यं सुधोपममनुत्तमम्
शूद्रस्य वस्तु रुधिरमिति ज्ञात्वा द्विजा धमः 3.4.10.
द्विजनाशात्सुरास्सर्वे भयभीतास्समंततः