ऋषिरूपधरश्चासीज्जयंत्या भार्यया सह
दधार मनसा देवी जयन्ती पतिदेवता
अथ सर्वगुणोपेते काले परमशोभने
कृत्तिकाभे महारम्ये उच्चस्थे ग्रहपं चक्रे
जयन्त्यां जयरूपिण्यां जजान जगदीश्वरः
विरिञ्चिरेकदा तस्मिन्निम्बार्कस्याश्रमे शुभे 3.4.7.
यावत्सूर्यः स्थितो व्योम्नि तावन्मां भोजय द्विज
तदा तु भगवान्सूर्यो ह्यस्ताचलमुपागतः
स्थापितं तेजसा स्वेन तेजस्तत्त्वं सुदर्शनम्
भिक्षुवेषधरं बालं मुनिं सूर्यमिवापरम्
उवाच वचनं रम्यं साधु साध्विति पूजयन्
पुरा त्रेतायुगे शक्र शक्रशर्मा द्विजो ह्यभूत् । अयोध्यायां महाभागो देवपूजनतत्परः
अश्विनौ च तथा रुद्वान्वसून्सूर्यान्पृथक्पृथक् हव्यैश्च तर्पयामास देवाँस्तान्प्रत्यहं द्विजः
तद्भावतस्त्रयस्त्रिंशद्देवाः क्षुद्रगणैर्युताः
दशवर्षसहस्राणि निर्जरो निरुपद्रवः
लक्षाब्दं मण्डले तस्मिन्नधिकारः कृतस्ततः
अष्टवर्षसहस्राणि दिव्यानि पदमुत्तमम्
इति श्रुत्वा तु वचनं महेन्द्रः सुरसंयुतः
आषाढपूर्णिमायां च स देवो जगतीतले
वृन्दावने महारम्ये जनयिष्ये कलौ भये
माधवस्य द्विजस्यैव तनयः स भविष्यति 3.4.8.
स्वांगात्तु तेज उत्पाद्य वृंदावनमप्रे(पे?)षयत्
विमुखान्मधुरालापैर्वशीकृत्य समन्ततः ॥ तेभ्यश्च वैष्णवीं शक्तिं प्रददौ भुक्तिमुक्तिदाम् । मध्वाचार्य इति ख्यातः प्रसिद्धोऽभून्महीतले
जीव उवाच द्वापरे च द्विजश्रेष्ठो मेघशर्मा बभूव ह
कृषिकृत्यपरो नित्यं तद्धनैश्च दशांशकैः
एकदा पञ्चवर्षाब्दे शन्तनौ च महीपतौ
क्रोशमात्रं हि तत्क्षेत्रं पर्जन्येनैव सेचितम्
मेघशर्मा तदा तत्र धनधान्ययुतोऽभवत्। अन्ये तु पीडिता लोका राजानं शरण ययुः
तदा तु दुःखितो राजा मेघशर्माणमाह्वयत्
अनावृष्टिर्यथा न स्यात्तथा विप्र समादिश