महेन्द्रवचनं प्राह तं द्विजं ज्ञानकोविदम्
मोक्षश्चतुर्विधो विप्र सालोक्यं तपसोद्भवम्
सायुज्यं ज्ञानतो ज्ञेयं तेषां स्वामी परः पुमान्
देवानां चैव देहेषु ये मोक्षाः पुनरागताः
यत्प्रसन्नेन विप्रेन्द्र सायुज्यं मे भवेत्तव इत्युक्त्वांतर्दधे देवस्तेन मोक्षीकृतो द्विजः
स्वरूपं दर्शयामास देवदेवः सनातनः ।। 3.4.7.
शृणुध्वं सकला देवा यन्निमिताः समागताः
इत्युक्त्वा स्वमुखात्तेजः समुत्पाद्य दिवाकरः
धातृशर्मा द्विजो यो वै सूर्ये मोक्षमुपागतः
ईश्वरो नाम विख्यातः पुरीशद्वान्त आत्मवान्
इति ते कथितं विप्र यथा जीवनभाषितम्
काव्यविद्यापरो नित्यं रसिकः कामिनीप्रियः
कुंभराशिं मयि प्राप्ते गंगाद्वारे महोत्सवः
तत्रोत्सवे नरा नार्य्यो बहुभूषणभूषिताः
मित्रशर्मा तु स प्राप्य कामसेनस्य वै सुताम्
दाक्षिणात्यस्य भूपस्य तनयां मधुराननाम् 3.4.7.
सा तु तं चित्रिणी नाम्ना मित्रशर्माणमुत्तमम्
स्वगेहं पुनरागत्य चित्रिणी भास्करं प्रभुम्
मित्रशर्मा तु तत्स्थाने गंगाकूले मनोहरे
स्तोत्रमादित्यहृदयमजपत्सूर्यतत्परः
मासान्ते भगवान्सूर्यो ददौ तस्मै हि तं वरम्
चित्रिणी तु वरं प्राप्ता वांछितं लोकभास्करात्
मित्रशर्माणमाहूय वरयामासतुः सुताम्
तौ तु चक्रं मुदाविष्टौ प्रत्यहं सूर्यदेवतम्
ईजतू रक्तकुसुमैर्व्रतं कृत्वा रविप्रियम्
शताब्दवपुषौ चोभौ निर्जरौ श्रमवर्जितौ 3.4.7.
इति श्रुत्वा रवेर्गाथां वैशाख्यां देवराट् स्वयम्
भक्तिनम्रान्सुरान्दृष्ट्वा भगवांस्तिमिरापहः ममांशात्तनयो भूमौ भविष्यति सुरोत्तम
समुत्पाद्य कृतः काश्यां रामानंदस्ततोभवत्
देवलस्य च विप्रस्य कान्यकुब्जस्य वै सुतः पित्रा मात्रा परित्यक्तो राघवं शरणं गतः