मृतिमंतौ च पितरौ प्रेतकृत्येन तर्पितौ
जयदेवस्तदा विप्रो भूत्वा वैराग्यवान्भुवि
त्रिविंशाब्दे ततः प्राप्ते केनचिन्मधुरानना
अर्चावसाने भगवाननिरुद्धस्सनातनः 3.4.9.
शृणु त्वं भोः सत्यव्रत जयदेवो वपुर्मम
इत्युक्तस्स द्विजस्तूर्णं दृष्ट्वा वैरागरूपिणम्
सा तु पद्मावती कन्या मत्वा तं सुंदरं पतिम्
निरुक्तं वैदिकं चांगं कृतवान्स समाधिना षोडशादौ विकारश्च वर्णनाशः पृषोदरे
वर्णविकारनाशाभ्यां धातोरतिशयेन यः
एवं पंचविधान्येव निरुक्तानि स्मृतानि वै
जित्वा प्राकृतभाषायाः कर्तॄन्मूढान्कलिप्रियान्
एकदा तु कलिर्धूर्तो हृदिस्थश्चौरकर्मणाम्
तदा तु दुःखिता देवी गर्तमध्ये स्थितं पतिम् 3.4.9.
एकस्मिन्दिवसे राजा मृगयार्थमुपागतः स पृष्टस्तेन तत्रैव कृतं केन तवेदृशम्
स होवाच महाराज हस्तपादविहीनकः
इति श्रुत्वा धर्मपालो नृपतिस्तं द्विजोत्तमम्
तस्य दीक्षां नृपः प्राप्य धर्मशालामकारय त् धर्मपालगृहं प्राप्य राजानमिदमब्रुवन्
वयं हि शास्त्रनिपुणास्तव गेहमुपागताः संभुंक्ते प्रत्यहं प्रीत्या तत्पश्य नृपसत्तम
इत्युक्त्वा कलिभक्तास्ते विष्णुरूपं चतुर्भुजम्
विस्मितो धर्मपालश्च जयदेवमुवाच ह अदीदृशन्हरिं साक्षात्तस्मात्त्वं शीघ्रमाव्रज
इति श्रुत्वा द्विजः प्राप्तो विस्मितोऽभूत्तथा नृपः
असौ विप्रश्च नृपते गौडदेशे निवासिनः
गरलं मिश्रितं भक्ष्ये तेन पाखंडरूपिणा 3.4.9.
एतस्मिन्नंतरे राजन्वयं तत्र समागताः शूलात्तं हि समुत्तार्य हस्तौ पादौ नृपोऽच्छिनत्
अस्माकं शिष्यभूतो हि राजास्माभिः प्रबोधितः
चौराँस्तान्सा हि पाताले चकार सुररक्षितान्
क्रंदमाने द्विजे तस्मिन्हस्तांघ्री प्रकृतिं गतौ
श्रुत्वा राजा प्रसन्नात्मा जयदेवमुखोद्भवम्
इति ते कथितं विप्र जयदेवो यथाभवत्
सर्वदेवमयं विष्णुं पूजयित्वा प्रसन्नधीः