उवाच वचनं रम्यं साधु साध्विति पूजयन्
पुरा त्रेतायुगे शक्र शक्रशर्मा द्विजो ह्यभूत् । अयोध्यायां महाभागो देवपूजनतत्परः
अश्विनौ च तथा रुद्वान्वसून्सूर्यान्पृथक्पृथक् हव्यैश्च तर्पयामास देवाँस्तान्प्रत्यहं द्विजः
तद्भावतस्त्रयस्त्रिंशद्देवाः क्षुद्रगणैर्युताः
दशवर्षसहस्राणि निर्जरो निरुपद्रवः
लक्षाब्दं मण्डले तस्मिन्नधिकारः कृतस्ततः
अष्टवर्षसहस्राणि दिव्यानि पदमुत्तमम्
इति श्रुत्वा तु वचनं महेन्द्रः सुरसंयुतः
आषाढपूर्णिमायां च स देवो जगतीतले
वृन्दावने महारम्ये जनयिष्ये कलौ भये
माधवस्य द्विजस्यैव तनयः स भविष्यति 3.4.8.
स्वांगात्तु तेज उत्पाद्य वृंदावनमप्रे(पे?)षयत्
विमुखान्मधुरालापैर्वशीकृत्य समन्ततः ॥ तेभ्यश्च वैष्णवीं शक्तिं प्रददौ भुक्तिमुक्तिदाम् । मध्वाचार्य इति ख्यातः प्रसिद्धोऽभून्महीतले
जीव उवाच द्वापरे च द्विजश्रेष्ठो मेघशर्मा बभूव ह
कृषिकृत्यपरो नित्यं तद्धनैश्च दशांशकैः
एकदा पञ्चवर्षाब्दे शन्तनौ च महीपतौ
क्रोशमात्रं हि तत्क्षेत्रं पर्जन्येनैव सेचितम्
मेघशर्मा तदा तत्र धनधान्ययुतोऽभवत्। अन्ये तु पीडिता लोका राजानं शरण ययुः
तदा तु दुःखितो राजा मेघशर्माणमाह्वयत्
अनावृष्टिर्यथा न स्यात्तथा विप्र समादिश
इत्येवंवादिनं भूपं मेघशर्मा वचोऽब्रवीत् 3.4.8.
द्वादशैव समाहूय लक्षमात्रं रवेः स्वयम् सूर्यमन्त्राहुतीर्वह्नौ तद्दशांशं हि तद्द्विजैः
कारयित्वा विधानेन कृतकृत्यः सुखी भव
प्रसन्नस्तु तदा सूर्यः पर्जन्यात्मा समन्ततः
शन्तनुस्तु तदा राजा सूर्यव्रतपरायणः
यं यं करेण स्पृशति वृद्धो भवति वै युवा
स वै पंचशतायुश्च निर्जरो निरुपद्रवः लक्षाब्द भुवमासाद्य ब्रह्मलोकं गमिष्यति
इत्येवंवादिनं जीवं पर्जन्यो भगवान्रविः
मुरा नाह प्रसन्नात्मा म्लेच्छराज्ये कलौ युगे
श्रीधरो नाम विख्यातः पुत्रोभूद्वेदशर्मणः