शतायुर्ब्राह्मणो भूत्वा ज्ञानवान्रोगवर्जितः 3.4.8.
कार्तिके मासि लक्षाब्दं प्रकाशं कृतवान्नभः
पूजयित्वा विधानेन पूर्णिमायां ददर्श ह
उवाच शक्रं स रविर्देवकार्यं करोम्यहम्
धातुपाठो न्यपठितो भ्रंशार्थः स्वरवर्णकः
इत्युक्त्वा स गतः काश्यां गेहे वै वेदशर्मणः
द्वादशाब्दवपुर्भूत्वा सर्वशास्त्रविशारदः
त्रिवर्षान्ते च भगवांस्तस्मै ज्ञानं महद्ददौ
ज्ञातं कार्यगुणेनैव दीक्षितेन तदा हृदि
व्यक्तेऽहंकारभूते च बुद्धिर्ज्ञेया बुधैरजा
अव्यक्तं तु परं ब्रह्म व्यक्तं शब्दमयं स्मृतम् 3.4.8.
वृषरूपधरो मुख्यो नन्दियानः स्मृतो बुधैः
सप्तहस्तस्त्रिधा बद्धो नित्यशुद्धो मुखे स्थितः
द्वौद्वौ शृंगौ च शिरसोर्नंदियानस्य वै स्मृतौ
रूढिश्च योगरूढिश्च शब्दौ तस्य शिरोद्वयम्
संवंधश्चाधिकारश्च भुजास्तस्य वृषस्य वै
ताभ्यां बद्धश्च स वृषो नन्दियानाथ ते नमः
जातश्च वृषलिंगाभ्यां सोऽहंकारो हरिः स्वयम्
इति ज्ञानं हृदि प्राप्य तदा सिद्धान्तकौमुदीम्
एकदा गणको धीमान्सत्यदत्तमुवाच ह हाटं कुरु महाराज सांप्रतं बहुवृत्तिदम् ।। 3.4.8.
इति श्रुत्वा तथा कृत्वा डिंडिमध्वनिना पुरे
अक्रीतं यस्य वै वस्तु हाटेऽस्मिन्वैश्यकोविदैः
इति श्रुत्वा शूद्रजनाश्चक्रुर्नानाविधं वसु
एकदा लोहकारश्च दारिद्रं लोहरूपिणम्
अक्रीतं पुरुषं राजा ज्ञात्वा लोहदरिद्रकम् कोशागारे तदा राज्ञा स्थापितोभूद्दरिद्रकः
निशीथे तम उद्भूते कर्म धर्मश्च मा तथा
तत्पश्चात्सत्यपुरुषो राजानमिदमब्रवीत् कर्मणा रहितो धर्मो भूतले न स्थिरो भवेत्
धर्मेण रहिता लक्ष्मीर्न शोभेत कदाचन
इत्युक्त्वा गन्तुमिच्छंतं गृहीत्वा करयोर्नृपः
न त्याज्यो हि मया देव भवान्किङ्गन्तुमर्हति 3.4.8.