तदा तु भगवान्साक्षाच्चतुर्दशकलो हरिः
इति ते कथितं विप्र मित्रदेवांशतो यथा
अर्यमा नाम वै विप्रः पुरा सत्ययुगे ह्यभूत्
तस्य पत्नी पितृमती श्राद्धयज्ञस्य भूपतेः अर्यम्णो जनयामास धर्मशास्त्रपरायणन्
एकदा स द्विजो धीमान्विचार्य्य बहुधा हृदि
प्रभाते श्वेतकुसुमैश्चन्दनादिभिरर्चनैः 3.4.7.
मासमात्रं तु विधिना पूजयामास भास्करम्
तन्मणेश्च प्रभावेण प्रस्थमात्रं च कांचनम्
वापीकूपतडागान्हि तथा हर्म्याणि भूतले
सहस्राब्द वपुर्भूत्वा निर्जरो निरुपद्रवः उषित्वा तत्र लक्षाब्दं सूर्यरूपो बभूव ह
इत्येवं भास्करस्यैव माहात्म्यं कथितं मया
इति श्रुत्वा तु ते देवाः पद्यैः सूर्यकथा मयैः प्रत्यक्षमभवत्तत्र देवानाह प्रसन्नधीः
सुदर्शनो द्वापरान्ते कृष्णाज्ञप्तो जनिष्यति
निम्बादित्य इति ख्यातो धर्मग्लानिं हरिष्यति सूत उवाच शृणुष्व चरितं तस्य निम्बार्कस्य महात्मनः
यमाह भगवान्कृष्णः कुरु कार्यं ममाज्ञया
देशे तैलंगके रम्ये देवर्षिवरसेविते 3.4.7.
लब्ध्वा भूमौ वर्तयस्व नष्टप्रायान्ममाज्ञया
सुदर्शनाश्रमादौ च स्थितिः कार्या त्वयानघ
भक्ताभीष्टप्रदः साक्षादवतीर्णो महीतले
सुदर्शनाश्रमे पुण्ये भृगुवंशसमुद्भवः
ऋषिरूपधरश्चासीज्जयंत्या भार्यया सह
दधार मनसा देवी जयन्ती पतिदेवता
अथ सर्वगुणोपेते काले परमशोभने
कृत्तिकाभे महारम्ये उच्चस्थे ग्रहपं चक्रे
जयन्त्यां जयरूपिण्यां जजान जगदीश्वरः
विरिञ्चिरेकदा तस्मिन्निम्बार्कस्याश्रमे शुभे 3.4.7.
यावत्सूर्यः स्थितो व्योम्नि तावन्मां भोजय द्विज
तदा तु भगवान्सूर्यो ह्यस्ताचलमुपागतः
स्थापितं तेजसा स्वेन तेजस्तत्त्वं सुदर्शनम्
भिक्षुवेषधरं बालं मुनिं सूर्यमिवापरम्