श्रीमद्भागवतं शास्त्रं समालोक्य विशारदः श्रीमद्भागवतं शास्त्रं पुराणोपरि तत्कृतम् ।। 3.4.8.
वेदशास्त्रपरो नित्यं देवतातिथिपूजकः
सत्यवादी महासाधुः स्तेयहिंसाविवर्जितः
एकदा पथि भिक्षार्थं गच्छतस्तस्य भूपतेः
बभूव वाटिकां कृत्वा कलिर्दानमनोहराम्
ममेयं वाटिका रम्या तत्र गच्छ सुखी भव
कलिस्तु वाटिकामध्ये गत्वा रम्यफलानि च
प्रांजलिः प्रणतो भूत्वा प्रांशुशर्माणमब्रवीत्
इत्युक्तः स तु तं प्राह विहस्य मधुर स्वरम् कलिः प्राप्तः स्मृतः प्राज्ञैस्तस्माद्गृह्णाम्यहं न हि
यदि दत्तं फलं भक्त्या त्वयाद्य द्विजसेविना शालग्रामः स्वयं ब्रह्म सच्चिदानन्दविग्रहः
दर्शनात्तस्य चाभक्ष्यो भक्ष्यो भवति निश्चितः द्विजस्तु तत्फलं गृह्य भूमिग्राममुपाययौ ।।3.4.8.
नृपतिस्तत्र चागत्य द्विजमाह प्रसन्नधीः
इति श्रुत्वा प्रांशुशर्मा तत्फलं वत्समुंडवत्
तदा तु स कलिर्भूपस्तं विप्रं ताड्य वेतसैः
प्रातःकाले रवौ प्राप्ते प्रांशुशर्मा सुदुःखितः
तदा प्रसन्नो भगवान्रविः साक्षात्सनातनः
शृणु विप्र महाभाग कालरूपो हरिः स्वयम्
कलिर्विश्वसमूहानां मृत्यवे रचितस्तथा कलिञ्जरं च नगरं तत्रोष्य मुदितो भव
इत्युक्त्वा रक्षणं कृत्वा तस्य विप्रस्य भास्करः
सपादशतवर्षं च द्विजस्तत्र वसन्रविम्
स वै भाद्रपदे मासि सूर्यो भूत्वायुताब्दकम् इति ते कथितं विप्र यथा जीवस्तमब्रवीत् ।। 3.4.8.
आगत्य भास्करो देवः पूर्णिमायां तु भाद्रके
शिवदत्तस्य तनयो विष्णुशर्मेति विश्रुतः
चतुर्वर्णान्नरान्विप्र समाहूय हरेर्गृहे
शृणु तत्कारणं शिष्य विश्वकारण कारकः देवान्ससर्ज लोकार्थे तस्मात्सर्वेश्वरोऽभवत्
पूर्वं हि सकलान्देवान्पूजयित्वा नरः शुचिः
इति श्रुत्वा तु ते सर्वे प्रशस्य बहुधा हि तम्
इति ते कथितं विप्र विष्णुस्वामी यथाभवत्
स्वर्वेश्या मंजुघोषायां मुनिमेधाविना भुवि
पितृमातृपरित्यक्तः स बालः श्रद्धयान्वितः